Recensie: GLENGARRY GLEN ROSS, The Old Vic

Toxische mannelijkheid lijkt het thema van het jaar in het West End te worden. De heropvoering van American Psycho in de Almeida satiriseert yuppie-egoïsme, terwijl de Royal Court's Are You Watching? door de afgronden van internet-voyeurisme gaat. David Mamet's Glengarry Glen Ross is de ur-tekst van dit alles. Verkopers vechten om te overleven in een competitie waarbij de eerste prijs een Cadillac is en de rest word ontslagen. Bravado is als economie en macho-gedrag is de methode.

Patrick Marber, die dit jaar een aparte heropvoering op Broadway regisseert, leidt een nieuwe productie met een 21e-eeuwse draai: een volledig vrouwelijke cast. De mannelijke swagger, ontdaan van fysieke lichamen, wordt versterkt in plaats van verminderd door uitvoeringen die de mannelijkheid moeten aannemen. Elke borstopblazende actie, elke territoriale grom, komt voort uit zijn volle performatieve absurditeit.

De conceptuele herschikking werkt op papier, maar hoe goed werkt het op het podium?

Indira Varma's Levene is een afgedankte all-timer. We ontmoeten haar terwijl ze smeekt om de beste leads, elke beweging en stotter weerspiegelt de wanhoop van iemand die ooit succesvol was. Rose Salazar's Roma daarentegen glijdt met onontkoombare arrogantie door het kantoor als de gladde, spraakzame jonge hond. Zijn verleiding van een onschuldige klant wordt gespeeld met de opgerolde geduld van een panter die zijn prooi besluipt.

Marber houdt de tekst strak, teruggebracht tot een kale negentig minuten. Elke regel is tot een punt aangescherpt en de cast geniet van elke lettergreep van elke venijnige opmerking.

Toch mist de productie, ondanks al zijn conceptuele trucs, een elektrische spanning die had moeten worden opgevoerd in Rob Howell's claustrofobische opstelling in de ronde. De casting herinterpreteert de mannelijkheid van het stuk, maar houdt het aan de lijn, waardoor er niet genoeg ruimte is om het testosteron-gedreven hart van het stuk te laten bloeden. We voelen de metaforische dood van Levene's verkoper niet echt, hoewel dat kan weerspiegelen dat Varma verkeerd gecast is als een zielige afgedankte. Wanneer Roma's klant terugkomt en een terugbetaling eist, valt de toon vlak. De confrontatie die zou moeten ontploffen, dooft in plaats daarvan. We zijn te druk bezig met het proberen te begrijpen van de opmerkingen over genderdynamiek en kantoorpolitiek om de brutaliteit van het stuk te waarderen. Het is alsof je naar een filosofisch gedachte-experiment kijkt in plaats van naar een ongeremde ruzie.

De Roma's van vandaag zijn influencers en tech-bros die digitale slangolie verkopen, die absoluut verdienen om theatrale klappen te krijgen. Glengarry Glen Ross identificeert hun geestelijke voorouders van tientallen jaren geleden, maar waar tv-shows zoals Succession en Industry voor de keel gaan, haalt deze productie bloed, maar niet veel meer.

Glengarry Glen Ross speelt tot 18 juli in de Old Vic

Fotografie Credit: Mauel Harlan