EDINBURGH 2026: DE LAATSTE AUDITIE Q&A

BWW spreekt met Paul Shearman over het brengen van De Laatste Auditie naar het Edinburgh Festival Fringe 2026. Vertel ons wat over De Laatste Auditie. De Laatste Auditie is een eenmansstuk over Sebastian Drake, een vergrijzende Shakespeare-acteur die één laatste kans krijgt om te bewijzen dat hij nog steeds thuishoort op het podium: een auditie voor King Lear. Maar al snel wordt duidelijk dat dit veel meer is dan een rol. Sebastian staat op een moment in zijn leven waarop alles waar hij zijn leven rondom opgebouwd heeft - zijn geheugen, zijn taal, zijn zelfstandigheid, zijn identiteit als performer - begint te wankelen. Als hij de rol die hij nog steeds denkt te kunnen spelen niet kan vasthouden, zal ook de vorm van zijn leven zelf onvermijdelijk veranderen. Terwijl hij zich voorbereidt op de auditie, schakelen we tussen optreden, herinneringen en fragmenten uit zijn verleden, en zien we een man vechten, niet alleen om een rol, maar om het recht om zichzelf nog één keer op eigen voorwaarden te definiëren. Het is grappig, theatraal en diep menselijk, maar er ligt een heel eenvoudige vraag onder: wanneer hetgene dat je hele leven heeft bepaald begint te verdwijnen, waaraan houd je dan vast? En uiteindelijk... kan hij het nog steeds? Of is dit het moment om los te laten? Wat was de inspiratie achter het schrijven ervan? De inspiratie kwam uit een aantal heel persoonlijke bronnen. Ik zag mijn vader en grootvader allebei worstelen met geheugenproblemen, en ik zag goede vrienden die plotseling in de rol van mantelzorger voor een ouder stapten, iets wat ze nooit op die manier hadden verwacht te doen. Tegelijkertijd is er als acteur een heel specifieke angst onder al die dingen: de afhankelijkheid van het geheugen, het vermogen om teksten te leren, taal vast te houden en scherp te blijven. Dat begon in mijn hoofd te overlappen met een grotere theatrale vraag. Ik vroeg me af: wat als iemand als Sir Laurence Olivier dementie had gekregen? Wat zou dat betekenen voor iemand wiens hele leven was opgebouwd rond taal, performance en geheugen? Die combinatie van persoonlijke ervaring en professionele angst werd het zaadje voor De Laatste Auditie. Wat zijn enkele uitdagingen bij het presenteren van iets met zo'n persoonlijke connectie? Een van de grootste uitdagingen is de emotionele nabijheid ervan. Omdat het geworteld is in echte ervaringen, mensen van wie ik houd, en dingen die ik heb meegemaakt, kun je dat niet simpelweg uitschakelen als je het podium op stapt. Dus een deel van het werk was leren die verbinding eerlijk vast te houden, maar ook met genoeg afstand zodat ik het elke avond daadwerkelijk kon opvoeren. De voorstelling zelf beweegt over een breed emotioneel spectrum, van humor tot echte kwetsbaarheid, en dat op zich is veeleisend. Het duurt slechts 55 minuten, maar het is heel vol, en het vraagt veel op fysiek, mentaal en emotioneel gebied bij elke uitvoering. Dus ik heb er op een gerichte manier voor moeten trainen, niet alleen vocaal en fysiek, maar ook qua uithoudingsvermogen en emotionele beheersing, zodat ik het elke avond volledig kan dragen zonder uitgeput te raken. En toch is het vreemde dat de uitdaging ook de beloning is. Het publiek brengt elke avond zoveel terug de ruimte in. Er gebeurt echt een uitwisseling. Zoals ik in het stuk zeg, op het podium staan is echt een vreugde, het laat je leven voelen, en dat blijft waar, ook in de meest veeleisende momenten. Wie zou je graag willen dat er komt kijken? Ik denk dat de voorstelling voor een breed publiek is, jong en oud. De meeste mensen hebben op de een of andere manier ervaring met dementie in hun leven, hetzij direct, hetzij via iemand dichtbij, en velen zullen dat in de toekomst meemaken. In de kern is het een stuk dat iets vrij moeilijks behandelt, maar ik hoop dat het dat doet op een manier die uiteindelijk opbeurend en menselijk is. Het gaat over geheugen, identiteit en verbinding, en ik denk dat het mensen achterlaat met zowel begrip als emotie. Dat gezegd hebbende, het is niet ontworpen om voor iedereen comfortabel te zijn. Het vraagt van het publiek om zich behoorlijk direct in te zetten, en soms kan het uitdagend zijn. Maar voor wie openstaat voor een confronterend, intiem theaterstuk hoop ik dat het zo'n voorstelling is die lang blijft hangen nadat ze de zaal verlaten. En natuurlijk zal iedereen die van Shakespeare houdt, of gewoon van taal en performance die tot het uiterste wordt benut, er hopelijk ook iets in vinden. Wat zou je willen dat het publiek ervan meeneemt? Hoop. Ook al gaat de voorstelling over geheugenverlies, ouder worden en de kwetsbaarheid van identiteit, ik zie het niet als een somber stuk. Voor mij gaat het uiteindelijk over wat overblijft als andere dingen beginnen weg te vallen, en vaak is dat wat blijft verbinding, humor en liefde. Ik hoop dat het publiek iets daarvan voelt bij het verlaten van de zaal. Het gevoel dat er, zelfs in moeilijke of onzekere momenten, nog steeds waardigheid is in de persoon tegenover je, en dat er iets herkenbaar menselijk blijft voortbestaan. Als er één ding is dat ik wil dat mensen meenemen uit het theater, is het dat: een stille hoop, en misschien iets meer tederheid voor de mensen in hun eigen leven. De Laatste Auditie speelt op Edfringe 7 - 29 augustus Fotocredits: Eric Moore Gesponsorde inhoud

EDINBURGH 2026: DE LAATSTE AUDITIE Q&A

Beschikbare Talen

Meer recente artikelen