Beschikbare Talen
De jaren 90 leven voort in Washington, D.C., waar CrazySexyCool — The TLC Musical wordt gespeeld in zijn wereldpremière-engagement bij Arena Stage.
De musical, die de hoogte- en dieptepunten van de met een Grammy Award bekroonde meidengroep TLC uitbeeldt, is al jaren in ontwikkeling. Tionne “T-Boz” Watkins en Rozonda “Chilli” Thomas onthulden voor het eerst plannen voor een op Broadway gerichte toneelbewerking van hun muzikale repertoire op de eerste 90s Con conventie die in 2022 werd gehouden.
Na aanvankelijk af te hebben geweigerd, stemde Kwame Kwei-Armah, de Britse toneelschrijver en regisseur, uiteindelijk toe om het verhaal van TLC op het podium te brengen. Kwei-Armah vertelt exclusief aan BroadwayWorld dat hij hits van TLC zoals “No Scrubs,” “Unpretty,” “What About Your Friends” en “Waterfalls” wel móest meenemen, maar dat hij ze op een manier in het verhaal wilde verweven die organisch aanvoelt. De theaterkunstenaar wist ook dat hij een juiste manier moest vinden om de tragische dood van zangeres Lisa “Left Eye” Lopes — die in 2002 op 30-jarige leeftijd omkwam bij een auto-ongeluk — te verwerken die haar nalatenschap eerbiedigde zonder dat de musical daardoor plotseling stilviel.
Voordat CrazySexyCool op 9 augustus zijn laatste voorstelling geeft in Arena’s Kreeger Theater — waar de Tony Award-winnende musical Dear Evan Hansen in 2015 zijn wereldpremière beleefde — spreekt BroadwayWorld exclusief met Kwei-Armah. Hij bespreekt de ontwikkeling van de musical, de betrokkenheid van TLC en wat er nog komen gaat, inclusief de mogelijkheid dat de musical naar Broadway kan verhuizen of een leven buiten Arena krijgt.
Hoe is de reactie van het publiek bij Arena, en wat heb je geleerd?
Kwame Kwei-Armah: Zodra je in de previews zit, zoals je weet, stop je met kijken naar het podium en begin je bijna uitsluitend naar het publiek te kijken om te zien bij welke momenten ze naar voren leunen, wanneer ze achteruit leunen of wanneer ze beginnen te hoesten. Tot nu toe voel ik me heel, heel goed omdat het publiek er helemaal bij betrokken lijkt te zijn. Er zijn momenten waarop we bewust shockerende effecten hebben gecreëerd, en die reactie krijgen we ook. En er zijn momenten met grappen en prikkeling waarop ze heel positief reageren. Over het geheel genomen krijgen we dat mensen echt genieten van het zien van het TLC-verhaal door deze lens.
Hoe is het om met Chilli en T-Boz samen te werken? Hoe betrokken blijven zij bij het vormgeven van de musical?
KKA: Ze zijn er erg bij betrokken. Het is redelijk vreugdevol geweest. Elk van hen heeft een eigen persoonlijkheid en drukt hun vreugde op verschillende manieren uit. Ze waren beiden aanwezig bij de première, en toevallig zaten vrienden naast hen, en ze lachten, giechelden en hadden de hele tijd positieve gedragspatronen. Ik kreeg na de première maar een paar opmerkingen van hen, wat heel goed is. Tijdens het proces ben ik naar Atlanta gevlogen en heb ik ze het script voorgelezen, waarna ze me feedback gaven. Ze zijn het hele traject met ons meegegaan. Het is echt belangrijk wanneer je iemands levensverhaal vertelt dat ze je toestaan de essentie van hen te vinden, ook al hebben ze sommige zinnen misschien niet letterlijk gezegd.
Je werd meer dan eens gevraagd het project te doen, maar zei aanvankelijk nee. Wanneer keerde je van gedachte?
KKA: Ik liep over Broadway met Billy Diggins, de manager van TLC, en hij vertelde erover. Toen realiseerde ik me ineens: "Ik denk dat ik weet hoe ik dit op een unieke manier kan doen die bij mij past." Deze vrouwen hebben catastrofale dingen overleefd die de meeste gewone stervelingen zouden breken. Dus wat is de geest die hen laat doorgaan? Toen dacht ik: "De geest van Left Eye - wat is de geest van Left Eye? Wat draagt die bij aan wie deze vrouwen nu zijn?" Het was niet zomaar een jukeboxversie van TLC vertellen.
Wat maakt CrazySexyCool anders dan een traditionele jukeboxmusical, als dat al zo is? Waar begon je toen je met een leeg canvas begon?
KKA: Ik denk dat iedereen zegt, als ze beginnen, "Dit is een ander soort jukeboxmusical. Dit is anders dan alle anderen." En ik denk niet dat ik dat deed. Ik zie jukeboxmusicals als een genre dat, net als elk ander genre, goed of minder goed kan worden gedaan. Ik heb geprobeerd het zo goed mogelijk te doen. Toen ik begon, startte ik met de liedjes. Ik begin met de songteksten en probeer scènes te bouwen die organisch aanvoelen bij het liedje. Eén van de vreugdes daarbij was dat T-Boz op de openingsavond op het podium zei: "Ik wist niet dat mijn teksten zo diep waren." Dat maakte me erg blij.
Vertel me over het integreren van Left Eye’s dood en nalatenschap. Wat heb je over haar geleerd tijdens het proces?
KKA: Ik dacht dat Left Eye’s dood het belangrijkste was dat er gebeurde. Maar wat dramaturg Hana Sharif me aanreikte was fantastisch. Zij zei dat het niet het absolute einde kan zijn, want dan stopt de voorstelling op dat moment. Dus — hoewel het enorm is en we het onmiskenbaar groot hebben gemaakt tijdens de show — is het niet het einde van het stuk. Om te gaan met iemands dood, iemand die zo iconisch is en zoveel voor de band betekent, was een uitdaging. Maar in waarheid geloof ik dat Left Eye op een zoektocht was. Ze zocht innerlijke vrede, rust, en probeerde haar beste zelf te zijn toen het ongeluk gebeurde. Zolang dat mijn leidraad was, was de dood geen einde van het verhaal, maar een voortzetting van die zoektocht.
Wat was de reactie van Chilli en T-Boz toen je hen je vroege versies voorlas, en hebben ze de richting van de creatie veranderd?
KKA: Ja. En ze hebben verschillende persoonlijkheden, dus ze verwerken dingen verschillend. Toen ik het aan Chilli voorlas, las ik alle personages en regieaanwijzingen. Het duurde ongeveer drie uur. Het was een van de spannendste momenten van mijn leven om iemand hun levensverhaal in jouw woorden voor te lezen. Ze stond op, gaf me een knuffel, huilde een beetje en omhelsde me vijf minuten lang terwijl ze "dank je" zei. Dat was prachtig. Daarna gaf ze me ook nog wat notities. T-Boz was heel enthousiast en vond het geweldig, maar zei op een gegeven moment: "Ik weet niet of je mij correct hebt weergegeven. Ik weet niet of je wel hebt vastgelegd wat ik in de band doe." Toen ging ik een stukje mee op tournee met hen en zei: "Je hebt helemaal gelijk. Ik heb een deel van je humor niet goed gevangen. Je bent echt ontzettend grappig en dat liet ik onvoldoende zien. Ook je songwriting pakte ik niet genoeg." Dus ja, ze hebben echt invloed gehad op de richting. En ik was dolblij dat ze me op de openingsavond allebei knuffelden en zeiden: "Heel erg bedankt."
Aangezien dit de wereldpremière is, wat vind je dat nog onaf is en wat heb je geleerd bij Arena?
KKA: Ik zal niet zeggen welke, maar ik weet dat er een paar nummers zijn die overbodig aanvoelen en die ik eigenlijk niet in de show nodig heb — één of twee in het bijzonder. Ik heb ook ideeën over hoe ik sommige personages herschik. Er is altijd werk te doen, vooral aan de constructie van enkele scènes waar ik kan herschrijven en aanverscherpen.
Wat is het doel? Wil je het op Broadway of in New York zien? Een tour?
KKA: Ik denk het allemaal. Shows van deze aard roepen altijd zulke plannen op, dus ik houd mijn vingers gekruist en hoop — nou ja, niet alleen hopen, maar er ook van overtuigd zijn — dat er veel mensen naar D.C. komen, dat veel mensen positieve geluiden maken en dat we daarop kunnen voortbouwen en helemaal doorgaan.
Als de reeks is afgelopen, begin je dan meteen met het aanbrengen van aanpassingen?
KKA: Absoluut. Ik ben er al mee bezig. Daarna bepalen we wanneer het beste moment is om de volgende stap te zetten. Maar die volgende stap zal gebeuren.
Vertel me over de casting van Holli’ Gabrielle Conway, Jade Milan en Stoney B. Woods als TLC. Hoe was het om drie vrouwen te vinden die deze iconische meidengroep belichamen?
KKA: Allereerst een dikke pluim voor Telsey, ons castingbureau, want ze waren er twee jaar lang keihard mee bezig en stopten pas op het allerlaatste moment. Onze drie vrouwen, die briljant en perfect samen zijn, kwamen in verschillende golven binnen. Holli’ was er al vroeg in een vroege workshop. Toen ze kwam dachten we: "Die hebben we." Vervolgens kwam onze Left Eye, die de kamer binnenliep en ik dacht: "Oh mijn God, jij bent door God gestuurd." De laatste persoon die erbij kwam was onze Chilli. Zelfs bij de laatste audities waren de andere twee vrouwen er bij om enkele kandidaten voor Chilli te lezen en hun mening te geven, want dat was echt belangrijk. Ze moesten een partnerschap vormen.
Dit interview is bewerkt en ingekort voor lengte en duidelijkheid.
Fotocredit: Julieta Cervantes
