Recensie: GREASE THE IMMERSIVE MOVIE MUSICAL, Evolution London

Grease is opnieuw het woord nu immersive theaterreus Secret Cinema terugkeert naar Londen met een herhaling van de spectaculaire zomershow van vorig jaar. Gezien hoe het laatste jaar voor hen (en de industrie in het algemeen) is verlopen, Rocky was misschien een passender keuze geweest.

De show arriveert in Battersea op een kritisch moment voor de makers, zowel creatief als commercieel. Grease was de film die Secret Cinema in 2023 in Birmingham opvoerde, en toen het vorig jaar zomer weer opdoemde als hun vlaggenschip — weliswaar enigszins heruitgevonden voor Londen — vroegen sommige fans zich af of het bedrijf dat ooit oprecht mysterie bood, aan ideeën nog maar nauwelijks over had. 

Billijkheidshalve is er bewijs van ambitie: een tienjarige huurovereenkomst voor een speciaal gebouwde locatie op Greenwich Peninsula, die eind dit jaar opent, waar ze volgende februari een door Disney gelicenseerd Pirates Of The Caribbean-avontuur zullen lanceren. Ook dat is overigens een franchise die al eerder overwogen werd: een Pirates-prequel, Spirit Of The Sea, zou in ontwikkeling zijn geweest met Disney totdat Covid het in 2020 stopzette. Nieuwe ideeën lijken hier minder vaak te komen dan heropvoeringen.

Ook niet geholpen werd de zeer publieke niet-verschijning van Barbie In Barbieland, een geplande samenwerking tussen Secret Cinema, TodayTix, Mattel en Warner Bros die een BarbieLand Carnavalsfeer, dansvloeren en (natuurlijk) thematische eten en drinken beloofde. Officieel aangekondigd in november vorig jaar voor een acht weken durende run in de zomer van 2026, werd er daarna niets meer over gehoord totdat het nieuws kwam dat we allemaal weer teruggaan naar Rydell High. 

Ondertussen werden in de bestuurskamer TodayTix (eigenaar van Secret Cinema sinds 2022) zelf afgelopen oktober overgenomen door MARI, Ari Emanuel's nieuwe evenementenkonglomeraat, wat een extra laag van onzekerheid vanuit Hollywood-agenten toevoegt aan de toekomst van de ticketverkoper en haar dochterondernemingen. 

De bredere industrie biedt nog minder troost. Layered Reality — het bedrijf achter het zeventien jaar oude War Of The Worlds en het zwaar bekritiseerde Elvis Evolution — stortte zonder waarschuwing in april in toen het moederbedrijf stopte met handelen, waarna beide shows binnen een week werden gesloten. Punchdrunk daarentegen zit nog steeds in de schuld bij Arts Council England voor een bedrag van £3,6 miljoen; het bedrijf dat Brits immersive theater uitvond, leeft nu van geleend geld en geleende tijd. Tegen die achtergrond lijkt het opwekken van een beproefde publiekstrekker minder op zelfgenoegzaamheid en meer op een bedrijf in overlevingsmodus.

De opvallendste verandering dit jaar is de leadzanger van de indie-band Kaiser Chiefs uit de jaren 2000 ("een van Groot-Brittannië's meest gekoesterde bands" volgens de website). Ricky Wilson verschijnt als Teen Angel in juli en augustus, met David Fearn die de halo overneemt in september. Bijna alles is verder hetzelfde. Regisseur Matt Costain handhaaft de tweedelige opzet van vorig jaar: een uur buiten in een carnaval met attracties, spelletjes en burgers, voordat de deuren naar de aula open gaan en de film begint, waarbij af en toe gestopt wordt zodat de live-cast het over kan nemen. Bij stralende zon werkt dit prima. Hoe het zal zijn bij een typisch Brits onweer is een ander verhaal. 

De moeilijkere vraag is wat het stuk eigenlijk wil zijn. Voor cinefielen biedt het de nieuwigheid van de opvoering, maar vraagt het hen Grease te kijken in een verlichte zaal die elke paar minuten stopt voor live acties op het podium. Voor liefhebbers van musicaltheater ruilt het de jazzhands in voor de kans om te jiven op het centrale podium, maar ontzegt het hen het comfort om in het donker te bewegen. Voor obsessieve immersive fans is er veel detail in elke hoek van de zaal, maar het voelt toch meer als een eenmalige ode aan Rydell High dan als een echte inschrijving in de ervaring. 

Het ontwerp is waar het geld en de ideeën naartoe zijn gegaan. Costain en ontwerper Tom Rogers omlijsten het centrale podium met locaties uit de film: aan de lange zijden staan de blauw-cremekleurige booths van het Frosty Palace tegenover de autogarage, waar Kenickie's auto in één echt boeiende transformatie verandert van een afgeleefde witte kar naar een rood-zwarte straatjager; aan het verste eind is de schemerige Drive-In ingericht met booths als auto's, elk met eigen koplampen; en het beste van alles, aan de vierde zijde staat de live band op de National Bandstand. 

Het probleem is de spreiding. De zaal is zo enorm dat wie een shake drinkt in het Frosty Palace de autogarage-drama van een afstandje moet bekijken, en het gebrek aan nabijheid en impact betekent dat we scènes vaak uit ons geheugen volgen in plaats van daadwerkelijk te zien. Het kermisterrein heeft hetzelfde euvel, maar omgekeerd: authentiek genoeg, maar afgesloten van de school, zonder rondlopende acteurs en zonder verhaallijnen die de carnavalervaring verbinden met wat volgt. Dat is twee keer gemiste kans.

De optredens raken verloren in het enorme oppervlak. Noch het zingen noch het acteren zullen jury's van prijzen versteld doen staan, en moedige individuele prestaties worden verdund door het enorme ruimtevolume. Giórgios Michaelídes doet het aardig als Danny — een man die duidelijk opklimt in de rangorde van de T-Birds, na een rol als Sonny in de West End-productie van Grease in 2023 en als Kenickie op de tournee in 2024, om uiteindelijk hier de leren jas te bemachtigen. Stephanie Costi als Sandy en Lucy Penrose als Rizzo doen het beter op papier dan in de zaal; Penrose speelde de rol in alle drie Secret Cinema's Grease-versies en levert een hartverscheurende "There Are Worse Things I Could Do" die een kleinere ruimte verdient om in te ademen. 

Wat betreft de showsterren: Wilson's Teen Angel is nauwelijks de wachttijd waard. Wie een opstoot verwacht, zal teleurgesteld zijn door hoe vlak hij "Beauty School Dropout" zingt, een nummer dat Frankie Valli ooit met echte tederheid bracht. Applaus voor choreograaf Jennifer Weber, wiens nummers de energie en verbeelding leveren die de rest van de productie belooft maar niet waarmaakt.

De film die boven hangt terwijl de cast dezelfde scène eronder speelt, brengt lastige keuzes met zich mee. Tijdens "Summer Nights", kijk je naar John Travolta en de op het scherm Olivia Newton-John die in celluloid vonken, of hou je de 3D-tegenhangers een paar meter lager in de gaten? Het scherm wint meestal, wat natuurlijk het doel van de show ondermijnt. Uiteindelijk is Grease niet veel anders dan Danny Zuko: een zeer zelfverzekerde en charmante zomerafleiding die precies weet hoe te bewegen, maar totaal niet weet wat het wil zijn.

Grease The Immersive Movie Musical speelt nog tot 13 september.

Fotocredits: Matt Crockett

Tickets Kopen voor Grease: The Immersive Movie Musical