Beschikbare Talen
Het is begrijpelijk waarom Frank Wildhorn ervoor zou kiezen om Tsugumi Ohba en Takeshi Obata’s enorm populaire manga Death Note naar het theater te brengen, aangezien het verschillende thema’s uit zijn eerdere werken bevat: de vragen over de menselijke natuur in Jekyll & Hyde, het vigilantisme in opstand tegen corruptie in Bonnie and Clyde en sociale conformiteit versus persoonlijke bevrijding in Rudolf: The Last Kiss.
De show begon zijn theaterleven in 2014 als demo-album, Death Note heeft succesvolle wereldwijde producties voortgebracht evenals uitverkochte concerten in het Lyric Theatre in 2023. Met dit en de stroom aan toneeladaptaties van anime-franchises die naar Londen komen, van My Neighbour Totoro tot Your Lie In April, kwam de volledig geregisseerde Engelse taalpremière van Death Note in het Barbican misschien precies op het juiste moment.
‘Waar is het rechtvaardigheid?’ vraagt tienergenie Light Yagami zich aan het begin af terwijl hij klaagt over corruptie in de wereld. Zijn antwoord vindt hij al snel in het titelgevende notitieboek dat hem wordt gegeven door de verveelde Shinigami (een Japanse doodsgeest) Ryuk, die hem de kracht geeft om elke naam die hij erin schrijft te doden, zolang hij zich die persoon kan voorstellen. Hij wordt een vigilante die zijn fans kennen als Kira, en het toenemende dodenaantal leidt snel tot een kat-en-muisspel met de Tokyo-politie onder leiding van detective L.
Als er één woord is om deze Death Note te beschrijven, dan is het ambitieus. De regie van Stephen Whitson behandelt het faustiaanse en vaak absurdistische materiaal met een Shakespeareaanse dramatiek en camp die alleen een podium zo groot als dat van het Barbican kan vullen. Toch voelt het soms te ambitieus aan. Het script van Ivan Menchell bevat fascinerende ideeën over de morele ambiguïteit van vigilantisme en sterfelijkheid, maar het aanpassen van een manga van 12 delen naar een voorstelling van tweeënhalf uur maakt dat deze thema’s onderbelicht blijven.
Met name de eerste acte lijdt hieronder, waarin verschillende nevenplots bijna episodisch worden samengeperst zonder echt ruimte te krijgen om te ademen - bijvoorbeeld de liefde van Shinigami Gelus voor popster Misa die haar doet opofferen - waarna het verhaal gelijk doorgaat naar de volgende ontwikkeling. De tweede acte verbetert wanneer de rivaliteit tussen Light en L aan spanning wint, hoewel de zwaar op uitleg gebaseerde dialogen, die voor nieuwkomers de gaten vullen, soms meer vertellen dan tonen.
Wildhorns poprockmuziek en de teksten van Jack Murphy stralen een bewustzijn uit over de absurditeit van het verhaal, maar zijn onmiskenbaar opwindend, symfonisch en aanstekelijk (ook al is er wel een powerballad te veel). Even electriserend is het betoverende scénografie en videodesign van Jon Bausor en Akhila Krishnan, iets wat ik nog nooit eerder heb gezien. Het heeft een bijna operatische grandeur die past bij het Barbican met draaiende, schuivende decors en een opstijgend platform waar de shinigami op staan en de menselijke wereld beneden observeren. Jen Schriever vult het auditorium met neonlaserlicht terwijl veelvuldig bekroonde choreograaf Fabian Aloise het toneel dominerend en bombastisch inricht, vooral in concertsequenties. Het is een waar feest voor de zintuigen.
Xander Pang vangt Lights afzink van goedbedoelde student naar arrogante megalomaan terwijl hij zijn imposante stem laat horen in nummers zoals Hurricane. Colin Ryan creëert de ideale tegenpool als excentrieke analytische L in een verfijnde performance die ons doet twijfelen wie nu de echte antagonist is. West End-lieveling Grace Mouat toont haar veelzijdigheid als de afstandelijke maar moederlijke Shinigami Rem en haar prachtige stem in When Love Comes, terwijl Broadway-favoriet Telly Leung duidelijk zichtbaar geniet als de ondeugende Ryuk die het decor opeet terwijl hij appels knabbelt. Stephanie Zaharis maakt een sterke Britse debuut als Misa Amane, een echte popkrachtpatser met het met enthousiasme ontvangen nummer Borrowed Time.
Als je de soms onsamenhangende verhaallijn even opzij zet, is er veel te genieten in Death Note. Doorgewinterde fans zullen genieten van de wereld tot leven gebracht met verbluffende visuals en een formidabele cast, terwijl nieuwkomers zich snel overgeven aan het spannende melodrama. Als er één ding is wat Death Note deze zomer niet zal doen, is het je dood vervelen.
Death Note speelt in het Barbican tot 12 september
Fotocredits: Manuel Harlan
