Beschikbare Talen
Het is bijna drie jaar geleden dat ik voor het laatst de Holloway Road opging naar het National Youth Theatre voor hun schitterende
Sinds 2026 zijn de tegenwinden, die altijd al hard bliezen in het gezicht van jonge mensen die hun weg proberen te vinden in het theater, alleen maar sterker geworden doordat kunsteducatie verder is afgenomen en privileges zijn verankerd. Bovendien dreigt een nieuwe, mogelijk existentiële, bedreiging: Kunstmatige Intelligentie, die zelfs geen vermelding kreeg in bovengenoemde recensie.
Maar ook niets is veranderd. Het talent, de energie, het pure geloof dat nodig is om het hoofd te bieden aan een toekomst vol onzekerheden, spatte door het hele theater. Zet dat om, Brits Theater, en je kunt alles overleven.
Het is ongelooflijk dat dit stuk in slechts vijf dagen in elkaar is gezet, een prestatie zo verbluffend dat het me doet afvragen wat professionals doen met al die repetitietijd! Gepresenteerd als onderdeel van de StoryFest26 showcase met tien nieuwe stukken, actualiseert het script van Mohammed-Zain Dada Franz Kafka's dystopische roman voor het IJstijd-tijdperk.
In een wereld vol willekeurige arrestaties (we hebben er hier ook genoeg van - vraag het maar aan de ouderen met spandoeken bij Gaza-demo’s of het VK immuun is) lijkt dat misschien laaghangend fruit, maar Dada’s script is grappig en slim en legt nooit te veel nadruk op het didactische element. Dat wijst op een belangrijke les voor elke dramaschrijver - vertrouw op je publiek. Je zou verrast zijn hoeveel dat niet doen.
In zo’n korte repetitietijd is zijn visie met messcherpe duidelijkheid tot leven gebracht door regisseur Ameera Conrad. Zij neigt iets naar het ensemblewerk dat te zien was in Ryan Cameron Calais' baanbrekende For Black Boys Who Have Considered Suicide When The Hue Gets Too Heavy, zelf een zogenaamde “After...”-voorstelling. De beweging van het gezelschap die rond Josef K (Siena Galea Tudor) cirkelt terwijl de staat hem meesleurt in zijn maalstroom van onderdrukking, vangt perfect de verwarring en angst die hij voelt als zijn aanvankelijke ongeloof vervaagt. Een zeer grappige scène illustreert de frustratie die hoort bij onze alledaagse Kafkaëske ervaring met callcenters en apps, iets waarvan British Gas ons momenteel nogal … misleidt. We hebben allemaal een belang in de strijd van K.
De duidelijkste inspiratiebron is Dario Fo, Kafka’s Italiaanse neef. Farce is natuurlijk technisch gezien verdomd moeilijk om te doen, maar je ziet in dit werk de eerste tekenen van een volledige komische versie van The Trial ontstaan, waarbij de acteurs de overdrijvingen en timing vinden die het genre vereist en die scherpe rand vangen die Fo’s scalpel altijd zo scherp maakt.
Wat K betreft: Kafka heeft zijn roman niet af kunnen maken, hoewel de politici van tegenwoordig er een behoorlijke poging van maken. K zelf zou misschien met een flauwe glimlach constateren dat hij onsterfelijk is geworden dankzij de hebzucht van degenen die zijn vrijheid en leven hebben afgenomen en die van generatie op generatie doorgaan.
Terug op Holloway Road hebben de jongeren dromen in plaats van nachtmerries - het oorsprongsverhaal van alles wat goed is - en ze hebben goede mensen om zich heen om hen te helpen. Ze hebben ook voorbeelden die ooit hetzelfde hebben gedaan, waaronder James Graham, Daniel Craig, Daniel Day-Lewis, Timothy Dalton, Chiwetel Ejiofor, Colin Firth, Derek Jacobi, Ben Kingsley, Ian McShane, Helen Mirren, Lysette Anthony, Rosamund Pike, Regé-Jean Page en Kate Winslet.
Figuratief gezien had Wilde het waarschijnlijk bij het juiste eind: “We zitten allemaal in de goot, maar sommigen van ons kijken naar de sterren.” Welnu, dat is een heel sterrenstelsel om het pad te verlichten voor deze jongeren, onze beste hoop om K te eren door zijn verhaal voorgoed fictie te maken.
The Trial is te zien bij het National Youth Theatre tot 25 juli
Je kunt meer lezen over StoryFest26 hier en over The National Youth Theatre hier.
