Beschikbare Talen
door Francesca Toscano
De eerste keer dat Broadway’s Aydin Eyikan optrad op het Fire Island Dance Festival, begon hij zijn nummer solo, met zijn rug naar het publiek. Op het openluchtpodium met uitzicht op de Great South Bay voelde hij de energie van de 400 toeschouwers achter zich. Maar voor hem was er het water, het zonlicht, de wind en het soort uitzicht dat, voor een danser die gewend is aan de felle lichten van Broadway, een moment van kalmte bood.
“Het is bijna onmogelijk om in je hoofd te zitten daarboven,” zegt Eyikan. “Als performers hebben we het altijd over het uit de weg gaan van onszelf. Op dat podium kun je het niet helpen.”
Deze zomer keert Eyikan voor het derde achtereenvolgende jaar terug naar dat podium. Momenteel is hij te zien op Broadway in de populaire musical MJ, waar hij acht keer per week Fred Astaire belichaamt. Eyikan kwam in de musicaltheaterwereld via concertdans, ballettraining en een onverwachte beslissing om Broadway boven Julliard te kiezen.
In aanloop naar de terugkeer van het festival naar Fire Island Pines op 18-19 juli sprak Eyikan over zijn onconventionele pad naar Broadway, waarom het festival hem steeds weer aantrekt en wat het dansen op het iconische waterfront podium zo anders maakt dan alles wat hij in zijn carrière heeft gedaan.
Je bent momenteel te zien in MJ - al je vierde Broadway musical, maar musical theater was niet altijd de bedoeling. Hoe kwam Broadway in beeld?
Aydin Eyikan: Broadway kwam in mijn leven door dans. Ik droomde er niet van om musical theater te doen. Ik was gewoon dansen, dansen, dansen sinds ik zeven was.
Mensen gaan me willen slaan als ik dit zeg, maar mijn eerste theaterbaan ooit was The Music Man op Broadway. Ik zou het doen toen ik 16 was, toen gebeurde COVID, dus ik trad toe toen ik 18 was. Voor dat was dans alles.
Toen ik jonger was, dacht ik echt dat ik een balletdanser zou worden. Ik was bij de finale van de Youth America Grand Prix in Lincoln Center toen ik 14 was, en ik herinner me dat ik van het podium kwam na mijn variatie en dacht: "Ik denk niet dat dit voor mij is."
Toen ik tijdens COVID auditie deed voor Juilliard en werd aangenomen, legde ik mijn aanbetaling neer. Ik zou gaan. En toen belde The Music Man me terug.
Ik herinner me letterlijk dat ik op vakantie was met mijn familie, op een dok stond en naar de oceaan keek, en [Juilliard's directeur van de dansafdeling] Alicia Graf Mack belde en haar vertelde dat ik niet zou gaan omdat ik in plaats daarvan naar Broadway ging. Dus het was een gekke gebeurtenis.
Je keert voor het derde jaar terug naar het Fire Island Dance Festival. Wat brengt je steeds terug?
Ik blijf terugkomen omdat het een van de meest ongelooflijke ervaringen is waar ik ooit het geluk heb gehad om deel van uit te maken.
Ik heb veel benefiet- en fondsenwervende evenementen gedaan, maar wat [Dancers Responding to AIDS' oprichter] Denise en iedereen bij DRA zo goed doet, is een omgeving creëren waar iedereen zo dankbaar is om daar te zijn. Wij zijn dankbaar om daar te zijn. De mensen die het evenement houden zijn dankbaar dat we er zijn. Ik heb nog nooit iets zo ervaren.
Als de lente aanbreekt, hoop ik al dat ik weer deel uitmaak van het festival. Ik maak grappen dat ik elk jaar probeer een rol te vinden in een stuk.
En dan is er het bredere plaatje. Je weet precies wat het weekend doet. Je weet de impact die het heeft via Broadway Cares en DRA. Het is een evenement waar je je ontzettend goed over voelt dat je je tijd en energie eraan besteedt, omdat je weet dat het resultaat maaltijden en gezondheidszorg biedt aan mensen die het echt nodig hebben.
Van boven tot beneden is elk detail zo doordacht gedaan. Ik hoop de komende 10 jaar terug te zijn.
Voor iemand die het nog nooit heeft meegemaakt, wat voelt het om op het podium van het Fire Island Dance Festival te performen?
Het is eigenlijk gek. Mijn eerste jaar begon ik een solo met mijn gezicht naar het podium, kijkend rechtstreeks naar het water. Ze hadden net mijn naam aangekondigd en ik wachtte tot de muziek begon, en ik herinner me dat ik het uitzicht in me opnam.
Het was ongelooflijk kalmerend. Je hebt al die prestatienerves voor de show, maar daar staan en uitkijkend naar het water, viel alles gewoon op zijn plaats.
Het podium weerkaatst het zonlicht. Er vliegt een vogel voorbij. Misschien zwemt er een zwaan in de verte. De wind waait. Je voelt je een deel van de wind, de lucht en de oceaan.
En eerlijk gezegd, het is bijna onmogelijk om in je hoofd te zitten daarboven. Als performers hebben we het altijd over het uit de weg gaan van onszelf. Op dat podium kun je het niet helpen. Het uitzicht is zo overweldigend en zo mooi dat alles gewoon vloeit.
Dit jaar ben je ook het gezicht van het festival. Wat was je reactie toen je de kunstwerken voor het eerst zag?
Ik heb onmiddellijk iedereen die ik ken ge-text en gezegd: "Ik ben de poster!" Eerlijk gezegd kon ik een hele dag niet stoppen met glimlachen.
Als je het festival eerder hebt gedaan, heb je die posters overal gezien. Je hebt de sleutelkunst gezien. En als je een danser bent, heb je waarschijnlijk op een bepaald moment die gedachte gehad: Ik vraag me af hoe het zou zijn als ik dat was. Dus toen het daadwerkelijk gebeurde, was het een soort surrealistisch.
Wat het nog betekenisvoller maakte, was beseffen dat het niet alleen mijn foto was. Het voelde alsof ik het festival vertegenwoordigde. Mijn gezicht zien en dan "Fire Island Dance Festival" daaronder voelde als zo'n eer.
Als kunstenaar, wat voelt anders aan dansen op het Fire Island Dance Festival vergeleken met het optreden op Broadway acht keer per week?
Wel, om te beginnen, je hoeft het niet acht keer per week te doen.
Maar serieus, een van de dingen die opwindend zijn, is dat het maar één weekend is. Het zijn drie uitvoeringen en dan is het weg. Broadway shows worden een deel van je dagelijkse leven. Dat is geen slechte zaak. Ik ben daar ongelooflijk dankbaar voor. Maar met het festival is er dit gevoel dat het nu gebeurd en alleen nu.
Ik hou er ook van dat ik elk jaar met nieuwe mensen kan samenwerken. Je werkt samen met dansers met wie je nog nooit eerder hebt gewerkt. Je ontmoet choreografen met wie je nog nooit eerder hebt gewerkt. Je bouwt deze kleine festivalfamilies op.
Vorige jaar werkte ik in Reed Luplau's stuk, en het samen doorbrengen van die repetitieweken voordat we naar het eiland gingen, creëerde deze hele nieuwe gemeenschap. Dat is echt iets bijzonders.
Hoe was het om Broadway te ontdekken na zo veel van je leven gefocust te hebben op concertdans?
Ik heb altijd gekeken naar wat ik bijdraag aan theater door de lens van een danser. Mijn stem als danser op Broadway is van groot belang voor mij.
Ik ben dankbaar dat ik in een tijd werk waarin er echt dansrijke shows op Broadway zijn. MJ is een perfect voorbeeld. Ik speel letterlijk een backupdanser voor Michael Jackson. Wat is een betere rol voor een danser? Dan speel ik Fred Astaire en kan ik dansbattle met Michael Jackson.
Alles wat ik naar theater breng, komt voort uit mijn dansopleiding. Of ik nu op Broadway performeer, concertdans doe of optreed tijdens een festival zoals het Fire Island Dance Festival, trek ik uit dezelfde artistieke vaardigheden. Het wordt gewoon in een andere setting uitgedrukt.
Dit jaar ga je optreden in Chris Jarosz's wereldpremière stuk. Wat kunnen het publiek verwachten?
Chris is een van mijn beste vrienden en een van mijn favoriete samenwerkingspartners. De meeste dansvideo's op zijn sociale media zijn waarschijnlijk ik die zijn choreografie uitvoer.
Ik kan niet te veel verklappen, maar ik kan je vertellen dat het is gezet op een van mijn favoriete nummers aller tijden. De cast is geweldig, en ik denk dat het een ongelooflijke manier zal zijn om het festival te openen. Chris heeft me al een paar stukjes choreografie laten zien, en zelfs zonder volledig in repetitie te zijn, weet ik dat het publiek kippenvel gaat krijgen.
De cast omvat Broadway performers en artiesten uit de concertdanswereld, wat iets is dat Chris zo prachtig doet. Zijn werk leeft echt op het snijvlak van die twee werelden. Mensen gaan pretty gagged zijn.
Het Fire Island Dance Festival gaat om meer dan alleen performance. Wat betekent het om deel uit te maken van een evenement waar kunst en impact zo diep met elkaar verbonden zijn?
Het betekent veel voor me. Een van de eerste dingen die in me opkomt, is het feit dat we dit op Fire Island doen. Als queer persoon heeft Fire Island altijd als een veilige haven gevoeld en een plek waar de queer gemeenschap kan samenkomen en vieren.
Er is iets ongelooflijk krachtigs aan het creëren van kunst in die ruimte terwijl je ook geld inzamelt dat een directe impact zal hebben op het leven van mensen. Gedurende het hele weekend ben je constant bewust van de impact die je helpt creëren.
Elke keer dat ik op het festival performeer, herinner ik me dat we niet alleen een show aan het geven zijn. We gebruiken onze kunst om mensen te helpen. Dat is een geweldige kans, en het is iets dat ik nooit als vanzelfsprekend zal beschouwen.
