Dostępne języki
BWW rozmawia z Paulem Shearmanem o przedstawieniu The Last Audition na Edinburgh Festival Fringe 2026.
Opowiedz nam trochę o The Last Audition.
The Last Audition to jednoosobowa sztuka o Sebastianie Drake’u, starzejącym się aktorze szekspirowskim, który dostaje ostatnią szansę, by udowodnić, że nadal należy na scenę: przesłuchanie do roli w Król Lear.
Jednak szybko staje się jasne, że chodzi o znacznie więcej niż tylko rolę. Sebastian stoi w obliczu momentu, w którym wszystko, na czym zbudował swoje życie: pamięć, język, niezależność, tożsamość jako wykonawcy, zaczyna wydawać się niepewne. Jeśli nie zdoła utrzymać roli, którą nadal uważa za swoją, sama forma jego życia nieuchronnie się zmieni.
Przygotowując się do przesłuchania, przechodzimy między występem, wspomnieniami i fragmentami jego przeszłości, i zaczynamy widzieć człowieka walczącego nie tylko o rolę, ale o prawo do zdefiniowania siebie jeszcze raz na własnych warunkach.
Sztuka jest zabawna, teatralna i głęboko ludzka, ale pod spodem kryje się bardzo proste pytanie: kiedy to, co definiowało całe twoje życie, zaczyna się wymykać, czego się trzymasz?
A na końcu... czy on nadal potrafi to zrobić? Czy to moment, kiedy musi puścić?
Co zainspirowało Cię do napisania tej sztuki?
Inspiracja pochodziła z kilku bardzo osobistych źródeł. Obserwowałem, jak mój ojciec i dziadek zmaga się z problemami z pamięcią, a także widziałem, jak bliscy przyjaciele nagle stawali się opiekunami dla rodziców – czego nigdy wcześniej tak nie doświadczali.
Jednocześnie, jako aktor, istnieje specyficzny strach związany z poleganiem na pamięci, nauce tekstu, utrzymaniu języka i byciu czujnym. To zaczęło się łączyć w mojej głowie z większym, teatralnym pytaniem.
Zastanawiałem się, co by było, gdyby ktoś taki jak sir Laurence Olivier zmagał się z demencją? Co by to znaczyło dla kogoś, kto całe życie oparł na języku, występie i pamięci?
Ta kombinacja osobistych doświadczeń i profesjonalnego niepokoju stała się nasionem dla The Last Audition.
Jakie są wyzwania związane z wystawianiem czegoś takiego, co ma osobiste podłoże?
Jednym z największych wyzwań jest emocjonalna bliskość tematu. Ponieważ sztuka jest zakorzeniona w prawdziwych doświadczeniach, ludziach, których kocham, i rzeczach, których byłem świadkiem, nie można tego po prostu wyłączyć, wchodząc na scenę. Częścią pracy jest więc nauczyć się utrzymywać tę więź z uczciwością, ale także z wystarczającym dystansem, by móc występować dzień po dniu.
Spektakl porusza szerokie spektrum emocji – od humoru po prawdziwą wrażliwość – co samo w sobie jest wymagające. Trwa zaledwie 55 minut, ale jest bardzo intensywny i wymaga wiele fizycznie, psychicznie i emocjonalnie podczas każdego występu.
Musiałem więc przygotowywać się do niego bardzo skoncentrowanie – nie tylko wokalnie i fizycznie, lecz także pod kątem wytrzymałości i kontroli emocjonalnej, by móc w pełni go nieść każdy wieczór, nie wypalając się.
A jednak dziwnym trafem to właśnie wyzwania stanowią nagrodę. Publiczność każdego wieczoru wnosi do sali wiele emocji. Dochodzi do prawdziwej wymiany. Jak mówię w sztuce, bycie na scenie to czysta radość, to sprawia, że człowiek czuje, że żyje, i pozostaje tak nawet w najbardziej wymagających momentach.
Komu chciałbyś, aby przyszedł zobaczyć ten spektakl?
Uważam, że sztuka jest dla szerokiej publiczności, młodszej i starszej. Większość osób w jakiś sposób zetknęła się z demencją w życiu, bezpośrednio lub poprzez bliskich, a wiele więcej na pewno zetknie się z nią w przyszłości.
W sercu tego spektaklu jest trudny temat, ale mam nadzieję, że jest przedstawiony w sposób ostatecznie podnoszący na duchu i bardzo ludzki. To opowieść o pamięci, tożsamości i więzi, która pozostawia widzów z poczuciem zrozumienia i emocji.
Nie jest to jednak przedstawienie, które wszystkim będzie wygodnie oglądać. Wymaga od publiczności zaangażowania i czasami może być wyzwaniem. Ale dla tych, którzy są otwarci na intensywny, kameralny spektakl, mam nadzieję, że pozostanie z nimi na długo po wyjściu z sali.
Oczywiście każdy, kto kocha Szekspira lub po prostu docenia, gdy język i aktorstwo są wykorzystane na pełnych obrotach, również powinien w tym znaleźć coś dla siebie.
Co chciałbyś, aby widzowie wynieśli z tego spektaklu?
Nadzieję.
Choć spektakl porusza kwestie utraty pamięci, starzenia się i kruchości tożsamości, nie uważam go za ponury. Dla mnie to przede wszystkim opowieść o tym, co zostaje, gdy inne rzeczy zaczynają odchodzić – a bardzo często pozostaje połączenie, humor i miłość.
Mam nadzieję, że widzowie wyjdą z poczuciem tego wszystkiego. Że nawet w trudnych i niepewnych chwilach jest godność w osobie stojącej przed tobą i wciąż coś rozpoznawalnie ludzkiego, co trwa.
Jeśli jest jedna rzecz, którą chciałbym, by ludzie zabierali z teatru, to właśnie to: cicha nadzieja i może trochę więcej czułości wobec osób w ich życiu.
The Last Audition grany jest na Edfringe od 7 do 29 sierpnia
Zdjęcie: Eric Moore
Treść sponsorowana
.jpg?format=auto&width=365)
