Beschikbare Talen
Wat is er nu beter dan een warme zomeravond doorbrengen in een park terwijl je naar Broadway-nummers luistert. Renaissance-man Sam Jewison – een begaafd zanger, jazzpianist en verrassend genoeg dirigent – levert precies hetgeen het publiek verlangt in een eenmalige voorstelling bij Opera Holland Park.
Ondersteund door een gepassioneerd orkest van 40 musici dat het grote van Big Band eer aandoet, brengen Jewison, afkomstig uit Yorkshire, en de Brits-Armeense sopraan Anush Hovhannisyan een samengestelde selectie van Broadway klassiekers, voornamelijk uit musicals zoals Oklahoma!, Carousel, Porgy and Bess, My Fair Lady, Guys and Dolls en Anything Goes.
Het is een aangenaam nostalgische weergave van een ongelooflijk vervlogen tijdperk – en een fijne manier om geliefde melodieën te herontdekken die de muzikale energie en genialiteit van mid-eeuws Manhattan illustreren, terwijl ook minder vaak gehoorde nummers de kans krijgen. Bijvoorbeeld, "A Little Bit in Love" uit Wonderful Town stond niet op mijn radar, dus dat was een kleine openbaring.
Een ander pluspunt is het respect voor de ouverture, iets wat vaak wordt onderschat, omdat men het meestal als een moment ziet om te gaan zitten, jassen uit te doen en snoepverpakkingen te horen geritsel. De aandachtige focus op de ouverture van Gypsy (muziek van de Engels-Amerikaanse songwriter Jule Styne) wordt beloond, doordat we kunnen herkennen dat het op slimme wijze het verhaal van de hele musical in het klein vertelt.
Hoogtepunten van deze twee getalenteerde zangers zijn onder meer Hovhannisyan’s stijgende en betoverende uitvoering van "Bali Ha'i" uit Richard Rodgers' South Pacific; een Porgy and Bess medley, inclusief Jewison op piano en Hovhannisyan’s prachtig vloeiende "Summertime"; en een leuke strijdlustige duet met "Anything You Can Do" uit Annie Get Your Gun.
Het uitstekende orkest (van wie velen naar muziekschool gingen met Jewison, merkt hij op) speelt de meest sublieme Rhapsody in Blue, Gershwins radicale fusie van klassiek en jazzconcerto, met Jewison die een virtuoze pianoprestatie levert. De schreierige klarinet aan het begin, gevolgd door gedempte trompetten, de lyrische strijkerssectie, funky gitaar en dramatisch clashende bekkens bij het hoogtepunt onderstrepen de vaardigheid van de musici.
Jewison vertelt het verhaal hoe Gershwin nooit toegewijd was aan het project om een jazzconcert te schrijven, zoals gevraagd door bandleider Paul Whiteman in 1924. Toch ontdekt Gershwin dat hij het toch componeert wanneer hij vijf weken voor de première een aankondiging leest in de New York Tribune, voorafgaand aan een concert in New York’s Aeolian Hall.
Een lastig moment is wanneer Hovhannisyan, in een luchtig zwart jurkje dat lijkt op een hergebruikte gordijnstof uit Gone With the Wind, van het podium de zaal in komt tijdens My Fair Lady's "I Could Have Danced All Night" om het publiek aan te moedigen een regel mee te zingen. Sommigen schieten hier niet echt mee uit de voeten, maar een paar individuen (getrainde zangers die toevallig aanwezig zijn?) zijn fantastisch, wat de situatie redt.
Oh, en een duif steelt de show midden in een medley van Jerome Kern, maar dat is de charme van voorstellingen in Holland Park, waar allerlei dieren regelmatig meedoen met de artiesten. Honden die blaffen, vogels die schreeuwen en kinderen die lachen horen er allemaal bij als je buiten bent in een openbaar groen gebied, en passen bij de vrolijke stedelijke kakofonie van New York.
Hoezeer ik ook deze viering van het Gouden Tijdperk van Broadway waardeer, er is een lichte tegenstelling tussen Jewison’s intieme, jazzcabaretstijl en Hovhannisyan’s meer overweldigende operatische flair. Beiden zijn geweldig, maar de samensmelting van deze twee verschillende muzikale stijlen is enigszins onverenigbaar en er wordt niet veel emotie gedeeld tussen de twee. Het is alsof een diva Covent Garden heeft verlaten en een rokerige nachtclub is binnengegaan, waar ze om onduidelijke redenen samen met een loungezanger zingt. Speel het nog eens, Sam?
Daarnaast zijn er beperkingen in de staging van dit concert. Het orkest en de piano staan achteraan, met een afstand tot het voorste gedeelte. De zangers komen uiteindelijk een paar keer dichter naar voren. Jammer dat ze niet dichter bij het publiek staan, want het is lastig om volledig betrokken te raken op afstand.
En ik zou graag zien dat Jewison, die vele petten draagt, misschien wat minder doet, zodat hij beter kan inspelen op zijn tegenspeelster. Mocht hij vervangen worden door een andere dirigent, dan zouden we misschien minder afgeleid zijn door Jewison die met zijn armen zwaait tijdens het dirigeren – een handeling die niet bijdraagt aan het meest romantische duet.
Desalniettemin geniet het publiek van dit liefdevolle eerbetoon aan Broadway, een mooie instap voor mensen die niet van opera houden en een zeer bevredigende ervaring voor de vaste bezoekers van Opera Holland Park.
Het 30ste jubileumseizoen van Opera Holland Park loopt tot 8 augustus.
Fotocredits: Met dank aan Sam Jewison
