Beschikbare Talen
De laatste productie van het seizoen 2026 van New York City Center Encores! is La Cage Aux Folles, die gisteravond, 17 juni, in première ging. Deze laatste voorstelling van het Encores! seizoen loopt voor 15 uitvoeringen tot 28 juni. De productie staat onder leiding van regisseur Robert O’Hara en gast-muziekdirecteur Joseph Joubert met choreografie door Edgar Godineaux en tapchoreografie door Dormeshia, de Tony-winnende La Cage Aux Folles van Harvey Fierstein (boek) en Jerry Herman (muziek en tekst).
Tony Award-winnaar Billy Porter speelt tegenover toneel- en filmster Wayne Brady. De cast bestaat ook uit Encores! alum Alaman Diadhiou (Jean-Michel), James Jackson Jr. (Jacob), Tony Award-winnaar Tonya Pinkins (Jacqueline), Rachel Webb (Anne), Peter Francis James (Edouard), Michael McElroy (Francois), Sharon Washington (Marie), en Lance Coadie Williams (Renaud).
Laten we eens kijken wat de critici zeggen...
Laura Collins-Hughes, New York Times: Psychologisch nuancierder dan je misschien zou verwachten voor wat uiteindelijk een feel-good verhaal van verlossing is, lijkt O’Hara’s interpretatie in het proces zichzelf te vinden. Dat maakt dit een onvoorspelbare “La Cage.” Het maakt me ook nieuwsgierig naar wat het zou kunnen worden.
David Gordon, Theatremania: De belangrijkste boodschap van Robert O’Hara’s La Cage aux Folles is dat er veel intrigerende gedachten zijn die zijn weerhouden van coherentie door de versnelde tijdlijn. Daarom landt “The Best of Times” met zo'n kracht. Het is niet alleen een tweede-act showstopper, het herinnert ons eraan hoe glorieuze La Cage aux Folles kan zijn wanneer alles samenvloedt. Vijf minuten lang gebeurt dat echt, en het zijn echt de beste tijden.
Robert Hofler, The Wrap: O’Hara’s regie heeft ook een beetje gespeeld met Les Cagelles. In plaats van een uniforme groep dansers zoals de Rockettes, lijkt elke performer ofwel Mariah Carey, of Rihanna, of Madonna, of Grace Jones, of Sylvester te kanaliser. Het is geen wonder dat de choreografie van Edgar Godineaux moeite heeft met die menigte van imitaties.
Jonathan Mandell, New York Theater: Na mijn bezoek aan New York City Center keek ik opnieuw naar de oorspronkelijke Franse film, die beschikbaar is op Amazon Prime (er is ook een Amerikaanse filmadaptatie uit 1996, The Birdcage, met Robin Williams en Nathan Lane). Er is iets van een surrealistische toon in de presentatie van de wereld van Albin en Georges, alsof de filmmaker erkent dat het ondersteboven is van de realiteit. Maar ook in deze filmversie is het niet het idee van de zoon dat zijn ouders zich als hetero moeten voordoen; zijn vriendin dwingt hem onbedoeld om mee te gaan. Dit lijkt me meer logisch, vooral als dit nu in het heden speelt. Hoe kunnen we gevraagd worden een plot te accepteren die is gebaseerd op zo'n wrede daad door zo'n onverklaarbaar onvolwassen jongeman? Diezelfde zoon biedt, zoals het er nu uitziet, een van de mooie momenten in een productie die kleurrijk is ontworpen en zorgvuldig is afgestemd, maar nog steeds zijn benen probeert te vinden.
David Finkle, New York Stage Review: De ingrediënten op het podium van City Center variëren. Onder leiding van Robert O’Hara staan Porter en Brady—soms lezend, vaak niet—voorop. James Jackson Jr. is een grappige, lichte butler. Tonya Pinkins, als flamboyante buurman-restauranthouder, steelt een scène of twee. James is gepast onwillig als de vader van de bruid, waarbij Webb charmant is als de nauwelijks blozende aanstaande. Als Jean-Michel heeft Diadhiou zijn momenten waarin hij zingt en met plezier tapt met Anne aan zijn arm.
Gemiddelde beoordeling: 62.0%
