Max Wilkinson schrijft gastblog over Night City in Southwark Playhouse

NIGHT CITY: DE ONZICHTBARE MENSEN DIE LONDEN LATEN DREINEN Door Max Wilkinson Ongeveer 8 jaar geleden kwam ik terug met de nachtbus van een baan in een bar die ik had in Waterloo, langs de Old Kent Road. Toen we langs The Bricklayers Arms reden, zag ik de flitsende blauwe lichten van een ambulance die wegreed. Er was een ongeluk geweest bij het kruispunt: een bezorger, zijn goedkope brommer en stukjes van zijn fluorescerende schildpaddenrugzak lagen in stukken tussen het gebroken glas. Maar de chauffeur was weg. Het was een triest beeld; tragisch, een beetje zielig, anoniem. De kapotte brommer zou snel weggesleept worden. En daarmee was het klaar. Vergeten zodra het verkeer weer rond het kruispunt reed en cirkelde. Dit is het eerste beeld van mijn nieuwe toneelstuk, Night City, in het Southwark Playhouse, een episch nieuw drama over de hilarische hoogtepunten en verwoestende dieptepunten van de gig-economie, gericht op een hedonistische taxichauffeur, een serveerster met grote dromen en een verzorger met een groot hart die op een dag een fatale fout maakt en daarmee hun levens in chaos stort en verwikkeld raakt in een politieke samenzwering die ze nooit zullen vergeten. Het stuk is geïnspireerd op mijn eigen ervaringen met onzekere banen, die van vrienden en familie, en vele interviews met chauffeurs, bezorgers, verzorgers en andere gig-werkers. Ik ben altijd geïnteresseerd geweest in werk. Toen ik opgroeide hadden we niet veel geld, dus mijn broers en ik moesten altijd kleine bijbaantjes vinden. Mijn eerste was toen ik 8 of 9 was, drankjes stapelen in een buurtwinkeltje. Daarna verkocht ik KitKats uit mijn tas en Pokémonkaartjes tegen hoge prijzen. Toen een korte tijd bij Super Drug, boomverzorger-assistent, crewwerk, servicebanen: eigenlijk van alles. Ik was overal vrij slecht in of werd snel ontslagen, maar ze betaalden de rekeningen van welke smerige gemeubileerde flat ik toen ook had, terwijl ik alle vrije uren gebruikte om te schrijven. En ik was er eigenlijk gefascineerd door. Deze nieuwe wereld van draaiende deuren en servicebanen betekent dat je in veel levens en werelden binnenkomt, maar onzichtbaar bent: perfect om te bespioneren, en alle personages en ontmoetingen die ik onderweg tegenkwam, vloeiden in mijn werk. En als een buitenbeentje die houdt van het Theatre of the Absurd is er geen betere plek om te kijken. Ik werd ontslagen bij Super Drug omdat ik Animal Farm las bij de make-up balie. Als assistent-boomverzorger snoeide ik heggen voor een Canadese erfgename die Chateau Lafite aan haar honden gaf. Ik begeleidde een kind wiens vader hoog in de Filipijnse maffia zat en naar verluidt machinegeweren ergens in St John’s Wood had verstopt. En de gig-economie is vaak hilarisch Kafkaiaans en dat probeert Night City vast te leggen. Ik weet zeker dat we ons allemaal het recente verhaal herinneren van de Amazon-vrachtwagen die vastzat in de Thames Estuary nadat hij een pakket wilde bezorgen op Foulness Island omdat de navigatie hen die kant opstuurde. Dat is grappig. Maar ook wanhopig tragisch. En ik hoefde nooit op deze banen te vertrouwen in de diepere, volwassen betekenis. Ik had nooit een gezin te onderhouden. En ik had het geluk om op mijn eind twintig leraar te worden en uit de onzekere banen-sector te stappen. Ik heb nooit ’s nachts laat op een brommer hoeven rijden, door rood licht te rijden en te scheuren om enige vorm van loon te verdienen bij die meedogenloze bezorgapp waar ik voor werkte. En vervolgens weggeveegd te worden bij The Bricklayers Arms als een vlek. Want deze moedige nieuwe wereld vereist een gezond lichaam. Het is een bekend feit dat een van de favoriete schrijvers van Travis Kalanick, mede-oprichter en voormalig CEO van Uber, Ayn Rand is, die hij diep bewondert vanwege haar thema van felle onafhankelijkheid, waarbij verouderde, grote staatsidealen worden achtergelaten voor radicaal individualisme. En dit is waarschijnlijk het model voor gig-mammoeten als Uber en Deliveroo. De dagen van muffe, corrupte vakbonden, vaste werktijden en managers die over je schouder meekijken zijn verleden tijd. Nu ben je een rebel, een rockster, die ’s nachts op je fiets of in je auto de weg op scheurt, de app is je constante, dappere sidekick. Maar als je ritjes begint te weigeren omdat ze te ver zijn, of afwijst omdat de klant dronken en abusief is, sluit de app je steeds vaker uit op populaire tijden of ‘surges’: zaterdag- en vrijdagavond. En als je voertuig beschadigd raakt, als je een tijdje ziek bent, is het aanvragen van enige vergoeding of betaald verlof een moeizaam proces van online formulieren dat hooguit een minimale vergoeding oplevert. En dan hebben we het nog niet eens over het steeds groter wordende commissiepercentage dat Uber en Deliveroo innemen. Of de verhoogde kans op overlijden of letsel. Uit een UCL-studie uit 2022 onder 319 freelance app-gebonden bezorgers blijkt dat zij drie keer zo vaak als vaste bezorgers melding maakten van schade aan hun voertuigen. En bezorgers die per aflevering betaald worden geven ook vaker aan onder grotere tijdsdruk te staan en sneller door rood rijden of te hard rijden, en 63% verklaarde geen verkeersveiligheidstraining of -uitrusting te hebben gekregen. In de Verenigde Staten wordt werken als app-gebonden bezorger beschouwd als een van de gevaarlijkste beroepen. Een baanbrekend rapport van de belangenorganisatie Gig Workers Rising documenteerde dat tussen 2017 en 2022 minstens 80 app-werknemers vermoord zijn tijdens het werk, door carjacking en overvallen. Maar deze cijfers kunnen nog hoger liggen: bezorgplatformen zijn niet wettelijk verplicht om werkgerelateerde sterfgevallen te rapporteren aan federale instanties zoals OSHA, wat leidt tot een ernstige onderrapportage van sterfgevallen en ongevallen. En dit is nog maar de voedselbezorging. De gig-wereld is niet alleen eten en taxi’s. Het is een gedigitaliseerd, algorithmisch systeem dat bijna alle aspecten van industrie, gezondheidszorg, onderwijs binnendringt. Van, in zekere zin, alles in ons leven; van cultuur tot romantiek. En dat is heel moeilijk te kwantificeren, rechten en beveiliging te beschermen, niet te worden gereduceerd tot een profiel of statistiek. Maar ik wijs niet met de vinger. Night City gaat vooral over mensen, humor, vreugde, collectieve actie en menselijkheid tegenover deze vreemde nieuwe wereld: om het vast te leggen en te onderzoeken. Velen van ons zijn zich bewust van de New Employments Bill die vorig jaar werd aangenomen, met wettelijk recht op ziekteverlof en vakbondsvorming, maar de tijd zal leren of deze veranderingen een diepgaande impact hebben, en of de rest van de wereld soortgelijke, positieve stappen zal zetten. Want na zo veel jaren van somberheid tegenover grote bedrijven is het moeilijk overheden te vertrouwen en het geleidelijke afbreken van instellingen die we vanzelfsprekend en dierbaar achten. Maar ik geloof dat er nu vonkjes hoop zijn. En misschien een iets betere weg vooruit. Night City speelt in het Southwark Playhouse van 10 september tot en met 3 oktober. Voor tickets en meer informatie, bezoek: https://southwarkplayhouse.co.uk/productions/night-city/

Max Wilkinson schrijft gastblog over Night City in Southwark Playhouse

Beschikbare Talen

Meer recente artikelen