Recensierondje: THE PASS gaat in première bij La MaMa

De Amerikaanse première van The Pass, geschreven door John Donnelly en geregisseerd door Max Hunter, vierde onlangs zijn openingsavond. De productie met Matisse Ratron-Neal, Terry Bell, Ino Badanjak en Oliver Rowland-Jones loopt door tot vrijdag 4 september bij La MaMa. The Pass ging in 2014 in première in het Royal Court Theatre in Londen.

Een hotelkamer in Oost-Europa, 2014. Op de vooravond van hun eerste Champions League-wedstrijd staan twee opkomende Britse voetbalsterren voor iets waar geen enkele voorseizoenstraining of mediatraining hen op had kunnen voorbereiden. The Pass onderzoekt mannelijkheid, verlangen en de genadeloze machine van roem. Soms is het grootste risico niet het verliezen van de wedstrijd.

Laten we eens kijken wat de critici zeggen over het nieuwe stuk…

Foto credit: Andy Henderson

Zachary Stewart, Theatremania: Publiek dat op zoek is naar een beetje oogstrelend vertier zal niet teleurgesteld zijn door deze oprechte maar wat verouderde kijk op de moeilijkheden van verzwegen sporters in het begin van deze eeuw. The Pass is een onsentimentele blik op wat men moet opofferen om roem en fortuin in de professionele sport te bereiken – een weddenschap die velen nog steeds bereid zijn te maken. Het is niet zo hartverwarmend als Heated Rivalry, maar wel veel eerlijker.

Thom Geier, Culture Sauce: Onder de trage en onsamenhangende regie van Max Hunter worstelen de acteurs om onze interesse vast te houden in een ronde van twee uur zonder pauze. The Pass kent korte uitbarstingen van actie en energie, maar sleept uiteindelijk door als een wedstrijd zonder doelpunten in een Tier 21 competitie.

Jonathan Mandell, New York Theater: De revival van dit twaalf jaar oude Engelse stuk over een verzwegen voetballer lijkt goed getimed om te profiteren van de versterkte interesse in zowel homoseksuele atleten (dankzij een bepaalde tv-serie) als in de voetbalwereld (komend in het kielzog van het WK van dit jaar). Jason (Matisse Ratron-Neal) en Ade (Terry Bell) beginnen als zeventienjarige ambitieuze spitsen op de vooravond van een carrièremakende of -brekende wedstrijd. Maar “The Pass” is een soort lokkertje – sexy, twisty, spannend, maar ook somber en misleidend. Het stuk speelt zich af over twaalf jaar, volledig in hotelkamers, en hoewel het vol staat met voorbijgaande verwijzingen naar voetbal (noems Ronaldo of “Becks in de States”), heeft het uiteindelijk weinig boeiends te zeggen over de sport. Het biedt ook geen nieuwe inzichten over het leven van verzwegen homoseksuelen of over beroemdheid die we elders niet beter hebben gezien.

Tickets Kopen voor The Pass