Dostępne języki
Świeżo po nominowanej do Nagrody Oliviera roli w The Old Vic, Isis Hainsworth przygotowuje się do powrotu do roli Thomasiny Coverley w bardzo wyczekiwanym przeniesieniu na West End Toma Stopparda's Arcadia. Rozmawiając z BroadwayWorld, Hainsworth wspomina o ponownym przeżywaniu jednej z najukochańszych postaci nowoczesnego teatru, o trwałej genialności pisania Stopparda oraz o tym, dlaczego sztuka wciąż przyciąga publiczność ponad trzydzieści lat po swojej premierze.
Otrzymałaś nominację do Nagrody Oliviera za swoją rolę Thomasiny Coverley w The Old Vic. Jak zareagowałaś, gdy poproszono cię o powtórzenie roli w przeniesieniu na West End?
Byłam bardzo podekscytowana. Absolutnie uwielbiam tę produkcję i kocham Thomasinę. Po prostu byłam naprawdę, naprawdę, naprawdę szczęśliwa i podekscytowana, że mogę znów ją zagrać. Wiem również, że podczas pierwszego wystawienia były elementy, nad którymi chciałam popracować. Teraz, gdy wracamy do sali prób, mogę znów pracować nad wszystkimi tymi drobnymi szczegółami, co jest miłe. Myślę, że produkcja się rozwinęła i zachowała całą swoją urodę, ale mam nadzieję, że teraz jest w niej coś dodatkowego.
Przez czas występów w The Old Vic, jakie nowe aspekty jej postaci odkryłaś podczas prób do tego przeniesienia?
Myślę, że stała się we mnie bardziej uosobiona. Kiedy zaczynaliśmy, obawiałam się grania stereotypowego dziecka. Nie chciałam tego robić. Chciałam uczynić ją tak realną, jak to możliwe. Z czasem stała się we mnie coraz bardziej realna.
Zdjęcie: Justine Matthew
Thomasina jest często opisywana jako geniusz wyprzedzający swoje czasy. Co uważasz za najwięcej inspirującego w niej jako młodej kobiecie?
Pragnienie wiedzy Thomasiny naprawdę mnie zainspirowało, jest tak napędzana chęcią poznania i odkrywania, co uważam za godną podziwu cechę. Jest również po prostu najlovetsza. Chciałabym ją przytulić, naprawdę. Bycie kobietą w tamtych czasach, lub bycie młodą dziewczyną w tamtych czasach było tak trudne, ale bycie kobietą w jakimkolwiek czasie jest całkiem trudne. Ma ten niesamowity umysł, ale wie, że pewnego dnia zostanie wydana za mąż, a prawdopodobnie jej geniusz nie będzie rozwijany w sposób, w jaki mógłby być dzisiaj.
Pomimo jej niezwykłej inteligencji, Thomasina jest także młoda, głęboko spostrzegawcza i ciekawa życia. Jak równoważysz te różne strony jej postaci w występie?
Wiesz, to po prostu taka frajda. Po prostu absolutnie uwielbiam uwalniać moje wewnętrzne dziecko. I jest zmienna. Jest chętna do poznania, a potem znowu ma 13 lat. To dla mnie świetna zabawa. Czuję, że jest dziwna część mojego wewnętrznego dziecka, która po prostu może wyjść i bawić się, co jest piękne dla aktora, uważam, że jestem szczęściarą.
Arcadia bada ogromne tematy - wiedza, odkrycie, chaos, porządek, matematyka, nauka, miłość, pragnienie i strata. Które z ścieżek sztuki rezonują najsilniej w tobie osobiście?
Nie jestem dziewczyną od matematyki ani nauki. Jestem także dyslektyczką, więc to nie była moja rzecz w szkole. Ludzkość w sztuce jest tym, co najsilniej do mnie przemawia, związki między postaciami. Wszyscy pragną tylko, aby ich istnienie miało znaczenie, czy to dla siebie nawzajem, czy dla społeczeństwa, w którym żyją, ale wszyscy chcą być dostrzegani i kochani przez ludzi wokół nich. To naprawdę piękna rzecz.
Zdjęcie: Manuel Harlan
Arcadia jest często cytowana jako jedna z największych sztuk nowoczesnej ery. Co sprawia, że pisanie Stopparda jest tak satysfakcjonujące dla aktorów, a szczególnie dla ciebie?
Stoppard jest po prostu taki bystry. Myślę, że sprawia, że czujesz się trochę mądrzejszy niż byłeś, zanim zacząłeś wypowiadać te słowa. Nie wiem, czy to prawda, ale to miłe uczucie. Podczas ostatnich prób podobało mi się odkrywanie wszystkich małych zakątków i małych odkryć. Stoppard jest tak inteligentny, że prawdopodobnie mógłbyś przeczytać tę sztukę 100 razy i za każdym razem znajdziesz nowe odkrycie. Będzie coś, czego nie zauważyłeś za pierwszym razem, co ujawni nową myśl. Stoppard tak dobrze pisze o człowieczeństwie i pięknie.
Ta produkcja oznacza pierwsze otwarcie na West Endzie sztuki Toma Stopparda po jego śmierci w 2025 roku. Czy to dodaje dodatkowego poczucia odpowiedzialności lub znaczenia tej produkcji?
Czuję pewną odpowiedzialność za przekazywanie jego dziedzictwa, aby stworzyć coś, z czego byłby dumny. Bardzo go brakuje w naszej sali prób. Czuję, że w pewien sposób jest z nami. Wszyscy chcielibyśmy, aby był tam z nami i mogli mieć go w pokoju. To naprawdę wyjątkowe móc robić tę sztukę w tym czasie. Czuję odpowiedzialność, aby uczynić to jak najlepszym dla niego.
Gdybyś mogła zadać Tomowi Stoppardowi jedno pytanie o Arcadia, jakie by to było?
Było tak wiele razy w sali prób, kiedy myślałam, Tom, co to znaczy? Chciałabym wiedzieć, dlaczego to napisał, skąd wzięła się inspiracja i skąd pomysł.
Sztuki Stopparda są znane z intelektualnej złożoności. Jak utrzymujesz Thomasinę w odniesieniu?
Mam nadzieję, że jest odniesienia, gdy ją czytasz na kartce, jest to bardzo onieśmielające. Ale ponieważ ją gram, jest w niej tak wiele ze mnie, a ja jestem po prostu osobą, normalną, nie-genialną dziewczyną i mam nadzieję, że dużo mnie jest wymieszane z nią. Jest najpiękniej napisaną postacią. Myślę, że jeśli chcesz, możesz uczynić ją bardzo nieodniesienia. Ale ma wiele naprawdę ludzkich cech, wiesz, chce być kochana, chce mieć relacje i normalne życie.
Zdjęcie: Justine Matthew
Współpracowałaś z Carrie Cracknell w tej uznawanej produkcji. Co jest charakterystycznego w jej podejściu jako reżyserki?
Uwielbiam Carrie, myślę, że jest absolutnie wspaniałą reżyserką. Tworzy tak ciepłe, ekscytujące pomieszczenie. Ludzie, których obsadza, są dla siebie bardzo hojni, co sprawia, że pokój jest tak bezpieczny i oznacza, że każdy może odkrywać jak najwięcej. To naprawdę wyjątkowe czuć się wystarczająco bezpiecznie z grupą ludzi, z którymi jesteś, aby bawić się i próbować czegoś, a czasami, gdy to nie działa, nie jest to złe. Carrie jest tak hojna dla wszystkich, bardzo szczodra i będzie powtarzać pracę, aż będzie właściwa. Jestem bardzo szczęściarą, że mogę z nią pracować. Jeśli będzie chciała ze mną pracować, gdykolwiek będzie chciała, będę gotowa ją wspierać.
Czy myślisz, że publiczność potrzebuje jakiejkolwiek wcześniejszej wiedzy o odniesieniach naukowych lub literackich przed obejrzeniem sztuki?
Myślę, że nie musisz znać żadnych z tych rzeczy, ale myślę, że możesz uzyskać trochę więcej z tego, jeśli znasz. Nie jest konieczne nic nie wiedzieć, a także bardzo satysfakcjonujące, jeśli znasz sztukę. Robimy dużo wyjaśniania w sztuce, więc to nie jest konieczne ani obowiązkowe, myślę. I mam nadzieję, że wyjdziesz z sztuki czując, że wiesz trochę o wszystkich tych rzeczach. To wszystko jest dość mózgobolne w cudowny sposób.
Która linia z Arcadia najczęściej ci towarzyszyła w myślach?
Uwielbiam wiele linijek Walentyna, w rzeczywistości. Mówi: “to sprawia, że jestem tak szczęśliwy. Znaleźć się znów na początku, wiedząc prawie nic... Drzwi, jak te, pękały pięć lub sześć razy odkąd stanęliśmy na swoich tylnych nogach. To najlepszy możliwy czas, aby być żywym, gdy prawie wszystko, co myślałeś, że wiesz, jest błędne.”
Uwielbiam też moją kwestię o budyniu ryżowym związana z Drugim Prawem Termodynamiki oraz kwestię o filozofii determinizmu naukowego (koncept demona Laplace'a) „Gdybyś mogła zatrzymać każdy atom w jego pozycji i kierunku, a jeśli twój umysł mógłby pojąć wszystkie działania zawieszone, to jeśli byłabyś naprawdę, naprawdę dobra z algebrą, mogłabyś napisać formułę na wszystkie przyszłości; i chociaż nikt nie może być tak mądry, żeby to zrobić, formuła musi istnieć, jakby jednocześnie można było.”
Arcadia jest w Teatrze Duke of York do 12 września
