Dostępne języki
Kultowi bohaterowie młodzieżowej kultury; Renton, Sick Boy, Begbie, Spud, Tommy i Kelly powracają, wraz z zespołem aktorskim i orkiestrą na żywo. W spektaklu usłyszymy elektryzujące utwory z filmu, który zdefiniował pokolenie, a także chwytliwe, konfrontacyjne i celebrujące oryginalne piosenki, które mają szansę stać się klasykami do wspólnego śpiewania i tańczenia. To nie tylko wzmocniona nostalgia, to gatunkowo przełomowy musical, który mówi o naszej współczesnej niedoli buntu wobec niepewnej przyszłości.
Co więc sądzą krytycy?
Trainspotting w Theatre Royal Haymarket do 5 września, a następnie wyrusza na trasę
Zdjęcie: Matt Crockett
Gary Naylor, BroadwayWorld: Otrzymujemy tu porywczego Begbiego (Frankie O’Connor, który wygląda i chodzi jak Mark Rylance w Jerusalem), kobieciarza Sick Boya (Sheridan Townsley, zdecydowanie najlepszy śpiewak na scenie) oraz naiwnego, idealistycznego Tommy’ego (Finlay Paul), którego koniec jest od początku tragicznie oczywisty. Kobiety nie mają tu dobrze, biorą przynajmniej częściowo winę za lekkomyślne, ryzykowne zachowania chłopaków. Rosie Dignan i Sophie Hutchinson robią, co mogą jako Alison i Lizzie, ale ich postacie są płytkie w pokazie pełnym płytkich charakterów.
Theo Bosanquet, London Theatre: Caroline Jay Ranger, która wcześniej reżyserowała musical Only Fools and Horses w tym samym miejscu, ma doświadczenie w wprowadzaniu znanych IP na scenę. Tutaj jednak ma trudności z wykreowaniem wyraźnej narracji, biorąc pod uwagę nieustannie ponury charakter spektaklu (są długie fragmenty zażywania narkotyków z niewielkim rozwojem akcji), chociaż wątek brata Rentona, żołnierza służącego w Irlandii Północnej, przynosi pewną katarsis w relacji z rodzicami (Rebecca McKinnis i Gordon Cooper), podobnie jak wątek dziewczyny Rentona, Kelly (Yana Harris), która wyjeżdża do Londynu i szybko odkrywa, że jasne światła miasta są rozczarowująco przygaszone.
Arifa Akbar, The Guardian: Sztuka napisana przez Welsha i wyreżyserowana przez Caroline Jay Ranger, wydaje się być poszatkowana, zaś sceny są od siebie odsunięte, narracja skąpa, a znane sceny i dialogi wyrecytowane jak z taśmy montażowej Trainspotting, ale w innej kolejności: najpierw wspólny wyjazd do Blackpool na koncert northern soul, potem różnorodne epizody, od szybkiego urzędowego rozmów o pracę Spuda (Kieran Andrew) po agresję przy stole bilardowym w wykonaniu Begbiego (Frankie O’Connor) i narkotyzację w toalecie Rentona – tę ostatnią wzmacnia użycie ekranów tylnego planu (projekt video Douglas O’Connell).
Alun Hood, WhatsOnStage: Scena heroinowego szaleństwa w rytmie line dance trzeba zobaczyć na własne oczy, by uwierzyć, i chociaż nie oczekuje się, że historia o takim upadku będzie ładna wizualnie, to oczekiwanie, by była przejrzysta, jest chyba uzasadnione. To jeden z najbardziej ciemnych wizualnie spektakli, jakie kiedykolwiek oglądałem, z kluczowymi momentami rozgrywającymi się w takim mroku, że tylko znawcy oryginału rozumieją, co się dzieje.
Nick Curtis, The Standard: Co to za tępy, mdły tupot? Och, to dźwięk biczowania martwego konia. Od czasu, gdy nielinearna powieść Irvine’a Welsza o przegranych i narkomanach z ubogiego Edynburga - Leith, przeszła z undergroundowego kultu do wielkiego hitu w 1993 roku, doczekała się sztuk teatralnych, filmów, sequelów i jednego z najlepszych albumów z muzyką filmową w historii.
Clive Davis, The Times: Frankie O’Connor emanuje grozą jako Begbie, zbir szukający twarzy do uderzenia. Finlay Paul wzbudza współczucie jako Tommy, którego życie się rozpada. Jeśli jesteś fanem filmu, z radością usłyszysz, że hymn Lou Reeda "Perfect Day" znalazł się w repertuarze. I możesz też odetchnąć z ulgą, że słynna scena w toalecie nie jest tym razem aż tak obrazowa.
Ben Lawrence, The Telegraph: Niespójność tej produkcji w Theatre Royal Haymarket najlepiej ilustruje muzyka. Choć słynna ścieżka dźwiękowa filmu została częściowo zachowana (występują Iggy Pop z "Lust for Life" i Lou Reed z "Perfect Day"), jest rozcieńczona mieszanką popowych hitów, których nie było w filmie, a co najgorsze nowymi utworami, które poza wesołym hoedownem zatytułowanym "C---s Run the Country" prawie nie zapadają w pamięć. To wręcz dziwne widzieć cynicznych nieudaczników takich jak Renton (Lewis Kidd) i Sick Boy (Sheridan Townsley) wykonujących jazzowe układy rąk, co podważa siłę charakterystyki Welsza.
Sam Marlowe, The Stage: Pod względem fabuły spektakl jest o wiele bardziej rozproszony i meandrujący niż film czy powieść. Postacie są cienkie jak w rozciągniętej książce Welsza; wydaje się, że historia została wykastrowana, pozbawiona cynicznego, twardego, ostrego dowcipu i całkowitej beztroski. Zamiast tego jest nużąco literalny, często popadający w ckliwość i mydlaną nudę – wielokrotnie wciska nam społeczne sumienie na siłę, teatralnie jest to niemal w rejonach "Blood Brothers", choć znacznie mniej emocjonalnie skuteczne. Cierpi na fatalny brak dynamiki – za każdym razem, gdy spektakl zaczyna nabierać tempa, pojawia się kolejna bezcelowa piosenka, która zatrzymuje akcję.
Średnia ocena: 32,5%
