Beschikbare Talen
In een onbedoeld actueel programma opent The Story in het National ongeveer een maand na het overlijden van Jason Arday. Net als die saga gaat het stuk van de Amerikaanse dramaturg Tracey Scott Wilson over het falen van instituties om getalenteerde mensen uit minderheidsgroepen te beschermen, de drang om vals te spelen binnen een gebroken systeem, en de enorme persoonlijke kosten van deze fenomenen voor reputaties en levens.
Black Panther-ster Letitia Wright speelt Yvonne, een jonge journaliste die "een verslaggever wil zijn, niet een zwarte verslaggever" voor een vooraanstaande regionale Amerikaanse krant, en uiteindelijk angstaanjagende stappen zet om een hoofdverhaal te verzinnen waarvan ze denkt dat het haar naam zal maken – over de moord op een rijke witte man in een overwegend zwarte wijk.
Yvonnes formidabele redacteur Pat (Orange is the New Black-actrice Lorraine Toussaint), haar witte nepo baby-vriendje Jeff (speelt met een slijmerige, bell hooks-lezende hypocrisie door Wilf Scolding) en mede-zwarte collega en rivaal Neil (een sterke, vaak komische rol van Ashley Thomas) hebben allemaal ook belangen en uiteenlopende, vaak tegenstrijdige motieven om zich met nieuwsjournalistiek bezig te houden – de waarheid koste wat het kost publiceren, een gemeenschap vertegenwoordigen, of de eigen carrière bevorderen.
Dit is een veelbelovend uitgangspunt, maar het stuk, ondanks bewerkingen voor deze revival, blijft vreemd vlak. De twee ambitieuze vrouwelijke personages verwoorden twee tegengestelde reacties op racisme en misogynie in hun vak, maar vallen in de praktijk vaak terug op Devil Wears Prada Er rijst ook de vraag hoe relevant dit soort verhaal – een commentaar op de media die de waarheid verdraait en het narratief vormt, oorspronkelijk opgevoerd in 2003 – is in 2026, wanneer sociale media voor veel mensen de primaire nieuwsbron zijn geworden. Veel van de ethische dilemma’s waar de verslaggevers tegenaan lopen zijn nog steeds net zo hardnekkig als ooit, maar sociale media zijn een olifant in de kamer, die de gevolgen van zo’n verhaal aanzienlijk zouden hebben vergroot. Scènes waarin verslaggevers microfoons in het gezicht van een verdachte steken voelen hopeloos gedateerd aan. De zwaktes van The Story worden versterkt door regisseur Clint Dyer’s maximalistische aanpak. Clips van nieuwslezers die op de zaak reageren draaien constant op het scherm en er zijn frequente scènes waarin meerdere gesprekken tegelijkertijd overlappen, samen met pulserende, onrustige lichtsignalen. Er zit mogelijk een bedoelde commentaar in over hoe overweldigend voortdurende nieuwsverslaggeving kan zijn, maar zoveel tegelijk laat het verhaal eerder verwarrend achter dan dat het versterkt wordt. Daar staat tegenover dat Dyer een effectievere regisseur blijkt wanneer hij zijn acteurs onafhankelijk laat spelen en de subtielere machinaties van de nieuwsindustrie laat zien. Een memorabele scène laat Yvonne en Neil zien die elkaar manipuleren om hun gewenste invalshoek over een verhaal door te drukken tijdens een quasi-romantisch diner. Meestal raken de specifieke knelpunten van de ethische conflicten waar deze journalisten mee worstelen echter verloren in de overregie. Het is opwindend om te zien dat het National een werk uit de vergetelheid plukt – deze productie zou blijkbaar gebaseerd zijn op een toevallige ontmoeting tussen Wilson en Dyer twintig jaar geleden. Maar deze revival doet weinig om de gebreken van The Story te verhelpen. The Story speelt in het National Theatre tot 24 oktober Fotocredits: Feruza Afewerki%20and%20Lorraine%20Toussaint%20(Pat)%20in%20The%20Story%20at%20the%20National%20Theatre%20%C2%A9%20Feruza%20Afewerki%206.jpg)
.jpg?format=auto&width=300)
