Recenzja: MALORY TOWERS, Teatr Alexandra Palace

Emma Rice stworzyła wspaniałą adaptację Malory Towers Enid Blyton, która powraca do Teatru Alexandra Palace z całym ciepłem, dowcipem i magią, które uczyniły ją tak uwielbianym sukcesem. Pełna zaraźliwej energii, wyjątkowego kunsztu muzycznego i wzruszającego opowiadania historii, ta podnosząca na duchu produkcja udowadnia, że jest równie aktualna dzisiaj, co nostalgiczna, celebrując przyjaźń, wytrwałość i siłę młodych kobiet z niezwykłym urokiem.

Przedstawienie rozpoczyna się od sporu współczesnych uczennic, podczas gdy jedna z dziewcząt opowiada się za przygodami Darrell Rivers i trwałym dziedzictwem koleżeństwa w Malory Towers. Magia przenosi nas z powrotem do świata Blyton, który łączy pokolenia i przypomina widzom, że wartości będące sercem opowieści pozostają ponadczasowe. Energetyczny numer inspirowany jazzem przenosi wszystkich ze stacji Paddington na wybrzeże Kornwalii, nadając ton pełnej wyobraźni teatralnej podróży pełnej ekscytacji.

Robyn Sinclair zachwyca w roli Darrell Rivers, perfekcyjnie łącząc młodzieńczą entuzjazm z emocjonalną wrażliwością. Darrell przybywa do szkoły z internatem chętna do nowych doświadczeń i znalezienia swojego miejsca wśród koleżanek, choć jej porywczy temperament nieustannie grozi podważeniem jej najlepszych intencji. Sinclair ukazuje ten wewnętrzny konflikt szczerze, zwłaszcza gdy Darrell opisuje przytłaczające uczucie „czerwonej mgły” i determinację, by nauczyć się kontrolować emocjonalne zaburzenia.

Obok Sinclair występuje znakomity zespół utalentowanych aktorek, które nadają swoim postaciom indywidualność i głębię. Bethany Wooding jest cudownie współczująca jako Sally Hope, której własna droga uczy ją niebezpieczeństw zbyt pochopnego oceniania innych. Zoe West jest pełna energii jako zafascynowana końmi Bill Robinson, a Molly Cheesley dostarcza rozrywki jako figlarna Alicia Johns. Eden Barrie gra poruszająco nieśmiałą Mary Lou Atkinson, której cicha odwaga stopniowo wyłania się w trakcie opowieści, podczas gdy Rebecca Collingwood jest znakomita jako głęboko nie zrozumiana, wybuchowa i często złośliwa Gwendoline Lacey. Zamiast przedstawiać ją jako po prostu nieprzyjemną, Collingwood odkrywa wrażliwość kryjącą się pod trudnym zachowaniem, czyniąc ostateczne odkrycia dotyczące jej rodzinnego tła naprawdę poruszającymi.

Stephanie Hockley wyróżnia się w roli Irene DuPont. Nie tylko jej komiczny timing jest znakomity, ale także jej zdolności muzyczne są niezwykłe. Dwa szczególne utwory to poruszające wykonanie If I Were a Girl przez Mary Lou, która delikatnie zachęca Darrell, by zobaczyła życie z perspektywy swojej walki, podziwiając jej pewniejsze spojrzenie, oraz pięknie wykonane Hush Now Sally, które jest potężne i ukazuje niezwykłą harmonię wokalną tego wyjątkowego zespołu. Muzyka jest bez wątpienia jedną z największych zalet przedstawienia. Większość obsady to wykształceni muzycy, tworzący bogate harmonie podnoszące każdą scenę. Ich wspaniałe wykonanie Mr Sandman jest po prostu znakomite, a muzyka na żywo staje się integralną częścią opowiadanej historii, a nie tylko jej towarzyszem.

Emma Rice pokazuje, dlaczego pozostaje jedną z najbardziej pomysłowych reżyserek Wielkiej Brytanii. Przedstawienie emanuje teatralną wyobraźnią przypominającą cudowną genialność The Wild Bride. Sprytnie zainscenizowana podróż pociągiem do Kornwalii jest cudownie pełna życia, a pomysłowa sekwencja pływania z marionetkami uchwyca dziecięcą przygodę z niezwykłą kreatywnością. Każda scena tętni ruchliwością i zabawną teatralnością, nigdy nie tracąc z oczu emocjonalnego rdzenia opowieści.

Choreografia jest konsekwentnie dynamiczna i pomysłowa, dodając energii całemu przedstawieniu. Szczególnie zapada w pamięć zdeterminowany marsz Sally i Darrell z kijami do lacrosse, gdy przygotowują się do konfrontacji z Gwendoline, tworząc uderzający obraz solidarności. Równie ekscytująca jest dramatyczna scena ratunku na klifie, która wprowadza napięcie w drugiej części, jednocześnie podkreślając znaczenie troski, przyjaźni i bezinteresowności.

Pod warstwą śmiechu i widowiska kryją się istotne tematy, które silnie rezonują z współczesnymi widzami. Mądrość w formie zachęty wzywa dziewczyny, by stały się „dobrymi, solidnymi kobietami, na których świat może polegać”, przesłanie to pozostaje inspirujące i wzmacniające. Przedstawienie z niezwykłą wrażliwością porusza lojalność, przebaczenie, uczciwość i osobisty rozwój, przypominając widzom, że prawdziwa siła często pochodzi ze zrozumienia innych i otwarcia na ich słowa zamiast potępiania.

Włączenie szkolnego spektaklu Sen nocy letniej dodaje kolejną uroczą teatralną warstwę, a słynne powiedzenie, że show musi trwać, staje się odpowiednim odzwierciedleniem wytrwałości, jaką wykazuje każda postać. Przesłanie nadziei i optymizmu trafia do widzów, gdy dziewczęta odkrywają swoją odwagę, współczucie i przyjaźń, a wytrwałość zawsze zwycięża nad strachem i nieporozumieniem.

Emma Rice w Malory Towers świętuje radość dorastania, odnajdywania własnego głosu i odkrywania ludzi, którzy stają się wybraną rodziną. Spektakl pełen jest pięknej muzyki, pomysłowej scenografii, szczerych występów i wspaniałego akcentu na empowerment. Ta znakomita produkcja łączy nostalgię za ukochanymi historiami Enid Blyton z ich trwałą aktualnością dla współczesnej publiczności. To teatralna przygoda pełna serca, humoru i człowieczeństwa, która zasługuje na to, by była ceniona przez widzów każdego pokolenia.

Malory Towers wystawiane jest w londyńskim Teatrze Alexandra Palace do 2 sierpnia

Fot. Jake Haseldine