Recensie: TULSA BALLET - MADE IN AMERICA, Koninklijk Ballet en Opera

Tulsa Ballet maakte gisteravond zijn debuut in het Linbury Theatre, en de dansers van de company maakten een sterke indruk. Wanneer je voor het eerst een gezelschap ziet, weet je nooit echt wat je kunt verwachten, maar deze dansers kunnen zich meten met elke wereldwijde operahuistoneel.

Het gezelschap biedt een triple bill van “uniek Amerikaanse werken”, wat een gedurfde uitspraak is, en waar ik het niet per se mee eens ben. De drie werken zijn absoluut meer dan acceptabel… echter, geen van hen heeft me choreografisch weggeblazen - momenten van de dans, geen twijfel mogelijk - maar niet het materiaal zelf.

Het avondprogramma werd geopend met Classical Symphony van de choreograaf Yuri Possokhov van het San Francisco Ballet. De inspiratie voor het werk is Possokhov's “kindertijdsverering voor de kunstvorm”, en met Prokofiev krijgen we 25 minuten van nagenoeg onophoudelijke bewegingen in hetzelfde tempo.

De cast van veertien danst de generieke bewegingsstijl met flair, zonder tekenen van zwakte in relatie tot Possokhov's fysiek en technisch veeleisende zinnen. Ik bleef op zoek naar iets; ware muzikale analyse of origineel motief - maar ik kon het niet vinden.

Het hoogtepunt voor mij was de centrale pas de deux gedanst door Nao Ota en Jun Masuda (beide schitterende dansers). Deze duet bood meer dynamisch bereik en fysieke spanning dan tot nu toe was gezien, en fungeerde als een tegengif voor de lofwaardige maar onopvallende choreografie elders.

Het middelste werk was Divenere van Nicolo Fonte en verergerde het bovenstaande probleem eerder dan het te verbeteren. De inspiratie van de choreograaf is zowel “de krachtige energie als de serene rust die in de natuur te vinden is”, en Divenere maakt gebruik van Ludovico Einaudi om hem te ondersteunen. Of niet.

Persoonlijk vind ik Einaudi overmatig gebruikt. Divenere's werk lijkt verward in de zin dat het begon als een stuk in platte schoenen en zeven minuten later de dames weer op het podium kwamen in pointe. Natuurlijk is dit mogelijk, maar ik had moeite om de reden erachter te vinden.

Divenere's taal is onschadelijk; lyrisch met goed gebruik van ruimte. Toch kon ik binnen de zelfde-seks duo's en vloeiende groepssecties niets vinden waar ik mijn tanden in kon zetten. Een terugkerend motief is een genereuze développé op de open lijn. Zoals te verwachten; de dansers zien er geweldig uit, maar verder gebeurt er niet veel.

Afsluitend is Remember Our Song van Andy Blankenbuehler. Het werk is een stuk in een stijl zonder woorden dat kijkt naar heimwee tijdens oorlogstijd. Dit is van alle werken het meest Amerikaans in stijl; in relatie tot de kostuums, muziek en beweging, maar met slechts 15 minuten lang kan het moeilijk zijn voor een van de personages om serieuze diepgang te krijgen.

Het was ook niet duidelijk welk deel van het verhaal echt of fantasie was; dit zal sommigen niet storen. Persoonlijk, aangezien ik het niet kon ontcijferen, ging ik gewoon met de (kortere) stroom mee. De dansers deden opnieuw briljant werk met de choreografie die ze hadden. Iedereen bracht gewicht en flow in de lyrische, jazz-geïnspireerde taal, maar het was niet de sterkste manier om het programma te beëindigen.

Dit zijn getalenteerde dansers die zwakke (ach) werken uitvoeren. Interessant om op te merken is dat dit weer een triple bill is van drie mannelijke choreografen geprogrammeerd door een mannelijke directeur - allemaal wit. Iets om over na te denken.

Tulsa Ballet: Made in America is te zien in het Koninklijk Ballet en Opera Linbury Theatre tot 17 mei

Hoofdfoto Credit: Kate Luber