Beschikbare Talen
De legendarische rockopera van tekstschrijver Tim Rice en componist Andrew Lloyd Webber, de première van Jesus Christ Superstar, heeft de Broadway-musical herdefinieerd en 40 jaar later blijft het een geliefde klassieker. De onmiddellijk herkenbare melodieën en gewaagde hedendaagse teksten maakten het tot een van de populairste albums aller tijden, met meer dan zeven miljoen verkochte exemplaren, en het creëerde een waarlijk wereldwijde hit met uitverkochte producties in meer dan 40 landen.
Het is nu teruggekeerd in een schitterende nieuwe productie, geregisseerd door Tim Sheader en met Eurovision-legende Sam Ryder als Jezus.
Wat dachten de critici?
Jesus Christ Superstar speelt in The London Palladium tot 5 september voordat het uitbreidt naar Theatre Royal Drury Lane van 16 oktober – 9 januari 2027. De show zal daarna op tournee gaan door het VK vanaf februari 2027.
Foto Credits: Johan Persson
Aliya Al-Hassan, BroadwayWorld: Sam Ryder, met zijn gespierde uiterlijk, vloeiende lokken en natuurlijke non-hipster baard, lijkt geboren te zijn voor de rol van Jezus (verrassend genoeg was hij ook een trainee timmerman in zijn jeugd). Tegenwoordig is het te gemakkelijk om de rol te zien als een pseudo-hippie wellnessgoeroe, maar Ryder's West End-debuut brengt rauwe kwetsbaarheid en echte passie in de rol. Zijn vocale bereik en controle zijn zeer indrukwekkend, vooral als je bedenkt dat hij nooit professionele zanglessen heeft gehad.
Sarah Crompton, WhatsOnStage: Sheader's benadering is om de gedurfde elementen te heremphasiseren, om de muziek de drama te laten dragen, en om de karakters te laten verschijnen. Deze aanpak betaalt zich uit in Ryder's Jezus, een prestatie die wordt gedefinieerd door zijn popster-aanwezigheid en door de hoogte van zijn stem in dat falsetto-register. Mensen reageren op hem omdat hij oprecht en aardig lijkt; hij brengt beide kwaliteiten in zijn vertolking in zijn West End-debuut, maar vindt ook echte drama naarmate de show zijn niet-triumfale conclusie van opoffering en lijden bereikt.
Marianka Swain, London Theatre: Drew McOnie's gespierde maar expressieve choreografie blijft een wonder, vooral voor de enthousiaste, convulsieve menigte (geleid door de magnetische Charley Warburton). Tom Scutt's ontwerp bevat torenhoge steigers evenals onvergetelijke details zoals gouden glitters die naar Jezus worden gegooid tijdens zijn geseling, of glinsterend vloeibaar zilver dat over Judas' handen wordt gegoten. Tom Deering haalt een daverend rocksound uit de fenomenale band op het podium; samen met Lee Curran's verblindende stadionverlichting draagt het bij aan een opwindende, visceral ervaring. De climax van "Superstar" is buitengewoon in zijn juxtapositie van euforie en pure horror.
Dominic Maxwell, The Times: Er zijn enkele prachtige tableaux, waaronder een ingenieuze recreatie van het Laatste Avondmaal, maar temidden van Drew McOnie's mooie maar impressionistische choreografie op Tom Scutt's ancient-meets-modern set kun je de draad kwijt raken over welke imposante figuur welk is: is die gravelstem man Caiaphas of iemand uit The Matrix? Is dat Pontius Pilatus, die een deel van Tim Rice's teksten verliest in de geluidssoep? (Dat is het: een anderszins fantastische David Thaxton.) Ik had een meer tastbare vroege spanning verwelkomd tussen Jezus en Tyrone Huntley’s Judas — hun confrontaties soms enkele meters van elkaar, om de set te vullen — maar Huntley is een hoogtepunt, waardoor echte menselijke complexiteit uit deze megawatt machine naar voren komt. Desmonda Cathabel is een gemakkelijke aanwezigheid als Maria Magdalena: Everything’s Alright vloeit als water.
Dominic Cavendish, The Telegraph: Trouwens, net zoals de score, opwindend, blijft schakelen qua tempo en stemming, zo overrompelt Ryder ons met uitbarstingen van emotionele kracht - hij draait zich met irritatie naar zijn fanclub (gekleed als hippie commune zwervenden), en met veroordelende maar medelevende woede naar Tyrone Huntley’s verontrustende, haunted, perfect zingende Judas. De aandacht voor inventieve details is onophoudelijk, en iedereen is on point: Desmonda Cathabel is sensationeel als Maria Magdalena; David Thaxton maakt indruk als Pontius Pilatus, een andere figuur die het gevoel heeft gevangen te zijn door het lot.
Arifa Akbar, The Guardian: Maar het eerste dat je hier opvalt is het geluid, dat Griekse niveaus van melodrama bevat. Het is jammer dat het op een enkel, koortsig hoog niveau blijft, waardoor de emotionele drama afgevlakt wordt. Toch is er de glorie van het kenmerkende nummer, Superstar, en de vocale explosie van zowel Ryder als Huntley is een geluid om te aanschouwen. Rock en elektrische gitaren kruisen koor muziek van de kerk en er zijn vleugen van jazz en gospel. De stemmen brengen letterlijk het dak naar beneden, vooral die van Ryder. Hij krijgt een staande ovatie voor Gethsemane, Jezus' confrontatie met God.
Andrzej Lukowski, Time Out: Over het geheel genomen is het een goede productie die heel mooi aansluit bij het Jamie Lloyd-tijdperk van Sexy Lloyd Webber. Het probleem, vrees ik, is de hoofdrol. Een jaar geleden regisseerde Lloyd Evita in het Palladium en het werd gemaakt door een verbluffende vertolking van Rachel Zegler. Sam Ryder heeft hetzelfde podium gekregen en haalt het gewoon niet bij haar. Hij is een popster - maar we hadden een superster nodig.
Sam Marlowe, The Stage: Personages zingen in handmicrofoons en, voor de kruisiging, wordt Ryder's Jezus vastgebonden met elektrische snoeren aan een paar gekruiste microfoonstands. Zijn eerste optreden is ook bij de microfoon, met zijn gitaar, en Ryder speelt de rol van rockster gedurende de hele show op een zeer geschikte manier. Maar als acteur overtuigt Ryder niet helemaal; er is een poserend, presentatief element aan zijn vertolking. En vocaal, terwijl hij geen moeite heeft om naar de falsetto hoogten van de rol te stijgen, is hij minder comfortabel in het lagere register, waar niet alleen een gebrek aan kracht is, maar soms ook aan hoorbaarheid, de woorden vaag en ademend.
Gemiddelde Beoordeling: 77.5%
.jpg?format=auto&width=365)
