Dostępne języki
Lat 90. ciągle można doświadczyć w Waszyngtonie, D.C., gdzie CrazySexyCool — The TLC Musical wystawiany jest podczas swojego światowego debiutu na Arena Stage.
Musical, który opowiada o wzlotach i upadkach zdobywającej nagrody Grammy żeńskiej grupy TLC, powstaje od lat. Tionne „T-Boz” Watkins i Rozonda „Chilli” Thomas po raz pierwszy ujawniły plany sceniczej adaptacji ich katalogu muzycznego skierowanej na Broadway podczas pierwszej konwencji 90s Con w 2022 roku.
Po początkowym odrzuceniu projektu przez Kwame Kwei-Armah, brytyjski dramatopisarz i reżyser w końcu zgodził się zostać osobą opowiadającą historię TLC na scenie. Kwei-Armah w ekskluzywnym wywiadzie dla BroadwayWorld mówi, że musiał uwzględnić przeboje TLC takie jak „No Scrubs”, „Unpretty”, „What About Your Friends” i „Waterfalls”, jednak chciał wplatać je w fabułę w sposób naturalny i organiczny. Artysta teatralny wiedział także, że musi znaleźć sposób, by właściwie wkomponować tragiczną śmierć piosenkarki Lisy „Left Eye” Lopes – która zginęła w 2002 roku w wypadku samochodowym w wieku 30 lat – tak, aby oddać jej dziedzictwo, ale nie zatrzymać nagle musicalu.
Przed zakończeniem wystawiania CrazySexyCool 9 sierpnia na Kreeger Theater Areny — gdzie w 2015 roku swój światowy debiut miał musical nagrodzony Tony, Dear Evan Hansen — BroadwayWorld w ekskluzywnym wywiadzie rozmawia z Kwei-Armahem. Opowiada on o procesie powstawania musicalu, zaangażowaniu TLC i planach na przyszłość, w tym możliwości przeniesienia spektaklu na Broadway lub dalszym życiu poza Areną.
Jaka jest reakcja publiczności na Arenie i czego się nauczyłeś?
Kwame Kwei-Armah: Gdy zaczynają się próby przedpremierowe, jak wiadomo, przestaje się skupiać na scenie, a zaczyna niemal wyłącznie na publiczności, by zobaczyć, na które momenty się pochylają, które ich odpychają lub kiedy zaczynają kaszleć. Jak do tej pory czuję się naprawdę bardzo dobrze, ponieważ widzowie wydają się być całkowicie zaangażowani. Są momenty zaprojektowane na efekt szoku i właśnie takie reakcje otrzymujemy. Są też momenty żartobliwe i podniecające, na które reagują bardzo pozytywnie. Ogólnie rzecz biorąc, odbieramy, że ludzie naprawdę cieszą się, widząc historię TLC właśnie z tej perspektywy.
Jak wygląda współpraca z Chilli i T-Boz? Jak bardzo nadal angażują się w kształt musicalu?
KKA: Są bardzo zaangażowane. To było stosunkowo radosne doświadczenie. Każda z nich ma swój charakter i wyraża radość na różne sposoby. Obie były na premierze, a akurat ich przyjaciele siedzieli obok i wszyscy się śmiali, chichotali i zachowywali w sposób pełen aprobaty przez cały spektakl. Po premierze otrzymałem tylko kilka uwag, co jest bardzo dobrym znakiem. W trakcie procesu przylatywałem do Atlanty, by przeczytać im samemu scenariusz, a one potem przekazywały swoje notatki. Były z nami przez cały czas. To bardzo ważne, gdy opowiada się czyjąś historię, by pozwoliły znaleźć jej istotę, nawet jeśli niektóre kwestie nie zostały przez nie dosłownie wypowiedziane.
Zaproponowano ci ten projekt więcej niż raz, ale początkowo odmawiałeś. Co skłoniło cię do zmiany decyzji?
KKA: Szedłem Broadwayem z Billym Digginsem, menedżerem TLC, i rozmawialiśmy o tym. I coś mnie uderzyło. Pomyślałem sobie: „Myślę, że wiem, jak zrobić to na swój unikalny sposób.” Te kobiety przetrwały katastrofalne wydarzenia, które złamałyby większość zwykłych ludzi. Więc czym jest duch, który je podtrzymuje? Później pomyślałem: „Duch Left Eye — co ten duch wnosi do tego, kim te kobiety są teraz?” Nie chodziło mi o to, by powiedzieć po prostu jukeboxową wersję [TLC].
Czym różni się CrazySexyCool od tradycyjnego jukebox musicalu — jeśli w ogóle? Gdy zaczynałeś od czystej kartki, od czego zacząłeś?
KKA: Wydaje mi się, że każdy mówi, kiedy zaczyna: „To inny rodzaj jukebox musicalu. Inny niż wszystkie.” Ale ja tego nie robiłem. Jukebox musical to gatunek, który może być równie dobrze lub źle wykonany, jak każdy inny gatunek. Starałem się zrobić to jak najlepiej. Zacząłem… od piosenek. Najpierw analizowałem teksty, a potem starałem się budować sceny, które naturalnie odpowiadają piosenkom. Jedną z radości było to, że podczas premiery T-Boz powiedziała na scenie: „Nie wiedziałam, że moje teksty są tak głębokie.” To mnie bardzo ucieszyło.
Opowiedz o włączeniu śmierci i spuścizny Left Eye. Czego nauczyłeś się o niej w trakcie pracy?
KKA: Myślałem, że śmierć Left Eye to największe wydarzenie. Ale dramaturg Hana Sharif rzuciła mi wyzwanie, które było absolutnie cudowne. Powiedziała: „To nie może być absolutny koniec, bo jeśli byłby, to byłby też koniec spektaklu w momencie, gdy się wydarza.” Więc — chociaż jest to ogromne i z pewnością bardzo ważne w spektaklu — nie jest to koniec musicalu. Radzenie sobie ze śmiercią kogoś tak ikonicznego i ważnego dla zespołu było wyzwaniem. Ale naprawdę wierzę, że Left Eye była na poszukiwaniu: poszukiwała wewnętrznego spokoju, harmonii, dążenia do bycia najlepszą wersją siebie, kiedy doszło do tego wypadku. Dopóki to było moją Gwiazdą Polarną, śmierć nie była końcem historii, a jej kontynuacją.
Po przeczytaniu wczesnych wersji Chilli i T-Boz, jaka była ich reakcja i czy wpłynęły na kierunek pracy?
KKA: Tak, miały wpływ. Mają różne charaktery, więc reagują inaczej. Czytając Chilli, przeczytałem wszystkie postaci i rejony sceniczne. To zajęło około trzech godzin. To było jedno z najbardziej stresujących momentów w moim życiu, czytać komuś o jego życiu swoimi słowami. Ona wstała, przytuliła mnie, uroniła łzę i przez pięć minut powtarzała: „Dziękuję.” To było cudowne. Potem dała mi kilka uwag. T-Boz była entuzjastyczna i bardzo się podobało, ale pod koniec powiedziała: „Nie wiem, czy dobrze mnie uchwyciłeś. Nie wiem, czy dobrze przedstawiłeś, co robię w zespole.” Pojechałem z nimi w trasę na jakiś czas i przyznałem: „Masz absolutną rację. Nie pokazałem twojego humoru. Jesteś naprawdę zabawna, ale tego nie uchwyciłem wystarczająco. Nie oddałem też twojej roli w pisaniu piosenek.” Tak więc one naprawdę wpłynęły na kierunek. I byłem przeszczęśliwy na premierze, że obie mnie przytuliły i podziękowały.
Jako że to światowa premiera, co jeszcze uważasz za niedokończone i czego nauczyłeś się na Arenie?
KKA: Nie zdradzę które, ale wiem, że jest kilka piosenek, które są zbyt „tłuste” i których właściwie nie potrzebuję w show — jedna lub dwie szczególnie. Mam pomysły na przearanżowanie niektórych postaci. Zawsze jest miejsce na poprawę. Głównie chodzi o konstrukcję scen, które mogę przepisać i ulepszyć.
Jaki jest cel? Chcesz zobaczyć ten musical na Broadwayu lub w Nowym Jorku? Trasę koncertową?
KKA: Myślę, że wszystko to. W takich spektaklach zawsze o tym się mówi, więc trzymam kciuki i mam nadzieję — a raczej wiem — że wiele osób przyjeżdża do Waszyngtonu, wiele osób wyraża pozytywne opinie i że możemy na tym zbudować i pójść aż do końca.
Po zakończeniu okresu wystawiania, czy od razu zabierasz się za poprawki?
KKA: Oczywiście. Już nad nimi pracuję. Potem ustalimy, kiedy będzie najlepszy moment na kolejny krok. Ale kolejny krok na pewno nastąpi.
Opowiedz o obsadzeniu Holli’ Gabrielle Conway, Jade Milan i Stoney B. Woods jako TLC. Jak wyglądało szukanie trzech kobiet, które potrafią ucieleśnić ten ikoniczny girlsband?
KKA: Przede wszystkim muszę pochwalić agencję Telsey, która pracowała nad tym dwa lata i nie przestawała do ostatniej chwili. Nasze trzy artystki, które są genialne i idealnie do siebie dopasowane, przyszły w różnych etapach. Holli’ pojawiła się dość wcześnie podczas warsztatów wstępnych. Powiedzieliśmy: „Mamy cię.” Potem pojawiła się nasza Left Eye, która weszła do pokoju i pomyślałem: „Boże, zostałeś zesłany przez Boga.” Ostatnią osobą była nasza Chilli. Nawet podczas ostatnich przesłuchań pozostałe dwie kobiety czytały i oglądały kandydatki na Chilli i pytały o ich opinię, co było bardzo ważne. Musiały tworzyć zgrany zespół.
Wywiad został zredagowany i skrócony dla przejrzystości.
Fot. Zdjęcie: Julieta Cervantes
