Recensie: A WORLD ELSEWHERE, Shakespeare’s Globe

Na het Olivier Award-genomineerde succes van Rough Magic, tonen Shakespeare’s Globe en Splendid Productions opnieuw een buitengewoon begrip van familietheater met A World Elsewhere, een fantasierijke, oprechte en volkomen boeiende productie die de onbeperkte kracht van creativiteit viert. Geregisseerd door Lucy Cuthbertson en geschreven door Kerry Frampton en Ben Hales, is dit niet simpelweg een voorstelling voor kinderen. Het is een vreugdevolle herinnering voor publiek van alle leeftijden aan het belang van verbeelding, verhalen vertellen en het omarmen van de werelden die we creëren.

De ervaring begint ruim voor de officiële start van de voorstelling. Bij aankomst tien minuten eerder nadat ze de online karakterquiz hebben voltooid, worden de toeschouwers direct verwelkomd in Cass’ fantasierijke universum. Die kostbare openingsmomenten blijken goud waard wanneer Cobweb en Sarah een energiek spelletje verstoppertje spelen met Big Guy terwijl ze overwegen of schurken, sidekicks of helden aantrekkelijker zijn. Het publiek wordt gevraagd of zij Cass’ denkbeeldige vrienden zijn, voordat ze enthousiast deelnemen aan een heerlijk inventieve reeks activiteiten die moeiteloos zorgen voor volledige betrokkenheid bij het verhaal.

Met behulp van een ritmische turnlint, hilarisch hernoemd tot de „Lint van Expressie”, illustreert een vrijwilliger emoties variërend van verdriet tot vreugde, terwijl anderen worden uitgenodigd om dramatische poses aan te nemen voordat ze helpen een sjaal te herontwerpen als superheldenmantel. Een levendig spelletje „Ja, en” ontwikkelt zich al snel tot een steeds absurdere gedeelde avontuur met dinosaurussen, voedselvergiftiging en moorddadige bedoelingen, terwijl het verstoppertje-spel zich door het hele theater voortzet. Binnen enkele seconden is het publiek volledig betrokken. De pure energie, creativiteit en zelfverzekerdheid die het gezelschap toont, creëren een opmerkelijk niveau van betrokkenheid, wat dienstdoet als een meesterklas in publieksdeelname en verhalen vertellen.

Ontwerper Rose Revitt transformeert het intieme Sam Wanamaker Playhouse in een plek volledig opgebouwd uit verhalen. Het podium is versierd met enveloppen, waarvan elke envelop een nieuw avontuur lijkt te bevatten, klaar om ontdekt te worden, en nodigt het publiek onmiddellijk uit om eindeloze mogelijkheden te verbeelden. Het vormt het perfecte decor voor een voorstelling die voortdurend deelname aanmoedigt, zonder ooit iemand ongemakkelijk te maken.

Het publiek maakt kennis met Cobweb uit A Midsummer Night’s Dream, de geweldig enthousiaste Big Guy en Sarah, een heerlijk theatrale gids door de wereld van Shakespeare. Vanaf het begin wordt de geruststelling gegeven dat er geen deuren zijn, alleen gordijnen, waardoor er meteen een sfeer ontstaat waarin deelname natuurlijk aanvoelt in plaats van intimiderend. Of ze zich nu transformeren in golven, gelatine, kippen of heksen, elk lid van het publiek wordt een essentieel onderdeel van Cass’ verhaal.

De productie geniet ervan om surrealistische verbeelding te verkennen. Verhalen over Big Guy die verandert in een octopus tijdens Lady Macbeth’s jamtheekransje, heroïsche feeënavonturen en buitensporige gevechten worden levendig tot leven gebracht door energieke, gechoreografeerde gevechtsscènes. Naast het lachen is er een subtiele introductie die uitlegt waarom gevaar noodzakelijk is in verhalen en hoe uitdagingen personages helpen groeien. Denkbeeldige lasergevechten, plasmaballen en vergezochte avonturen worden spannende middelen om veel diepere emotionele thema’s te verkennen.

Kyle Ndukuba levert een uitstekende prestatie als Cass. Aanvankelijk geïntroduceerd als een eens zo fantasierijk kind dat de adolescentie nadert, is Cass begonnen de imaginaire vrienden die zijn jeugd bepaalden af te wijzen. Zijn groeiende schaamte en verlangen om de fantasie achter zich te laten, creëren een oprechte emotionele lading, vooral doordat zijn beslissing verwoestende gevolgen heeft voor de metgezellen die van hem hebben gehouden en hem hebben beschermd.

Wat volgt is een spannend avontuur naar de Shadowlands, waar Cass de waarde van verbeelding moet herontdekken om zijn vrienden te redden van conformiteit en emotionele leegte. De productie toont op slimme wijze aan dat een leven zonder creativiteit snel vlak, schril en kleurloos wordt. Terwijl het avontuur zich ontvouwt via opwindend verhalen vertellen, inventief fysiek theater en gedenkwaardige muzikale momenten, waaronder het heerlijk aanstekelijke liedje „Something’s Gonna Happen”, worden de toeschouwers eraan herinnerd dat het omarmen van nieuwsgierigheid, chaos en individualiteit een van de grootste krachten in het leven is.

De prestaties zijn overal uitzonderlijk. Kerry Frampton, Tanvi Virmani en Zachary Willis creëren elk direct geliefde personages vol warmte, humor en grenzeloze energie, en werken opmerkelijk goed samen. Elke interactie voelt spontaan, elk moment van publieksdeelname oprecht betekenisvol en elk emotioneel moment raakt met volledige oprechtheid.

Weinig producties begrijpen kinderen zo volledig als A World Elsewhere. Het stuk viert creativiteit, terwijl het volwassenen subtiel herinnert hun innerlijke kind niet uit het oog te verliezen. Het resoneert vooral sterk voor kinderen die de adolescentie naderen en misschien net als Cass de waarde van creatief spel in twijfel beginnen te trekken, maar de thema’s spreken even krachtig tot oudere toeschouwers.

Dit is familietheater van het allerhoogste niveau. Rijk aan verbeelding, hart, humor en theatrale vernieuwing, staat A World Elsewhere tussen de beste kinderproducties op dit moment op het Londense toneel. Shakespeare’s Globe en Splendid Productions hebben theater gecreëerd dat echt magisch, opbeurend, levendig en ontzagwekkend is. A World Elsewhere is ronduit prachtig en eerlijk gezegd zou ik het een miljoen sterren geven van de tien.

A World Elsewhere speelt in het Sam Wanamaker Playhouse, Shakespeare’s Globe tot 30 augustus 2026.

Fotocredits: Manuel Harlan