Recensie: MALORY TOWERS, Alexandra Palace Theatre

Emma Rice’s schitterende bewerking van Enid Blyton’s Malory Towers keert terug naar het Alexandra Palace Theatre met al de warmte, humor en magie die het zo geliefd maakten. Boordevol aanstekelijke energie, uitzonderlijk muzikaal talent en oprechte vertelkunst, bewijst deze opbeurende productie net zo relevant te zijn vandaag de dag als nostalgisch, viert vriendschap, veerkracht en de kracht van jonge vrouwen met bijzondere charme.

De voorstelling opent met moderne schoolmeisjes in een meningsverschil, terwijl één meisje pleit voor de avonturen van Darrell Rivers en de blijvende erfenis van kameraadschap op Malory Towers. We worden magisch teruggevoerd naar de Blyton-wereld die generaties verbindt en het publiek herinnert dat de waarden in het hart van het verhaal tijdloos blijven. Een levendig, door jazz geïnspireerd nummer transporteert iedereen van Paddington Station naar de kust van Cornwall, en zet de toon voor een fantasierijke theatrale reis vol opwinding.

Robyn Sinclair levert een boeiende prestatie als Darrell Rivers, waarbij ze jeugdige enthousiasme perfect combineert met emotionele kwetsbaarheid. Darrell arriveert op de kostschool vol verwachting om nieuwe ervaringen op te doen en haar plaats te vinden onder haar klasgenoten, hoewel haar vurige temperament haar beste bedoelingen vaak dreigt te ondermijnen. Sinclair brengt dit innerlijke conflict oprecht over, vooral wanneer Darrell het overweldigende gevoel van een “rode mist” beschrijft en haar vastberadenheid om haar emotionele ontregeling te leren beheersen. 

Naast Sinclair staat een uitstekend ensemble van getalenteerde acteurs die elk hun eigenheid en diepgang aan hun personages geven. Bethany Wooding is wonderbaarlijk meelevend als Sally Hope, wiens eigen reis haar leert welke gevaren er schuilgaan in het te snel oordelen over anderen. Zoe West is heerlijk levendig als het paardenfanatieke Bill Robinson, terwijl Molly Cheesley vermaakt als de ondeugende Alicia Johns. Eden Barrie geeft een ontroerende vertolking van het verlegen Mary Lou Atkinson, wiens stille moed langzaam naar voren komt gedurende het verhaal, terwijl Rebecca Collingwood uitblinkt als de diep verkeerd begrepen, volatiele en vaak bitse Gwendoline Lacey. In plaats van haar zomaar als onaangenaam af te schilderen, onthult Collingwood de kwetsbaarheid onder haar moeilijke gedrag, waardoor de uiteindelijke onthullingen over haar familiegeschiedenis oprecht aangrijpend zijn.

Stephanie Hockley valt bijzonder op als Irene DuPont. Niet alleen is haar gevoel voor timing subliem, maar haar muzikale talent is ook buitengewoon. Twee memorabele liedjes zijn Mary Lou's ontroerende uitvoering van If I Were a Girl, waarin ze Darrell zachtmoedig aanspoort het leven te bekijken door haar strijd terwijl ze Darrells zelfverzekerde perspectief bewondert, en het prachtig vertolkte Hush Now Sally, dat krachtig is en de buitengewone vocale harmonie laat zien die dit uitzonderlijke gezelschap bereikt. Muziek is ongetwijfeld één van de grootste sterke punten van de productie. De meerderheid van de cast zijn bekwame muzikanten, die rijke harmonieën creëren die elke scène verheffen. Hun prachtige uitvoering van Mr Sandman is simpelweg magnifiek, en de live muziek wordt tijdens de voorstelling een integraal onderdeel van het verhaal in plaats van slechts begeleiding.

Emma Rice laat zien waarom ze een van Groot-Brittannië’s meest inventieve regisseurs is. De productie stroomt over van theatrale verbeeldingskracht die doet denken aan het pure wonder van de genialiteit van The Wild Bride. De slim vormgegeven treinreis naar Cornwall is schitterend levendig, terwijl een ingenieuze poppen-geïnitieerde zwemsessie met opmerkelijke creativiteit de kinderlijke avonturen vangt. Elke scène barst van beweging en speelse theatraliteit, zonder ooit het emotionele hart van het verhaal uit het oog te verliezen.

De choreografie is consequent dynamisch en inventief, en voegt gedurende de voorstelling vaart toe. Vooral memorabel is de vastberaden mars van Sally en Darrell, die hun lacrosse-sticks dragen terwijl ze zich voorbereiden om Gwendoline te confronteren, wat een krachtige beeld oproept van solidariteit. Even opwindend is de dramatische reddingsactie aan de klif die spanning brengt in het tweede bedrijf, terwijl het belang van zorg, vriendschap en onbaatzuchtigheid wordt benadrukt.

Onder de humor en spektakel door lopen betekenisvolle thema’s die sterk resoneren met hedendaagse toeschouwers. Wijsheid in de vorm van aanmoediging spoort de meisjes aan om “goede degelijke vrouwen te worden waarop de wereld kan leunen”, een boodschap die zowel inspirerend als krachtgevend blijft. De productie onderzoekt loyaliteit, vergeving, eerlijkheid en persoonlijke groei met opmerkelijke gevoeligheid en herinnert het publiek eraan dat ware kracht vaak voortkomt uit het begrijpen van anderen en het bieden van een luisterend oor in plaats van hen te veroordelen.

De opname van de schoolproductie van A Midsummer Night’s Dream voegt een extra charmante theatrale laag toe, terwijl de beroemde uitspraak dat de show moet doorgaan een passende reflectie is van de veerkracht die elk personage toont. De boodschap van hoop en optimisme landt, terwijl de meisjes hun moed, compassie en vriendschap ontdekken, waar veerkracht altijd zal zegevieren over angst en misverstand.

Emma Rice’s Malory Towers is een vreugdevolle viering van opgroeien, het vinden van je stem en het ontdekken van de mensen die je gekozen familie worden. Gevuld met prachtige muziek, fantasierijke decorwisselingen, oprechte vertolkingen en een prachtige nadruk op empowerment. Deze magnifieke productie vangt zowel de nostalgie van Enid Blyton’s geliefde verhalen als hun blijvende relevantie voor moderne toeschouwers. Het is een theatrale avontuur vol hart, humor en menselijkheid dat gekoesterd verdient te worden door elke generatie.

Malory Towers loopt in het Alexandra Palace Theatre in Londen tot 2 augustus

Fotocredits: Jake Haseldine