Beschikbare Talen
The New Group presenteert een nieuwe productie van The Adding Machine, geregisseerd door Scott Ellis. Het stuk van Elmer L. Rice wordt uitgevoerd door een getalenteerde cast met Sarita Choudhury, Michael Cyril Creighton, Daphne Rubin-Vega en Jennifer Tilly. Lees recensies over de productie!
Mr. Zero (Daphne Rubin-Vega) is slechts een radertje in het geheel. Hij kan niet aan zijn eigen behoeften voldoen, laat staan aan die van zijn vrouw Mrs. Zero (Jennifer Tilly), of zijn werkvrouw Daisy (Sarita Choudhury). Maar wanneer de baas van Mr. Zero (Michael Cyril Creighton) hem vervangt door een machine, slaat Mr. Zero gewelddadig om zich heen, waardoor hij op een wilde existentiële reis terechtkomt en zijn meest verachtelijke instincten onthult. Een productie van The New Group, deze experimentele heropleving van Elmer L. Rice’s satire uit 1923, The Adding Machine, worstelt met de donkerste kanten van de menselijke natuur en de emotionele impact van wat het betekent om vervangbaar te zijn – een onderzoek dat akelig actueel is, ondanks dat het stuk meer dan 100 jaar geleden is geschreven.
Deze productie bevat Sarita Choudhury (Daisy), Michael Cyril Creighton (Iedereen Anders), Daphne Rubin-Vega (Mr. Zero) en Jennifer Tilly (Mrs. Zero). Decorontwerp is van Derek McLane. Kostuumontwerp is van Catherine Zuber. Lichtontwerp is van Jeff Croiter. Geluidontwerp is van Stan Mathabane. Wigontwerp is van Tom Watson. Productie Stage Manager is Valerie A. Peterson. Productie Supervisor is Five Ohm.
Oorspronkelijk gepland tot en met 10 mei, speelt deze productie nu een beperkte Off-Broadway engagement tot en met zondag 17 mei.
Mike Dressel, Slant Magazine: In de slotscène van het stuk ontdekt Mr. Zero tot zijn ontsteltenis dat reïncarnatie niets anders is dan een reeks herhalingen. Het leven wordt bijna gereproduceerd als een reeks doorslagen, met overleden zielen die worden gewassen, gerecycled en hergebruikt. Charles geeft aan dat er altijd een onzichtbare kracht is die aan de touwtjes trekt, en zelfs de eeuwigheid kan moeizaam zijn. Sommige toeschouwers vinden The Adding Machine misschien ook een dergelijke ervaring, gezien het centrale thema van wanhoop en spijt in het stuk. Maar als ze beginnen met volledige kennis van wat er gaat komen, vinden ze misschien een stuk de moeite waard om mee in het reine te komen.
Robert Hofler, The Wrap: Met een minder getalenteerde cast zou "The Adding Machine" een beproeving zijn om uit te zitten. De eerste akte is een reeks monologen, waarvan sommige direct tot het publiek worden gericht. Als Mrs. Zero krijgt Jennifer Tilly de eerste lange toespraak terwijl ze in bed zit naast een katatonische echtgenoot die haar al jaren verveelt, wat leidde tot afleiding en overeten. Deze scène en de scène op Death Row, waar Mrs. Zero haar man zijn favoriete gerecht van ham en eieren brengt, zijn komische juweeltjes. Tilly heeft het prachtige Shelley Winters-stadium van haar carrière bereikt en ze zou enkele van die rollen moeten krijgen die Jennifer Coolidge blijft oppakken.
Michael Sommers, New York Stage Review: Sommigen kunnen betogen dat The Adding Machine prima werkt en geen herziening nodig heeft, maar Bradshaw's redelijk trouw gebleven bewerking zal economischer zijn voor theaters om te produceren dan het zelden opgevoerde oorspronkelijke stuk. Overeenkomstig de gestileerde aard van het expressionistische theater cultiveert regisseur Scott Elliott een koele, enigszins bizarre kwaliteit in zijn goed geacteerde, naadloos geënsceneerde productie.
Thom Geier, Culture Sauce: Terwijl het publiek misschien moeite heeft om zich te verbinden met Zero’s deprimerende cirkelvormige reis, brengt regisseur Scott Elliott’s productie het materiaal naar een hoger niveau met opmerkelijk visueel flair. Derek McLane's suggestieve en veelzijdige decor, met een achterwand van planken vol antieke bureaulampen en kantoormachines, biedt meerdere verrassingen als houten dossierkasten zich openen om slaapkamers, doodskisten en andere locaties te onthullen. Jeff Croiter's opvallende verlichting en Stan Mathabanes af en toe schokkende geluiden dragen bij aan de algehele toon van het stuk, bij momenten ongemakkelijk en provocerend. Er is veel vaardigheid geïnvesteerd om dit eeuw-oude waarschuwingsverhaal te vernieuwen, maar The Adding Machine komt niet helemaal uit de verf.
Christian Lewis, New York Theatre Guide : Het thema van de bedrijfszucht naar goedkope, efficiënte robotarbeid, en de tol die het eist van menselijke werknemers, is goed verkend en opvallend modern, ondanks het feit dat het stuk meer dan honderd jaar oud is. Maar op veel andere manieren laat het stuk zijn ouderdom zien. Het is expressionistisch, dus bevat het personages die archetypen vertegenwoordigen in plaats van individuen, stijve en gestileerde dialogen, filosofische overpeinzingen en eindeloze monologen. Dit alles kan na verloop van tijd behoorlijk vermoeiend worden. Thomas Bradshaw heeft Rice's script herzien, maar hij heeft teveel intact gelaten om aantrekkelijk te zijn voor een hedendaags publiek, inclusief gewelddadig beledigend taalgebruik dat niet echt bijdraagt aan het plot.
Raven Snook, Time Out New York: In ieder geval ziet dit verwarrende ploeteren van een productie er geweldig uit in het nieuwe thuis van The New Group in het Theater bij St. Clement's. Decorontwerper Derek McLane's eindeloze achterwand van planken voelt passend als een gevangenis, en Jeff Croiter's lichtontwerp gebruikt slim momenten van schokkende helderheid te midden van het donker. Maar helaas, gezien het aanwezige talent, komt deze Adding Machine tekort ten opzichte van de som der delen.
Gemiddelde Beoordeling:
63.3%
