Recenzja: A WORLD ELSEWHERE, Shakespeare’s Globe

Po nominowanym do nagrody Olivier sukcesie Rough Magic, Shakespeare’s Globe i Splendid Productions ponownie demonstrują niezwykłe wyczucie teatru rodzinnego dzięki A World Elsewhere — pomysłowej, pełnej serca i całkowicie urzekającej produkcji, która świętuje nieograniczoną moc kreatywności. Reżyserowana przez Lucy Cuthbertson oraz napisana przez Kerry Frampton i Bena Halesa, to nie jest zwykłe przedstawienie dla dzieci. To radosne przypomnienie dla widzów w każdym wieku o znaczeniu wyobraźni, opowiadania historii i przyjmowania światów, które tworzymy.

Doświadczenie zaczyna się na długo przed oficjalnym początkiem spektaklu. Przybywając dziesięć minut wcześniej po wypełnieniu quizu postaci online, widzowie są od razu witani w wyimaginowanym wszechświecie Cass. Te cenne pierwsze chwile okazują się warte swojej wagi w złocie, gdy Pajęczynka i Sarah grają energicznie w chowanego z Wielkim Facetem, zastanawiając się, czy bardziej pociągający są czarnoksiężnicy, pomocnicy czy bohaterowie. Publiczność jest pytana, czy jest wyimaginowanymi przyjaciółmi Cass, po czym z entuzjazmem dołącza do wspaniale pomysłowej serii aktywności, które bez wysiłku pozwalają całkowicie zaangażować się w historię.

Używając rytmicznej wstążki gimnastycznej, przezabawnie przemianowanej na „Wstążkę Wyrazu”, wolontariusz ilustruje emocje od smutku po radość, podczas gdy inni są zachęcani do tworzenia dramatycznych poz, zanim wspólnie pomogą przemienić szalik w pelerynę superbohatera. Pełna energii gra „Tak, i” szybko przeradza się w coraz absurdalniejszą wspólną przygodę, obejmującą dinozaury, zatrucie pokarmowe i mordercze zamiary, podczas gdy gra w chowanego toczy się dalej wokół teatru. W ciągu kilku sekund publiczność całkowicie angażuje się w historię. Czysta energia, kreatywność i pewność siebie pokazana przez zespół tworzą niezwykły poziom zaangażowania, będący prawdziwą lekcją partycypacji widzów i opowiadania historii.

Projektantka Rose Revitt przemienia kameralny Sam Wanamaker Playhouse w miejsce zbudowane wyłącznie z opowieści. Scena jest ozdobiona kopertami, z których każda zdaje się kryć kolejną przygodę czekającą na odkrycie, natychmiast zapraszając widzów do wyobrażenia sobie nieograniczonych możliwości. To idealne tło dla produkcji, która nieustannie zachęca do udziału, nigdy nie sprawiając, by ktokolwiek czuł się niekomfortowo.

Publiczność poznaje Pajęczynkę z , pełnego entuzjazmu Wielkiego Faceta oraz Sarę, urokliwą teatralną przewodniczkę po świecie Szekspira. Już od początku zapewnia się, że nie ma drzwi, są tylko zasłony, co natychmiast tworzy atmosferę, w której udział wydaje się naturalny, a nie onieśmielający. Niezależnie czy przemieniają się w fale, galaretkę, kury czy czarownice, każdy widz staje się niezbędną częścią historii Cass.

Produkcja czerpie radość z eksplorowania surrealistycznej wyobraźni. Opowieści o Wielkim Facetu zamieniającym się w ośmiornicę podczas herbatki z dżemem Lady Makbetowej, heroiczne przygody wróżek oraz ekstrawaganckie bitwy ożywają dzięki dynamicznym, choreograficznym sekwencjom walki. Obok śmiechu pojawia się subtelne przesłanie, które uzasadnia, dlaczego niebezpieczeństwo jest potrzebne w opowieściach i jak wyzwania pomagają postaciom się rozwijać. Wyimaginowane walki laserowe, kule plazmowe i zdumiewające przygody stają się ekscytującymi nośnikami do zgłębiania znacznie głębszych emocjonalnych tematów.

Kyle Ndukuba daje znakomity występ jako Cass. Na początku przedstawiony jako kiedyś pełne wyobraźni dziecko zbliżające się do dorastania, Cass zaczyna odrzucać wyimaginowanych przyjaciół, którzy definiowali jego dzieciństwo. Jego rosnące zażenowanie i chęć porzucenia fantazji tworzą prawdziwą wagę emocjonalną, szczególnie gdy jego decyzja ma dramatyczne konsekwencje dla towarzyszy, którzy go kochali i chronili.

Następuje porywająca przygoda w Krainę Cieni, gdzie Cass musi na nowo odkryć wartość wyobraźni, by uratować przyjaciół przed konformizmem i emocjonalną pustką. Produkcja zręcznie pokazuje, że życie bez kreatywności szybko staje się mdłe, drażniące i bezbarwne. W miarę jak przygoda rozwija się poprzez porywające opowiadanie historii, pomysłowy teatr fizyczny i zapadające w pamięć momenty muzyczne, w tym cudownie zaraźliwą piosenkę „Something’s Gonna Happen”, widzowie przypominają sobie, że przyjmowanie ciekawości, chaosu i indywidualności to jedna z największych sił życia.

Występy są wyjątkowe. Kerry Frampton, Tanvi Virmani i Zachary Willis tworzą postaci od razu uwielbiane, pełne ciepła, humoru i nieograniczonej energii, doskonale współpracując. Każda interakcja wydaje się spontaniczna, każdy moment uczestnictwa widowni prawdziwie ważny, a każdy emocjonalny akcent trafia z pełną szczerością.

Niewiele produkcji rozumie dzieci tak dogłębnie jak A World Elsewhere. Spektakl celebruje kreatywność, jednocześnie delikatnie przypominając dorosłym, by nie tracili z oczu swojego wewnętrznego dziecka. Szczególnie rezonuje z dziećmi zbliżającymi się do dorastania, które, podobnie jak Cass, mogą zacząć kwestionować wartość zabawy wyobraźnią, ale jego tematy równie mocno trafiają do starszej publiczności.

To teatr rodzinny najwyższej klasy. Pełen wyobraźni, serca, humoru i teatralnej inwencji, A World Elsewhere stoi wśród najlepszych obecnie produkcji dla dzieci na londyńskich scenach. Shakespeare’s Globe i Splendid Productions stworzyli teatr, który jest naprawdę magiczny, podnoszący na duchu, radosny i budzący podziw. A World Elsewhere to nic innego jak arcydzieło i szczerze dałbym mu milion gwiazdek na 10.

A World Elsewhere grane jest w Sam Wanamaker Playhouse w Shakespeare’s Globe do 30 sierpnia 2026 roku.

Fot. Manuel Harlan