Recenzja: GREASE - IMMERSYWNY MUSICAL FILMOWY, Evolution London

Grease znów jest na językach, gdy gigant teatru immersyjnego Secret Cinema powraca do Londynu z powtórką zeszłorocznego letniego spektaklu. Biorąc pod uwagę, jak wyglądał ostatni rok dla nich (i całej branży), Rocky mógłby być trafniejszym wyborem.

Przedstawienie trafia do Battersea w dość kluczowym momencie dla jego twórców, zarówno od strony kreatywnej, jak i komercyjnej. Grease było filmem, który Secret Cinema wystawiło w Birmingham w 2023 roku, a kiedy pojawiło się ponownie jako flagowe wydarzenie zeszłego lata — co prawda lekko przekształcone dla Londynu — część ich oddanej publiczności zaczęła się zastanawiać, czy firma, która niegdyś działała w atmosferze prawdziwej tajemnicy, nie wyczerpała już pomysłów. 

Na korzyść przemawia ambicja: dziesięcioletnia umowa najmu dla specjalnie zbudowanego domu w Greenwich Peninsula, który ma zostać otwarty pod koniec tego roku, a w lutym następnego roku zostanie tam zaprezentowana licencjonowana przez Disney'a przygoda Piraci z Karaibów. Nawet to jednak jest franczyzą, którą już brano pod uwagę: prequel Piratów, zatytułowany Spirit Of The Sea, był podobno w fazie rozwoju z Disneyem, aż pandemia Covid zahamowała projekt w 2020 roku. Ma się wrażenie, że nowe pomysły nie pojawiają się tu tak często jak wznowienia.

Nie ułatwił sytuacji bardzo głośny brak realizacji Barbie w Barbie Land, planowanej współpracy między Secret Cinema, TodayTix, Mattel i Warner Bros, obiecującej karnawał BarbieLand, parkiety do tańca oraz (oczywiście) tematyczną żywność i napoje. Oficjalnie ogłoszona w listopadzie ubiegłego roku jako ośmiotygodniowy pokaz latem 2026 roku, potem nie było żadnych wieści, aż pojawiła się informacja, że wszyscy wracamy do Rydell High. 

W międzyczasie w zarządzie TodayTix (właściciela Secret Cinema od 2022 roku) nastąpiły zmiany, gdy firma została kupiona w październiku przez MARI, nową konglomerację eventową Ari Emanuela, co wprowadziło dodatkową warstwę hollywoodzkiej niepewności co do przyszłości sprzedawcy biletów i jego spółek zależnych. 

Szersza branża nie daje jeszcze większego komfortu. Layered Reality — grupa stojąca za siedemnastoleciem Wojny Światów i silnie krytykowanego Elvisa Evolution — upadła nagle w kwietniu, gdy jej firma macierzysta zakończyła działalność, zamykając oba pokazy w ciągu tygodnia. Punchdrunk natomiast nadal jest zadłużony wobec Arts Council England kwotą 3,6 mln funtów; firma, która wynalazła brytyjski teatr immersyjny, teraz działa na pożyczonych pieniądzach i pożyczonym czasie. Na tym tle wznowienie dobrze sprawdzonego hitu bardziej przypomina działanie w trybie przetrwania niż samozadowolenie.

Najważniejszą zmianą tego roku jest wokalista zespołu indie z lat 2000 – Kaiser Chiefs („jedna z najcenniejszych brytyjskich grup” według strony internetowej). Ricky Wilson występuje jako Teen Angel przez lipiec i sierpień, a we wrześniu jego rolę przejmuje David Fearn. Prawie wszystko inne pozostaje na swoim miejscu. Reżyser Matt Costain zachowuje zeszłoroczne dwuczęściowe ujęcie: godzinę na zewnątrz w karnawale z przejażdżkami, grami i burgerami, po czym otwierane są drzwi do szkolnej sali, zaczyna się film, który zatrzymuje się i zaczyna, pozwalając żywemu zespołowi przejąć scenę. Przy palącym słońcu działa to dobrze. Jak sobie poradzi podczas dobrej, starej brytyjskiej burzy – to już inna kwestia. 

Trudniejsze pytanie brzmi, czym właściwie to przedstawienie chce być. Dla fanów kina oferuje nowość inscenizacji, a potem prosi o oglądanie Grease w jasno oświetlonej sali, która co kilka minut zatrzymuje się na sceniczne interakcje. Dla miłośników musicali zamienia jazzowe ruchy na szansę tańca na centralnej platformie, ale odbiera komfort pląsania w ciemności. Dla maniaków immersji obdarowuje wieloma detalami każdą część sali, ale nadal wydaje się bardziej jednorazowym hołdem dla Rydell High niż prawdziwie zaangażowanym przeżyciem. 

To właśnie projektowanie pochłonęło pieniądze i pomysły. Costain i scenograf Tom Rogers otaczają centralną platformę miejscami z filmu: po dłuższych bokach niebiesko-kremowe boksy Frosty Palace naprzeciw warsztatu samochodowego, gdzie samochód Kenickiego zmienia się z pobielonego wraku w czerwono-czarnego wojownika drogi w jednym naprawdę fascynującym efekcie; na dalszym końcu, przyciemnione miejsca kina samochodowego wykonane są z boksów zbudowanych na kształt aut z własnymi światłami; a najlepszą stroną jest czwarta, która mieści zespół nazywany National Bandstand. 

Problemem jest geografia. Sala jest tak ogromna, że ktoś pijący shake w Frosty Palace obserwuje wydarzenia w warsztacie z daleka, a rozbieżność między bliskością a oddziaływaniem powoduje, że często śledzimy sceny ze wspomnień, a nie wzroku. Park rozrywki ma ten sam problem, ale na odwrót: autentyczny, ale odcięty od szkoły, bez aktorów wędrujących wśród widzów i bez wątków fabularnych łączących karnawał z dalszym ciągiem wydarzeń. Podwójnie zmarnowana okazja.

Występy giną na tak rozległej przestrzeni. Ani śpiew, ani aktorstwo nie wzbudzą zachwytu wśród jury nagród, a dzielne pojedyncze popisy rozmywają się na metr kwadratowy. Giόrgios Michaelίdes daje radę jako Danny — mężczyzna wyraźnie wspinający się po drabinie organizacyjnej T-Birds, który wcześniej był Sonny’m w 2023 roku w londyńskim West End Grease oraz Kenickim na trasie w 2024, by w końcu zdobyć skórzaną kurtkę tutaj. Stephanie Costi jako Sandy i Lucy Penrose jako Rizzo wypadają lepiej na papierze niż na scenie; Penrose grała rolę we wszystkich trzech spektaklach Secret Cinema Grease i dostarcza przejmujące wykonanie "There Are Worse Things I Could Do", które zasługiwałoby na mniejszą przestrzeń, by oddychać. 

Co do gwiezdnego blasku: Wilson jako Teen Angel prawie nie spełnia oczekiwań. Każdy, kto zapowiadał bunt, będzie zawiedziony tym, jak płasko śpiewa "Beauty School Dropout", numer, który Frankie Valli wykonywał z prawdziwą czułością. Brawa dla choreografki Jennifer Weber, której numery dają energię i wyobraźnię, których reszta inscenizacji tylko obiecuje, a nie realizuje.

Pokazywanie filmu na ekranie nad głowami, podczas gdy aktorzy grają tę samą scenę poniżej, rodzi trudne wybory. Podczas "Summer Nights" czy oglądać Johna Travoltę i ekranową Olivię Newton-John rozgrzewających się na celuloidzie, czy śledzić ich trójwymiarowe odpowiedniki kilka metrów poniżej? Zwykle wygra ekran, co dość mocno zabija sens całej zabawy. Ostatecznie Grease jest niczym Danny Zuko: wyjątkowo pewnym siebie i przystojnym letnim rozrywkowym wydarzeniem, które dokładnie wie jak się poruszać, ale nie do końca czym chce być.

Grease The Immersive Movie Musical trwa do 13 września.

Zdjęcie: Matt Crockett

Kup bilety na Grease: The Immersive Movie Musical