Het bouwen van 'De Dingen' Waarvan Dromen Zijn Gemaakt - Hoe een Requisiteurswinkel de Meest Magische Items van Broadway Creëert

Een week voor hun Tony-optreden stond de kandelaar die Amber Gray vasthoudt tijdens de Rocky Horror set op een aanrecht in Brooklyn voor reparatie. Je hebt de glinsterende roze ampul in de handen van Megan Hilty gezien en op Playbills en pole banners in het theaterdistrict gezien, of misschien heb je het licht-up “Handboek voor de Recent Verongelijkten” op de Beetlejuice tour in Sarasota, Florida gezien. Waar ze nu ook zijn, die rekwisieten zijn geboren in een kleine, onopvallende werkplaats op de kruising van Meeker Ave. en Apollo Street. 

Bad Monkey Props is het geesteskind van kunstenaars Dan Brown en Austin Rodriguez, die elkaar ontmoetten tijdens het nationale tournee van The Phantom of the Opera, waarbij Rodriguez de hoofdrequisiteur was en Brown zijn assistent. “We gingen altijd verder dan wat normale road-rekwisiet mensen zouden doen,” zegt Rodriguez. “We hebben in feite alle belangrijke onderdelen van de kroonluchter opnieuw gemolten en gegoten en hebben vervolgens twee acht-uurs diensten besteed aan het opnieuw vergulden van het hele ding. Zoals 5.000 vellen bladgoud in acht uur.” In 2017, na een lange periode onderweg, besloten de twee om een werkplaats in New York op te zetten, waar ze met talloze Broadway-ontwerpers werken om hun dromen te realiseren. De naamgevende “Bad Monkey Props” verwijst naar de muziekdoos-aap in Phantom, een rekwisiet dat Rodriguez en Brown hebben herontworpen om de oorspronkelijke uitstraling te behouden terwijl de functionaliteit werd verbeterd. 

Publiek kan zich waarschijnlijk voorstellen hoe sets en kostuums worden gemaakt, of hoe lichtsignalen worden geprogrammeerd, maar als het gaat om een vreemd item, daar schittert Bad Monkey Props. “Veel mensen komen naar ons voor magie-truc dingen, licht-up dingen, dingen die een hoogwaardige afwerking moeten hebben,” legt Rodriguez uit. “We doen veel op maat gemaakte LED dingen, draadloze borden, dingen zoals dat.” 

“Hoe vaak wordt je gevraagd om een bank te bouwen die ook een trampoline is en ook kan vliegen?” voegt Brown eraan toe. “Ik hou van die uitdaging van probleemoplossing, en zoveel van wat we doen is nog nooit eerder gedaan. Het is een combinatie van elementen die de meeste mensen nog nooit hebben geprobeerd.” 

Het bedrijf zelf is vrij klein voor de tien tot vijftien projecten waar ze aan zouden kunnen werken tijdens Broadway’s drukke seizoen. De kernartiesten, naast Brown en Rodriguez, zijn projectmanager en ontwerper Nellie Sanderson, hoofd fabricator Bridget Brooks, scenisch kunstenaar en schilder extraordinaire Lindsy Tortorice, en “rekwisiet hond” Korra, die allemaal op een typische werkdag in de werkplaats zijn (Korra is een echte hond). 

Het proces werkt als volgt: een productie rekwisieten supervisor komt bij hen met een droom, een budget en een schets, en ze maken het zo efficiënt mogelijk. Sommige projecten kunnen drie dagen duren, maar sommige gecompliceerde stukken kunnen zes maanden tot een jaar duren. “Soms, wanneer shows zich in previews of technische repetities bevinden, krijgen we een servet-schets,” legt Rodriguez uit, “maar soms zullen het volledig uitgewerkte, 3D tekeningen zijn met maten en referentiefoto’s, dus dat is waar ons werk een beetje leuk en lastig wordt.” 

Laten we iets nemen zoals het magische, jeugdherstellende elixer in Death Becomes Her. Het team kreeg de taak om de doos, het Fabergé-ei en de ampul elixer te bouwen, die, letterlijk, de sleutelkunst van de productie is. Ze beginnen met de vraag wat het rekwisiet “moet” doen. In dit geval moet het oplichten; het moet lichtgewicht zijn zodat de acteurs ermee kunnen dansen op het podium, en groot genoeg zijn om van achterin het theater gezien te worden, aangezien het een cruciaal plotpunt in het verhaal is. Fase één bestaat uit het 3D-printen van verschillende versies van dummy-rekwisieten om op het podium te testen en hun visuele effecten. Zodra ze een maat hebben gekozen, was fase twee uitzoeken hoe ze de benodigde technologie in de kleine ampul konden verpakken zodat het eindresultaat eruit zou zien zoals ze wilden. “Iets wat voor hen heel belangrijk was, was de beweging van het licht, en om die soort beweging en variatie te krijgen, heb je geprogrammeerde gegevens nodig,” zegt Brown. “We moesten die technologie creëren. We maakten gebruik van een City Theatrical microchip en ontwikkelden de PCB die erin zit. Dus werkten we samen met een circuitbordontwerper om de kleinste schakelaar en de kleinste laadplaat te maken die in de ampul kon passen, zodat het draadloos kon worden bediend. Het kost tienduizenden dollars om tot dat punt te komen voordat je zelfs maar met het eindstuk begint.” Vervolgens is de volgende fase om te overwegen waar de schaal van gemaakt is. Hoe duurzaam is het? Wat zijn de verfafwerkingen? Hoe krijgen we het eruit te laten zien als echt goud op het podium? De ampul zelf is een combinatie van 3D-geprint staal, een op maat gemaakt elektronica board en draadloze ontvanger, een op maat gemaakte batterij en op maat gemaakte LED tape. “Wanneer je het op het podium ziet, denk je misschien dat het gewoon een stukje plastic is,” zegt Rodriguez, “Maar nee, het kost veel mensen veel uren en veel dollars om die dingen te maken.” 

 “Na de eerste voorstelling buiten de stad, leerden we dat het zou worden laten vallen,” gaat Brown verder. “Dat was een realiteit waar we mee moesten omgaan, dat dit ding dat zo’n baby in onze gedachten was, zou worden laten vallen en over het podium wordt geschopt.” 

“In feite is ons doel om elk rekwisiet onvernietigbaar te maken,” voegt Rodriguez toe. “Maar ze vinden altijd een manier om het kapot te maken.” Brown voegt eraan toe: “Je moet voor het ergste plannen. Het gaat gebeuren. Acht shows per week, hoeveel jaren ook, wat je je ook maar kunt voorstellen dat er mee kan gebeuren, zal ermee gebeuren. Het zal in de kuil vallen. Hopelijk mist het een muzikant net.” 

Reparaties en herontwerpen zijn een andere focus van hun werkplaats. (Spoilers) Toen ik hun faciliteit bezocht, waren ze bezig met het repareren van een vervallen kattenlichaam dat uit de grond wordt gegraven in Stranger Things: The First Shadow. Dan haalde een zak met de siliconenorganen van de kat voor me tevoorschijn die op het podium vallen. Hun winkel bestaat uit een kantoorruimte die een indrukwekkende 3D-printstudio huisvest, een ruimte voor kleinere elektrische werkzaamheden en verschillende computers voor het ontwerpen. Op zijn scherm is Austin bezig met het ontwerpen van een luchtdrukkanon voor de pub-scène in Beauty and the Beast. De mokken moeten duurzaam genoeg zijn om niet te breken als de acteurs een vangst missen, en om dat te testen, gooien ze ze letterlijk de lucht in en laten ze op het beton vallen. “Korra, haal!” roept Dan terwijl hij de prototype mok over de kamer gooit (als een hond het niet kan breken, hopelijk kunnen de acteurs dat ook niet!) 

Buiten het kantoor schildert ontwerpster Lindsay een paar houten staken en kruisen die zullen worden gebruikt om de vampiers te doden in The Lost Boys. Ze hebben een CNC-kamer aan de rechterkant die hout, metaal en plastic kan snijden, graveren of vormen. Achterin is er een metaalbewerkingsgebied waar hoofd fabricator Bridget aluminium aan het meten is. Achter dat gebied is er een uiterst georganiseerde regenboogwand van hardware en extra opslag voor materialen, inclusief een suikerspinmachine die bedoeld was om nep-dumplings te maken voor Bette Midler om in haar mond te stoppen in de 2017 Hello, Dolly! revival (ze gebruikten uiteindelijk geen echt eten in de productie).  

Boven de CNC-kamer is waar veel van de voltooide rekwisieten worden opgeslagen voordat ze worden verzonden, en ze zijn ingedeeld per productie. Een van de coolste dingen die ze hebben is een Bijbel met de exacte verfswatches voor elk item dat ze maken, zodat als Moulin Rouge een andere fles absint nodig heeft, ze precies weten welke tint groen ze moeten gebruiken.

In de afgelopen negen jaar heeft het team een hoop ongelooflijke verzoeken ingewilligd. Ze hebben gewerkt aan bijna elke iteratie van Beetlejuice, waarbij ze rekwisieten hebben gemaakt zoals een bed dat als een doodskist kan transformeren. “Het moeilijkste aan Beetlejuice is dat er geen rechte hoeken zijn,” zegt projectmanager Nellie Sanderson. “Het zijn gewoon vreemde vormen.” Voor Suffs hebben ze een jazzy scooter omgetoverd tot een gestileerd paard dat een actrice over het podium kan rijden. Een van de recentere creaties is Rocky’s 13-voet metalen tank voor de huidige Rocky Horror revival. “Ik denk dat wat we zo leuk vonden aan het (de tank) was dat het alle elementen bevatte die we doen. We hadden pneumatiek erop, we hadden elektronica erop, het was een groot stalen stuk, de textuur, de verf, elk element is iets waar we veel trots op hebben,” zegt Sanderson. 

Voor veel rekwisieten is een uitdaging zelfs groter dan creativiteit de stijgende materiaalkosten die creativiteit mogelijk maken. 3D-printen voor metaal komt voornamelijk uit China omdat we niet zoveel van die capaciteit in de VS hebben. “We maken hier geen aluminium,” zegt Rodriguez, “dus elke tariefoorlog beïnvloedt onze winst, die vervolgens weer teruggaat naar de producenten. Vroeger betaalde je $5 voor een klein 3D-geprint deel; nu betaal je $70. Er zijn een heleboel vreemde dingen waar je niet aan denkt in het theater of de zakenwereld die volledig beïnvloed worden door enige oorlog, enige tarieven en conflicten met een ander land.” Het team houdt een uitgebreide database van materiaalkosten bij zodat, wanneer producenten budgetteren, ze snel een antwoord kunnen geven over de kosten. “We hebben die cijfers zeer drastisch zien veranderen,” zegt Sanderson. “We gaven onlangs een prijs voor een project, in de veronderstelling dat aluminium ongeveer $86 per stuk zou kosten. Toen we het aankoopproces doorgingen, bleek het dichter bij $105 per stuk te liggen. En dat is slechts in de afgelopen paar maanden.”

Toch blijft de kleine werkplaats vastbesloten om het best mogelijke product te creëren voor het welzijn van het ambacht. “We zijn geobsedeerd door onze projecten,” zegt Rodriguez, die naast het runnen van de winkel overdag, ook 's nachts rekwisieten draait voor Hamilton. “Dan en ik denken er 24/7 over na. Ik ben trots als we iets goed doen, zoals van een ontwerptekening naar een fysieke realiteit. Of wanneer we een van onze stukken in een show zien, zoals, 'ja, dit was een pijn in de kont, maar zo waard.'” 

“Het is erg leuk wanneer mensen die in de business zijn zien wat ik doe,” zegt Sanderson. “Ik heb vrienden die acteurs of dansers zijn, of mijn moeder, die opgroeide met theater, vertelde me dat ze shows nu op een andere manier bekijkt, wetende wat ik doe.”