Recenzja: GLENGARRY GLEN ROSS, The Old Vic

Toksyczna męskość staje się motywem roku na West Endzie. Revitalizacja American Psycho w Almeida satyryzuje yuppie'owskie egoizm, a Are You Watching? w Royal Court zanurza się w śmierdzących wodach internetowego woyeryzmu. Glengarry Glen Ross Davida Mameta jest ur-tekstem tego wszystkiego. Sprzedawcy walczą o przetrwanie w rywalizacji, gdzie pierwsza nagroda to Cadillac, a pozostali zostają zwolnieni. Bravado to ekonomia, a macho to metoda.

Patrick Marber, który reżyseruje osobną revitalizację na Broadwayu w tym roku, prowadzi nową produkcję z 21 wieku: z całkowicie kobiecą obsadą. Męski zadufanie, pozbawione swoich cielesnych form, zostaje wzmocnione, a nie osłabione przez występy, które muszą przyjąć męskość. Każdy wybuch dumnych piersi, każdy terytorialny warkot, ujawnia się w całej swojej absurdalności.

Pomysłowe przepięcie sprawdza się na papierze, ale jak dobrze działa na scenie?

Levene w wykonaniu Indiry Varma to załamana, zapomniana postać. Spotykamy ją błagającą o najwyższe prowadzenia, każdy drżenie i jąkanie wypływa z rozpaczy byłej gwiazdy. W kontraście, Roma Rose Salazar przemieszcza się po biurze z władczą arogancją jako młody, gładko mówiący rewolucjonista. Jej uwodzenie beznadziejnego klienta odgrywane jest z cierpliwością węża, który poluje na swoją ofiarę.

Marber trzyma tekst napięty, ograniczając go do zaledwie dziewięćdziesięciu minut. Każda linia jest zaostrzona do celu, a obsada delektuje się każdą sylabą każdego jadowitego złośliwego komentarza.

A jednak mimo wszystkich pomysłowych sztuczek, produkcja brakuje energii, która powinna być naładowana w klaustrofobicznej scenografii Roba Howella. Casting przekształca męskość sztuki, ale pozostawia ją na smyczy, nie dając wystarczająco dużo czasu, by serce napędzane testosteronem tej sztuki mogło krwawić. Nie czujemy metaforycznej śmierci sprzedawcy Levene'a, chociaż może to być odzwierciedleniem nieodpowiedniego obsadzenia Varma jako żałosnej staruszki w tarapatach. Kiedy klient Roma wraca, domagając się zwrotu pieniędzy, ton opada na ziemię. Konfrontacja, która powinna eksplodować, zamiast tego gaśnie. Zbyt skupiamy się na interpretacji dynamiki płci i polityki biurowej, aby rozkoszować się brutalnością sztuki. To jak oglądanie filozoficznego eksperymentu myślowego, a nie walki bez ograniczeń.

Romas dzisiaj to influencerzy i technokraci sprzedający cyfrowe węże, zasługujący na teatralne lanie. Glengarry Glen Ross identyfikuje ich duchowych przodków sprzed dekad, ale gdzie programy telewizyjne takie jak Succession i Industry idą na gardło, ta produkcja czerpie krew, ale niewiele więcej.

Glengarry Glen Ross gra w Old Vic do 18 lipca

Zdjęcia: Mauel Harlan