Dostępne języki
Po występach w ponad piętnastu krajach i regionach na całym świecie, Les Misérables: The Arena Concert Spectacular zbliża się do końca w Radio City Music Hall w Nowym Jorku. Koncert był celebracją 40. rocznicy musicalu, najdłużej granego musicalu na świecie.
Mieliśmy okazję porozmawiać z Killianem Donnelly, jednym z aktorów grających Jean Valjean, po jego pierwszych występach w zeszłym miesiącu w Londynie. Donnelly został obsadzony w przedstawieniu w 2007 roku jako swing. Rok później został drugim coverem Javerta i Enjolrasa, a później stał się głównym Enjolrasem w londyńskim zespole. W 2010 roku wystąpił w Les Miserables z okazji 25. rocznicy w O2 Arena, grając Courfeyraca. Rozmawialiśmy o jego wprowadzeniu do Les Mis, o tym, jak dorastał wraz z przedstawieniem i jakie było występowanie w filmie z 2012 roku.
Co sprawiło, że chciałeś wziąć udział w trasie koncertowej?
Nie było chęci. Było: „Czy jesteś zainteresowany?” I to było najszybsze „tak”! Ale patrząc wstecz, to była piękna nagroda za cały czas, w którym byłem w tym przedstawieniu. To prezent, który ciągle daje, ten show. Cameron Mackintosh zawsze mówi: „Mamy dużo do zawdzięczenia tej małej Cosette” i to jest prawda, bo po prostu trwa. W życiu jest wiele rzeczy, które wahają się tam i z powrotem, ale Les Mis po prostu idzie naprzód, bije rekordy i staje się coraz większy. Więc wskoczyłem do tego pociągu i zostanę tak długo, jak mnie mają. Uwielbiam to!
Jak to jest wracać do tego przedstawienia wiele razy w różnych wersjach?
Odnajduje się nowe rzeczy! Staję się starszy, a przedstawienie młodsze. Nosiłem Mariusza przez kanały, gdy miałem 35 lat. Teraz mam 41 lat i mówię: „Daj mi chwilę, a wezmę cię na ramię. Po prostu daj mi chwilę!” Ale mięśnie, którymi się posługujesz w głosie się zmieniają - dojrzewają. Ale jest interesująca rzecz, że granie Valjeana przez rok na West Endzie to jak trening. Nie chodzisz na siłownię, bo przedstawienie to siłownia! A potem opuszczasz przedstawienie na sześć miesięcy... Musisz znów wprowadzić to do swojego ciała.
Nigdy nie kochałem tego przedstawienia bardziej niż w tej wersji - wykonywać to bez jakiejkolwiek fizyczności. Po prostu śpiewać tekst zamiast nut to jest to, jak lubię to postrzegać. Ta skala - orkiestra, projektowanie oświetlenia, scenografia - to największa epickość, jakiej kiedykolwiek można osiągnąć. Uwielbiam każdą minutę grania tej wersji.
To jedyne przedstawienie, w którym kiedykolwiek brałem udział, w którym jest rodzina. Wracasz, wiesz, jak to działa. To jedyne przedstawienie, na które przyszedłem pierwszego dnia prób, i miałem wszystko z głowy. To prezent.
Zdjęcie: Danny Kaan
A jak to jest występować na żywo w porównaniu do wersji filmowej, w której również brałeś udział?
Cóż, teatr zawsze będzie moją pierwszą miłością! Uwielbiam łuk fabularny w trzygodzinnym przedstawieniu, w przeciwieństwie do zdobywania łuku w trzydniowym harmonogramie nagrań. Dużo bardziej wolę teatr niż telewizję i film, ale kocham telewizję i film. A w filmie, przyjechaliśmy jako absolwenci tego przedstawienia do miasta, więc Hugh Jackman i Russell Crowe podchodzili do nas i mówili: „Byłeś w przedstawieniu, prawda? Co się dzieje w przedstawieniu w tym momencie?” I to była odznaka honoru, którą nosiliśmy, ponieważ znaliśmy przedstawienie jak własną kieszeń.
Znalazłem się w Los Angeles. Przez jeden dzień mieliśmy próby, potem śpiewaliśmy na Oscara, a potem poszliśmy na wielką imprezę. Potem wróciliśmy do domu, a ja wróciłem do Billy Elliott. I to było tak, jakbym „właśnie śpiewał na Oscarach, wykonując „One Day More.”” Więc to jest ten niezwykły świat, za który jestem tak wdzięczny, i w żadnym momencie nie myślę, że zasługuję na to, żeby być tutaj. Zawsze jestem wdzięczny.
A potem będę się wybierał do Radio City Music Hall, gdzie ja i moja żona, dwa lub trzy lata temu, widzieliśmy Rockettes w czasie Świąt. Siedzieliśmy tam i mówiliśmy: „Patrz na rozmiar tego miejsca!” I oglądałem Tony Awards w telewizji tam, i jest to jak: „Będę mógł wejść za kulisy. Będę mógł stanąć na scenie i zaśpiewać 'Bring Him Home' w Nowym Jorku.” Niewiarygodne.
Zdjęcie: Danny Kaan
Jak to jest dzielić rolę z Alfie Boe i Gerónimo Roch?
Byłem fanem Gerónimo! Widziałem go na West Endzie i pamiętam, że tylko słuchałem jego głosu. Moimi Valjeanami byli Colm Wilkinson i John-Owen Jones. Pracowałem z Drewem Sarichem - był jednym z moich pierwszych Valjeanów.
To ogromna rola i jest wymagająca. Więc gdy musisz zrobić tylko dwa pokazy, a pozostali Valjeanowie robią inne dwa, zyskujesz odpoczynek. Ale jestem bardzo podekscytowany, że będę mógł otworzyć Radio City. Noc otwarcia w Radio City będzie naprawdę szczególna.
A mówiąc o nocach otwarcia, otworzyłeś w Royal Albert Hall w Londynie. Jakie to było doświadczenie?
To było niesamowite. Było wyprzedane! Wydrukowali flagi promujące Les Mis, a na nich jest napis „Wyprzedane”. To nie jest naklejka, którą nakleili. Ale publiczność, która przychodzi, jest szczególnego rodzaju publicznością, bo mają Les Mis we krwi. Niektórzy z nich zapewne widzieli dziesiątą rocznicę tutaj w Albert Hall! A biskup [z Digne] to Peter Polycarpou, oryginalny Jean Prouvaire i był na dziesiątej rocznicy. Są momenty, w których mówi: „Tak, pamiętam, jak chodziłem po tych halach podczas 10. rocznicy!” Ja mówię: “Opowiedz mi wszystkie historie!” Uderzyło mnie to dzisiaj. Wczoraj to było dosyć przytłaczające, ponieważ wszyscy byliśmy zajęci backstage. Ale dzisiaj po prostu grałem przedstawienie i pomyślałem: „2-4-6-0-1.” Jest tam sygnał świetlny, który lekko oświetla Royal Albert Hall i publiczność biła brawo, a następnie nastąpiła druga fala braw. Trzymałem to i myślałem: „Stoję na scenie Royal Albert Hall.” To mnie uderzyło. To było niewiarygodne. To było wyjątkowe.
Zdjęcie: Danny Kaan
Czy masz ulubioną piosenkę w Les Mis, zarówno do wykonywania, jak i do słuchania?
Kocham „The Confrontation” z Bradleyem [Jadenem], bo dajemy z siebie wszystko i zostawiamy nasze struny głosowe na scenie! To atak w kierunku siebie, bójka bez fizyczności - to jest wgryzanie się w tekst. Niektórzy mówią: „Uwielbiam, jak to pasuje w moim głosie.” To atak! Bradley i ja wgryzamy się w to i uwielbiam wykonywać tę piosenkę z nim. Uwielbiam śpiewać solilokwium na początku. Każdy może zaśpiewać „Bring Him Home.” To piękny moment, a publiczność łączy się z nim, ale w historiach Valjeana, wgryzam się w to solilokwium. To bardzo terapeutyczna rola, bardzo terapeutyczny musical.
Czego spodziewasz się, że widzowie wyniosą z tej produkcji Les Mis?
„Byłem tam, gdy widziałem Killiana Donnelly grającego Valjeana,” ponieważ ludzie, z którymi pracowałem, moja generacja, to Colm. I wszyscy jesteśmy tutaj, ponieważ widzieliśmy dziesiątą rocznicę. A na 25. rocznicę Nick Jonas przyjechał, aby go zagrać w Londynie. Nick i ja dzieliliśmy dla siebie garderobę przez sześć miesięcy i zostaliśmy najlepszymi przyjaciółmi. Do dziś jest jednym z moich najbliższych przyjaciół! Kocham go. Miał najbardziej nerdowską mentalność aktora, tak jak ja. Rozmawialiśmy o tym, „Jak to zrobić?”
Mam nadzieję, że ludzie, którzy opuszczają to przedstawienie, przyjdą do mnie za dwadzieścia lat i powiedzą: „Widziałem cię w Radio City Music Hall!” Po prostu coś pięknego jak to.
A na koniec, jak byś opisał to przedstawienie w jednym słowie?
Nadzieja. Każda postać w Les Mis, każda osoba na scenie, każda osoba oglądająca Les Mis, w pewien sposób lub inny, trzyma się nadziei na coś. To może być ogromne, może być małe, ale każda postać w swoim rdzeniu trzyma się nadziei. I myślę, że w tym tkwi geniusz Les Mis, ponieważ to jest to, co się przejawia. To epickie i pełne nadziei.
Les Misérables: The Arena Concert Spectacular trwa od 23 lipca do 9 sierpnia w Radio City Music Hall w Nowym Jorku.
