Recenzja: FUCCBOIS: LIVE IN CONCERT, Soho Theatre

Chwyć chusteczkę, otrzyj łzy i zbierz wszystkich swoich przyjaciół z korzyściami: po 12 latach popowe gwiazdy Fuccbois kończą karierę, a my wszyscy jesteśmy zaproszeni na ich ostatni koncert. 

Występując dla fiktywnej publiczności liczącej 90 000 osób (albo tyle, ile bezpiecznie zmieści się w podziemiach kabaretowych Soho), czteroosobowy boysband żegna się po raz ostatni. Ich wierni fani oczekują hymnów, które znają i kochają – opowieści o nocnych randkach, przygodnych spotkaniach i idealny sposób na zniknięcie bez słowa. Wplecione są szczere przesłania do wszystkich „kobiet” na widowni: „kobiety to po prostu ludzie, nawet te, które nie są dziesiątkami”.

Co mogło być prostą parodią Take That, Boyzone, Westlife i innych dwusylabowych, męskich gwiazd list przebojów, otrzymuje tu kilka ciekawych twistów. Najbardziej oczywisty to obsada – szalenie heteroseksualni Brendan, Brandon, także Brendan i Tyler są odgrywani przez autorkę i kompozytorkę Bridie Connell, Vidyę Makan, Clarę Harrison i Megan Walshe. Grają tych łamaczy serc na całego, nosząc imponujące brody i wykonując masywne ruchy, jednocześnie satyrycznie pokazując toksyczną męskość, zatruty kielich współczesnych randek i wszystkie standardowe boybandowe stereotypy. W międzyczasie ci przyjaźni idioci próbują rozwiązać swoje „kreatywne różnice”, podczas gdy kierownik sceny Blazeya Besta, Micaela, stara się (i nie udaje jej się) utrzymać spektakl w ryzach.

Muzyka Connell to tu prawdziwy atut. Podobnie jak w krytycznie niedocenianym filmie Walk Hard, starannie dopracowane teksty i wpadające w ucho melodie tworzą zestaw piosenek o znacznie wyższej jakości i różnorodności, niż mogłoby się spodziewać po żartobliwym pomyśle. Obowiązkowy utwór tytułowy wypełniający stadion („Fuccbois” to prawie jak „Wham Rap”, prawdę mówiąc) wywołuje głośne oklaski. Kolejne hity następują: soulowy hymn o ghostingu „Slow Fade”, skoczna irlandzka szantałka świętująca uroki gaslightingu (czy na pewno?) oraz powolny wiatrak „Three Little Words” z poradami na idealny bootycall.  

Jest też polityczny zarys. Popisy męskiej sojuszniczej roli są wyśmiewane w "This Is What A Feminist Looks Like" (z refrenem zawierającym wersy takie jak „Uśmiechnij się do nas” i „Możemy się już pieprzyć?”). „Specjalna australijska gwiazda gościnna” dołącza do chłopaków w „I Hear You Girl” i ostatecznie staje się obiektem ich arogancji. Bukiet śmiechu jest tutaj obecny w pełni, ale przekaz – choć ważny – wydaje się słaby, oczywisty i zbyt stonowany. 

Reżyser Richard Carroll wprowadza w spektakl żwawy nastrój, utrzymując stałą, żywą więź między sceną a publicznością. To produkcja równie dobrze sprawdziłaby się w The Two Brewers w Clapham, co na głównej scenie Soho Theatre, z licznymi wypadami do publiczności i wykorzystaniem ekranów wideo wzmacniającymi atmosferę wspólnego śpiewania. Słuchając uważnie, można usłyszeć subtelne nawiązania tematyczne do spektakli sprzed ponad dekady, gdy legenda londyńskiego vaudeville Victoria Falconer (współdyrektor artystyczna na Hayes Theatre Co) i jej dawny partner z EastEnd Cabaret Bernie Dieter występowali właśnie na tej samej scenie.

To nie był jedyny drag kings jako parodia boysbandu na Fringe w tym roku: MAN!FEST: The Drag Boyband Musical także tam gościł, sugerując, że to, co niektórzy mogli postrzegać jako chwyt marketingowy, może już stać się osobnym gatunkiem. Zbieżność czy nie, zawsze cieszy widzieć produkcje tego kalibru z zakątka dragowego uniwersum niemal całkowicie ignorowanego przez globalną medialną machinę RuPaula.

Photo credit: Cameron Grant