Beschikbare Talen
Met 600 boeken over haar geschreven (vergelijkbaar met Napoleon, Shakespeare en Jezus Christus) plus verschillende vertolkingen op toneel en scherm, blijft blond bombshell Marilyn Monroe een geliefd icoon op het witte doek, waarvan het persoonlijke leven weliswaar goed gedocumenteerd is, maar toch gehuld blijft in mysterie. Aan de ene kant krijgt haar leven nieuwe betekenis, zoals in My Weekend With Marilyn. Aan de andere kant neigt het naar uitbuiting, zoals de controversiële Blonde. Helaas valt de nieuwe voorstelling Who Killed Marilyn? stevig in die laatste categorie.
In het programmaboekje beweert regisseur Phillip Wm McKinley dat de voorstelling het publiek laat beslissen of wat ze op het podium zien waar is of niet, maar bij het kijken lijkt het alsof die beslissing al voor ons is gemaakt. In plaats van zelfmoord of een accidentele overdosis belicht het script van Sharleen Cooper Cohen de samenzweringstheorieën die eerst werden gepromoot door Milo Speriglio en Anthony Summers: Monroe zou vermoord zijn vanwege haar connecties met de Kennedys. Ondanks dat de voorstelling lijkt gebaseerd op jarenlange research en de stelligheid dat Monroe geen domme blondine en jongensgek slachtoffer was, keert Cooper haar leven terug tot iets met evenveel inhoud als een Wikipedia-samenvatting – en zelfs die gaf Monroe meer diepgang en gratie in mijn onderzoek.
Met weinig samenhang flitst McKinley’s regie sporadisch – letterlijk, door Jack Weir’s verblindende lichtontwerp en Justin Williams’ inspiratieloze decor – heen en weer tussen de momenten na Monroe’s dood en een reeks herinneringen die op zijn best belachelijk zijn en op zijn slechtst ordinair. Wat we al snel leren is dat, in plaats van de complexe vrouw die zorgvuldig haar publieke persona vormgaf, Monroe wordt gedefinieerd door de mannen om haar heen.
Er wordt snel door haar relaties met Joe DiMaggio, Arthur Miller en John F. en Bob Kennedy gegaan – haar eerste huwelijk met James Dougherty op zestienjarige leeftijd wordt genegeerd – en haar connecties met de maffia komen voorbij in dialogen die recht uit ChatGPT lijken te komen. Hierdoor is er geen ruimte voor andere fascinerende aspecten van Monroe’s leven, zoals haar relatie met haar geestelijk zieke moeder. Het biedt bijna nuance in twee vurig vertolkte monologen over haar perfectionisme voor de camera en een openbaring tijdens haar laatste therapiesessie, maar dan is het al te weinig te laat. Ook komen er vermeldingen van haar vermeende abortussen voorbij, waarvan geen historische gegevens bestaan, laat staan dat ze hiertoe gedwongen zou zijn, wat des te respectlozer aanvoelt gezien haar endometriose en miskramen.
Foto credit: Pamela Raith
Popzangeres Pixie Lott kruipt in de huid van Monroe, en hoewel haar inspanning dapper is, kan het materiaal haar niet redden. Ze ziet er in ieder geval het deel uit dankzij Monroe’s volumineuze blonde bob en rode lip, verzorgd door JJ Wigs’ pruik- en make-upontwerp, maar ze draagt een plastic ogende witte top en broek van Jasmine Swan die meer doet denken aan Sandy in Grease dan aan The Girl in The Seven Year Itch. Ze paradeert rond met ondeugende oogknipjes naar het publiek en haar zwoele stem die velen zullen herkennen uit films, maar je krijgt het gevoel dat je naar een karikatuur kijkt, wat het beste illustreert wordt door haar enige muzikale moment tijdens het zingen van Happy Birthday Mr President.
De rest van de cast komt er helaas ook niet beter vanaf, multirolend als geforceerde cartoons gekleed in blauwe pakken met vreemde vlekken. Paul Kane probeert charme te brengen als Bobby Kennedy, terwijl Ben Dilloway de rol van Arthur Miller speelt. Het slechtste materiaal is weggelegd voor de gangsters en FBI-agenten, waarbij Martin Hancock helaas de meest karikaturale maffiabaas speelt als Sam Giancana.
In een tijdperk waarin de media geobsedeerd zijn door jonge, getroebleerde vrouwen uit Hollywood, kan het verkennen van de ethiek achter het heronderzoek van Marilyn Monroe’s dood waardevol zijn. In plaats daarvan wordt Who Killed Marilyn? hetgene wat het probeert te bekritiseren. Misschien zou de vraag rondom Monroe’s dood niet moeten zijn ‘Who killed her?’ maar eerder ‘Waarom laten we haar niet rusten?’
Who Killed Marilyn? is nog te zien in het Emerald Theatre tot 29 oktober.
Foto credits: Pamela Raith
