Blog: Nauczyłam się nie walczyć z uczuciami, które były niewygodne, ale… uwalniać je

Piszę to zza kulis produkcji, w której obecnie biorę udział, czekając na wyjście na scenę. Sztuka to The Wolves autorstwa Sarah DeLappe. Gram Mamę kibica - jedyną dorosłą osobę w żeńskiej drużynie piłkarskiej w liceum. Nasze postacie przeżywają codzienne zdarzenia, próbując zrozumieć świat, moment po nieprzewidywalnym momencie.

To była wyjątkowo mroźna zima w New Jersey. Wprowadzono opłatę za wjazd do centrum (choć jest to zagrożone przez rząd federalny), mój 19-letni syn, który ma głębokie spektrum autyzmu, niedawno otrzymał świadczenia z tytułu niepełnosprawności (choć to również jest zagrożone przez rząd federalny), a nasza rodzina świętowała zakończenie Miesiąca Historii Czarnych (choć to także jest zagrożone… no, rozumiecie). ICE otwiera centrum detencyjne w sąsiednim mieście. Szeptem powtarzam swoje kwestie, nakładając makijaż. W moim brzuchu tkwi głęboki ból wielkości naszego kraju. To nie są nerwy, przynajmniej nie w kontekście tej produkcji. Jednak gdy wychodzę na scenę, moje ciało to uwalnia – przemienia się w coś pięknego, prawdę, która łączy mnie z moimi kolegami z obsady, publicznością i moją duszą.

Staje się częścią opowieści, która jednoczy wszystkich w tym pomieszczeniu. Staje się sztuką, tworzymy wspólnotę i na chwilę czuję się wolna.

W 2023 roku, kiedy po raz pierwszy aplikowałam do Wieczorowego Konserwatorium Atlantic Acting School, nie czułam się wolna. Ze względów zdrowotnych - moja rodzina i ja przetrwaliśmy pandemiczną kwarantannę bardzo rygorystycznie; potem czułam, że straciłam swoją wspólnotę i dużą część siebie. Wciąż opłakiwałam stratę mojej siostry. Ten żal, plus ciągłe troski o moich bliskich – bliskich, którzy są czarni, imigrantami, kobietami oraz osobami z niepełnosprawnościami – tak głęboko mnie dotknęły, że trudno mi było oddychać. Przed lockdownem występowałam z monodramem i prowadziłam prelekcje w całym kraju. Po nim nie potrafiłam znaleźć drogi na zewnątrz, by zaczerpnąć świeżego powietrza. Byłam publikowaną pisarką przez 15 lat, ale samotne pisanie nie było tym, czego potrzebowałam. Czułam się izolowana i wyczerpana.

Życie, które prowadziłam, pełne radości tworzenia sztuki i wspólnoty, zniknęło, a ja nie wiedziałam, jak to przywrócić. Aż pewnego dnia na moim ekranie pojawiła się reklama Atlantic Acting School. "To jest to," powiedziałam. "To."

W Atlantic nauczyłam się kierować wszystkim, co mam w sobie, do postaci, która nie tylko opowiada swoją prawdę, ale także moją. Nasi nauczyciele byli wspaniali: w Analizie Scenariusza i Technikach Występów rozkładaliśmy teksty na części, aby ocenić intencje pisarza oraz postaci. Korzystając z techniki Practical Aesthetics, odkrywaliśmy rytmy scenariusza i badaliśmy kluczowe działania, które czyniły postać i historię prawdziwą. W zajęciach z głosu Katie Bull nauczyła mnie, jak uwolnić napięcie w ciele poprzez ćwiczenia rozluźniające, uważne rozciąganie i ćwiczenia wokalne; nauczyłam się, jak używać głosu i dbać o jego zdrowie, ale w wielu aspektach ona nauczyła mnie, jak znów zacząć oddychać.

W Laboratorium Momentu nauczyłam się nie walczyć z uczuciami, które były niewygodne, lecz włączyć je w działanie mojej postaci, stosować je na korzyść historii. Uwolnić je. Przemienić w sztukę.

Moja wspólnota rówieśników była niezwykła. Moi koledzy z klasy to różnorodna, eklektyczna, zabawna, entuzjastyczna i błyskotliwa grupa. Ich talent i wsparcie dodawały radości tworzenia nowych światów razem z nimi.

Dzieliliśmy się naszymi wyzwaniami, nadziejami, obawami i sukcesami – to było najbardziej prawdziwe miejsce w społeczeństwie, w którym prawda jest coraz mniej ceniona.

W życiu czasem wiesz dokładnie, gdzie musisz być w danym momencie. Podczas pierwszego dnia orientacji, siedząc obok Chloe i jedno miejsce dalej od Suryi, wiedziałam, że to miejsce to Atlantic.

Ta hojna duchowość wspólnoty nie zakończyła się wraz z ukończeniem szkoły. W produkcjach, w których brałam udział od tamtej pory, wielu moich kolegów z klasy przeszło przez rzekę – czasem dwie – by przyjść do mnie z Queens, Brooklynu i Manhattanu. Po spektaklach wychodziliśmy razem, by rozmawiać o przedstawieniu, o sobie, o świecie. Narzekaliśmy i śmialiśmy się, plotkowaliśmy i planowaliśmy. Oddychaliśmy.

Jest tyle na świecie, co można przemienić w sztukę. Potrafimy to zrobić. My.

Doreen Oliver to aktorka i pisarka, której prace oświetlają piękno, złamane serce i nieprzewidywalność życia, często przez pryzmat rodzicielstwa. Jej wysoko oceniany monodram o wychowywaniu dziecka z autyzmem, EVERYTHING IS FINE UNTIL IT’S NOT, zdobył nagrodę Backstage/United Solo Audience Award i ustanowił rekord najszybszej wyprzedanej produkcji w 20-letniej historii NY International Fringe Festival. Jej role aktorskie to m.in. Betsy Foster w Tuck Everlasting (Vanguard Theater Company), Mama kibic w The Wolves oraz Pani Gardner w Carrie: The Musical (interACT). Eseje Doreen na temat rasy, niepełnosprawności i macierzyństwa pojawiły się w New York Times, Washington Post, Audible, Kenyon Review i The Root, a ona sama otrzymała stypendia i rezydencje od PEN America, Yaddo, Hedgebrook, Ucross, Storyknife oraz VCCA. Pochodzi z New Jersey, ukończyła program Wieczorowego Konserwatorium w Atlantic Theater Company, Yale University oraz Stanford Graduate School of Business, gdzie była stypendystką Charles Bonini Fellow. Więcej na doreenoliver.com oraz na Instagramie @doreeneverythingisfine.

Strona internetowa: doreenoliver.com
Instagram: @doreeneverythingisfine

Wieczorowe Konserwatorium

Stworzone z myślą o pracujących aktorach, Wieczorowe Konserwatorium kondensuje fizyczne, emocjonalne i analityczne narzędzia aktorstwa w intensywny trzysemestralny program. Studenci będą przekraczać swoje kreatywne strefy komfortu, aby rozwinąć swoje talenty na nowe wyżyny. Dowiedz się więcej