Recensie: FOAL, Finborough Theatre

TITAS HALDER's nieuwe stuk Foal is vernoemd naar enkele van de nachtmerries die zijn protagonist bezoeken terwijl hij in een mentale zwart gat zakt. Een studie van persoonlijke relaties en een strijd om medemenselijkheid te vinden in een vaak vijandige wereld, volgen we A.K., een man die delen van zijn leven herinnert en opnieuw beleeft terwijl zijn demonen zich om hem heen sluiten.

A.K. woont op een eiland met zijn familie en is een van de twee Aziatische kinderen op zijn school; de andere jongen wordt door een leraar Mowgli genoemd en A.K. lacht graag mee met zijn klasgenoten om ongewenste aandacht te vermijden. Zijn kindertijd, tienertijd en volwassenheid zijn doorweven met een ondertoon van racisme dat, samen met een zeer problematische relatie met zijn moeder, leidt tot een tumultueuze geestestoestand met verwoestende gevolgen.

Amar Chadha-Patel is het meest bekend van zijn werk in Netflix's The Decameron en Disney+'s Willow. Hier maakt hij een opmerkelijk podiumdebuut als A.K., hij beheerst de kleine ruimte, beweegt zich om de onrust in zijn geest weer te geven. Hij is uiterst overtuigend als een jonge jongen die rondhangt en voetbalt, een tiener met een enorme crush op zijn vriend en vervolgens als een steeds teleurgestelde volwassene die worstelt om zijn plek in de wereld te vinden. Chadha-Patel maakt constante oogcontacten met het publiek, trekt hen in zijn ongemak en laat hen zijn vreugde en zijn pijn begrijpen. Het is een betoverende performance.

In een rechttoe rechtaan 90 minuten creëert Halder een vol en sympathiek personage; als jongen houdt A.K. van cricket en chat hij met zijn vader onder het genot van een warme Ribena. Op 14-jarige leeftijd voelt hij een volledige verraad en verwoesting wanneer zijn Beste Vriendin Katie een relatie aangaat met zijn vijand Max. Hij verlaat het eiland waar hij is opgegroeid om in Londen te werken en vindt voldoening in de hitte van een professionele keuken. Maar het racisme dat hij ervaart, variërend van casual tot gericht, raakt hem diep. Zijn moeder is afstandelijk en emotioneel misbruikend, wat leidt tot een diep geworteld gevoel van zelftwijfel en een viscerale gebrek aan eigenwaarde.

Halder's schrijven toont vaardig de geleidelijke fragmentatie van A.K.'s gevoel van zelf en grip op de realiteit. Het is niet altijd duidelijk wat waarheid is en wat realiteit, aangezien A.K. een steeds onbetrouwbaardere verteller wordt door de afbraak van zijn mentale capaciteiten. Ondanks de duisternis van het onderwerp is er ook veel humor in de productie, hoewel vaak van de zwartste soort.

Annie Kershaw's regie toont een diep begrip van zowel het werk van de schrijver als de acteur, met doordachte eb en vloed in het tempo. Het gebruik van een staande microfoon onderscheidt de stemmen van andere personages effectief en de kleine ruimte van de Finborough versterkt alleen maar het toenemende gevoel van claustrofobie en ongemak.

Een enorme eer moet ook gegeven worden aan Pierre Flasse's compulsieve geluidsontwerp en compositie die een bijna constante aanwezigheid in de productie heeft en veel scènes een filmisch karakter geeft. Rajiv Pattani's sfeervolle belichting maakt slim gebruik van een straatlamp, een tegenlicht scherm en een kleine orb om alles uit te drukken, van de kust tot een troosteloze flat en een Spaanse tapasbar.

Terwijl de prijzen voor West End-theater steeds verder stijgen, moet er meer dan ooit waardering zijn voor degenen die buitengewoon theater kunnen realiseren in kleine ruimtes met weinig middelen. Foal is een boeiende en meeslepende productie die een veel groter publiek verdient.

Lees onze Gastblog van schrijver TITAS HALDER over de show hier.

Foal is te zien in het Finborough Theatre tot 30 mei

Foto Credits: Steve Gregson