Κριτική: MALORY TOWERS, Θέατρο Alexandra Palace

Η Emma Rice παρουσιάζει μια λαμπρή διασκευή του Malory Towers της Enid Blyton, η οποία επιστρέφει στο Θέατρο Alexandra Palace με όλη τη ζεστασιά, το χιούμορ και το θαύμα που την έκαναν τόσο αγαπητή και επιτυχημένη. Γεμάτη από μεταδοτική ενέργεια, εξαιρετική μουσική δεξιότητα και συγκινητική αφήγηση, αυτή η ανεβαστική παραγωγή αποδεικνύει ότι παραμένει εξίσου επίκαιρη σήμερα όσο και νοσταλγική, γιορτάζοντας τη φιλία, την ανθεκτικότητα και τη δύναμη των νέων γυναικών με αξιοθαύμαστη γοητεία.

Η παράσταση ξεκινά με σύγχρονες μαθήτριες να διαφωνούν, ενώ μια κοπέλα υπερασπίζεται τις περιπέτειες της Darrell Rivers και την διαχρονική κληρονομιά της συντροφικότητας στο Malory Towers. Με μαγικό τρόπο μεταφερόμαστε πίσω στον κόσμο της Blyton που γεφυρώνει τις γενιές και θυμίζει στο κοινό ότι οι αξίες στο κέντρο της ιστορίας παραμένουν διαχρονικές. Ένας ζωντανός αριθμός εμπνευσμένος από τη τζαζ μεταφέρει όλους από τον σταθμό Paddington στην ακτή της Κορνουάλης, θέτοντας τον τόνο για ένα φαντασμαγορικό θεατρικό ταξίδι γεμάτο ενθουσιασμό.

Η Robyn Sinclair προσφέρει μια μαγευτική ερμηνεία ως Darrell Rivers, ισορροπώντας τέλεια τον νεανικό ενθουσιασμό με τη συγκινησιακή ευαισθησία. Η Darrell φτάνει στο οικοτροφείο με ανυπομονησία να αγκαλιάσει νέες εμπειρίες και να βρει τη θέση της ανάμεσα στις συμμαθήτριες, αν και ο ζεστός της χαρακτήρας απειλεί συχνά να υπονομεύσει τις καλές της προθέσεις. Η Sinclair αποδίδει αυτή την εσωτερική σύγκρουση με ειλικρίνεια, ιδιαίτερα όταν η Darrell περιγράφει το έντονο συναίσθημα του "κόκκινου ομίχλης" και την αποφασιστικότητά της να μάθει να ελέγχει τη συναισθηματική αστάθεια.

Δίπλα στη Sinclair βρίσκεται ένα εξαιρετικό σύνολο ταλαντούχων ηθοποιών που κάθε ένας φέρνει μοναδικότητα και βάθος στους χαρακτήρες τους. Η Bethany Wooding είναι υπέροχα συμπονετική ως Sally Hope, της οποίας το δικό της ταξίδι τη διδάσκει τους κινδύνους του να κρίνεις βιαστικά τους άλλους. Η Zoe West είναι ζωηρή ως η αλόγο-εμμονική Bill Robinson, ενώ η Molly Cheesley προσφέρει διασκέδαση ως η πονηρή Alicia Johns. Η Eden Barrie δίνει μια συγκινητική ερμηνεία ως η ντροπαλή Mary Lou Atkinson, της οποίας η ήσυχη γενναιότητα αναδύεται σταδιακά μέσα στην ιστορία, ενώ η Rebecca Collingwood είναι εξαιρετική ως η βαθιά παρεξηγημένη, ασταθής και συχνά κακοπροαίρετη Gwendoline Lacey. Αντί να την παρουσιάζει απλώς ως δυσάρεστη, η Collingwood αποκαλύπτει την ευαλωτότητα πίσω από τη δύσκολη συμπεριφορά της, καθιστώντας τις τελικές αποκαλύψεις γύρω από το οικογενειακό της παρελθόν πραγματικά συγκινητικές.

Η Stephanie Hockley ξεχωρίζει ιδιαίτερα ως Irene DuPont. Η κωμική της δεινότητα είναι εξαιρετική, ενώ η μουσική της ικανότητα είναι ασύλληπτη. Δύο αξιομνημόνευτα τραγούδια είναι η συγκινητική ερμηνεία της Mary Lou στο If I Were a Girl, όπου ενθαρρύνει τρυφερά τη Darrell να δει τη ζωή μέσα από τις δυσκολίες της ενώ θαυμάζει την πιο σίγουρη οπτική της, και το όμορφα ερμηνευμένο Hush Now Sally που είναι δυναμικό, αποδεικνύοντας το εξαιρετικό φωνητικό σύνολο αυτής της εξαίρετης ομάδας. Η μουσική αποτελεί αναμφισβήτητα μία από τις μεγαλύτερες δυνάμεις της παραγωγής. Οι περισσότεροι από τους ηθοποιούς είναι εξοικειωμένοι μουσικοί, δημιουργώντας πλούσιες αρμονίες που ανυψώνουν κάθε σκηνή. Η λαμπρή εκτέλεση του Mr Sandman είναι απλά υπέροχη, ενώ η ζωντανή μουσική σε όλη την παράσταση γίνεται αναπόσπαστο μέρος της αφήγησης και όχι απλώς συνοδεία.

Η Emma Rice δείχνει γιατί παραμένει μία από τις πιο εφευρετικές σκηνοθέτες στη Βρετανία. Η παραγωγή ξεχειλίζει από θεατρική φαντασία που θυμίζει το απίστευτο ταλέντο του The Wild Bride. Το έξυπνα σκηνοθετημένο ταξίδι με τρένο προς την Κορνουάλη είναι ζωντανό και γεμάτο χρώμα, ενώ μια ευρηματική σκηνή με κούκλες που κολυμπούν αιχμαλωτίζει την παιδική περιπέτεια με αξιοθαύμαστη δημιουργικότητα. Κάθε σκηνή ξεχειλίζει κίνηση και παιχνιδιάρικη θεατρικότητα, χωρίς ποτέ να χάνει την συναισθηματική ουσία της ιστορίας.

Η χορογραφία είναι σταθερά δυναμική και ευρηματική, προσθέτοντας ορμή σε όλη την παράσταση. Ιδιαίτερα αξέχαστη είναι η αποφασιστική πορεία της Sally και της Darrell με τις ράβδους του λακρός, καθώς ετοιμάζονται να αντιμετωπίσουν την Gwendoline, δημιουργώντας μια εντυπωσιακή εικόνα αλληλεγγύης. Εξίσου συναρπαστική είναι η δραματική σκηνή διάσωσης στο βράχο που εισάγει ένταση στο δεύτερο μέρος, ενώ παράλληλα ενισχύει τη σημασία της φροντίδας, της φιλίας και της ανιδιοτέλειας.

Κάτω από τα γέλια και το θέαμα αναδύονται ουσιαστικά θέματα που αντηχούν έντονα στο σύγχρονο κοινό. Η σοφία με τη μορφή ενθάρρυνσης ωθεί τα κορίτσια να γίνουν «καλές και σταθερές γυναίκες πάνω στις οποίες ο κόσμος μπορεί να βασιστεί», ένα μήνυμα που παραμένει εμπνευστικό και ενδυναμωτικό. Η παραγωγή εξερευνά την πίστη, τη συγχώρεση, την ειλικρίνεια και την προσωπική ανάπτυξη με αξιοσημείωτη ευαισθησία, θυμίζοντας στο κοινό ότι η πραγματική δύναμη συχνά προέρχεται από το να κατανοείς τους άλλους και να προσφέρεις ένα αυτί που ακούει, αντί να τους καταδικάζεις.

Η εισαγωγή της σχολικής παράστασης Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας προσθέτει ένα ακόμα ευχάριστο θεατρικό επίπεδο, ενώ η διάσημη δήλωση ότι η παράσταση πρέπει να συνεχιστεί γίνεται μια κατάλληλη αντανάκλαση της ανθεκτικότητας που δείχνει κάθε χαρακτήρας. Το μήνυμα ελπίδας και αισιοδοξίας επικοινωνείται, καθώς τα κορίτσια ανακαλύπτουν το θάρρος, τη συμπόνια και τη φιλία τους, όπου η ανθεκτικότητα πάντα θριαμβεύει πάνω στο φόβο και την παρεξήγηση.

Το Malory Towers της Emma Rice είναι ένας χαρούμενος εορτασμός της ενηλικίωσης, της αναζήτησης της δικής σου φωνής και της ανακάλυψης των ανθρώπων που γίνονται η επιλεγμένη σου οικογένεια. Γεμάτο όμορφη μουσική, φανταστική σκηνοθεσία, συγκινητικές ερμηνείες και υπέροχη έμφαση στην ενδυνάμωση. Αυτή η μεγαλειώδης παραγωγή αιχμαλωτίζει τόσο τη νοσταλγία των αγαπημένων ιστοριών της Enid Blyton όσο και τη διαχρονική τους σημασία για το σύγχρονο κοινό. Είναι μια θεατρική περιπέτεια γεμάτη καρδιά, χιούμορ και ανθρωπιά που αξίζει να αγαπηθεί από θεατές κάθε γενιάς.

Το Malory Towers παίζεται στο Θέατρο Alexandra Palace του Λονδίνου έως τις 2 Αυγούστου

Φωτογραφίες: Jake Haseldine