Beschikbare Talen
![]()
Hoewel het maar ongeveer een mijl verwijderd is in vogelvlucht, doe ik er 45 minuten over om bij het OSO Arts Centre aan Barnes Pond te komen omdat de Hammersmith Bridge gesloten is – en dat al meer dan zeven jaar.
Wat is er dan beter dan een geestige nieuwe Yes Minister-achtige toneelstuk, Hammersmith Bridge Is Falling Down, over de teleurgestelde Labour-parlementariër Edward Stiles die worstelt met de woede van zijn kiezers over de ongemakken en gevaren die samenhangen met de brugsluiting.
Naast het proberen tevreden te houden van het publiek, worstelt Stiles met Labour-party apparatsjiks die dreigen Stiles en zijn verkiezingsbeloften op te offeren ten gunste van de populariteit van de premier. "Geef de schuld aan de Tory's" is het advies dat hij krijgt, ook al zit Labour al meer dan een jaar aan de macht.
Foto credit: Paddy Gormley
Overgewicht en ongezond, wordt Stiles heimelijk betrapt terwijl hij vodka drinkt uit in plastic waterflessen verborgen flesjes; niet verrassend gezien hij ook nog om moet gaan met relaties met zijn toegewijde assistente Violet, de jonge idealistische voorlichter Lavinia en zijn onzichtbare ex-vrouw.
De actie speelt zich af in Stiles' kantoor, met foto's van Tony Benn en Mao aan de muren naast een uitzicht op de omstreden niet-functionerende brug. Regisseur Lucy Appleby houdt de regie strak en krijgt sterke prestaties van haar cast, die krachtig overkomen en goed contact maken met het publiek – niet vanzelfsprekend tegenwoordig, zelfs niet in het West End.
Daniel Wain is geweldig als een gebroken Stiles, die vele kanten laat zien van een afgeleefde man die iedereen tevreden probeert te houden maar uiteindelijk niemand – ook zichzelf niet – pleziert. Hij toont zijn rood aangelopen pijn als een ontmoedigd personage dat door het systeem is teleurgesteld. In een opmerkelijke scène speelt Stiles een vroege conferentietoespraak opnieuw waarin hij hoop op de toekomst uitspreekt. Dit contrasteert prachtig met Lavinia's idealistische pogingen Stiles te laten herinneren toen hij hoop had, en smeekt hem "gewoon de waarheid te vertellen". "Ik kan de waarheid niet vertellen, ik ben een politicus," grapt Stiles.
Foto credit: Paddy Gormley
De uitstekende Louise Bangay speelt de standvastige Violet, die al dertig jaar met Stiles werkt – langer dan menig huwelijk. Standvastig in haar socialistische idealen wil zij dat Stiles blijft doen wat de Partij en vakbonden willen.
Scène-dieven Stephen Riddle en Vaughan Evans hebben ook hun moment in geweldige cameorolletjes als onder andere een zwaargewicht van het National Executive Committee en een strikjesdragende Chief Whip (Violet zegt dat hij eruitziet als iemand die een snookermatch fluit) en een televisie-interviewer.
Schrijver Brad Sutherland's script is slim, met enkele grappige zinnen en mooie metaforen zoals politici die worden weggevreten als roest op de buiten gebruik zijnde brug. Vrijwel iedereen hier is op een bepaalde manier net zo gebroken als de brug – en onze gebroken natie. Toch lijdt het stuk onder wat teveel tekst (Appleby verdient lof omdat ze het beste uit weinig actie haalt), is meer conceptueel dan karaktergedreven en kan repetitief zijn. We krijgen iets te vaak de gevaren van de nationale schuldencrisis uitgelegd.
Foto credit: Paddy Gormley
Ik heb wel sympathie voor het productie team, want de werkelijkheid haalde het creatieve proces in toen Keir Starmer plotseling vertrok en onze Man uit het Noorden arriveerde midden in de repetitieperiode van de voorstelling. Het zou fantastisch zijn om het script te zien verscherpen en actueel te maken met Burnham aan het roer.
Zal er iets veranderen, en belangrijker nog, zal de Hammersmith Bridge ooit onder een nieuw bewind weer opengaan? Wie zal het zeggen? Intussen blijven we met een sprankje hoop achter aan het einde van Hammersmith Bridge Is Falling Down. En er is ook hoop voor het theater met nieuwe producties zoals deze die tot leven komen in kleine Londense locaties.
Hammersmith Bridge Is Falling Down speelt in het OSO Arts Centre in Barnes tot en met 11 september.
Foto credits: Paddy Gormley