Interview: Joshua Sullivan, Tamia Renée Alexandra & Kai Spackman over 10 jaar HARRY POTTER AND THE CURSED CHILD

Terwijl Harry Potter and the Cursed Child deze week zijn mijlpaal van 10 jaar in het West End viert, bewijzen de 'jongere' castleden dat de magie van de productie veel verder reikt dan de adembenemende podiumkunsten. Over hun rollen gesproken, reflecteerden Joshua Sullivan, die Albus Potter speelt, Kai Spackman, die Scorpius Malfoy speelt, en Tamia Renée Alexandra, die Rose Granger Weasley speelt, op de thema's die tien jaar na de première van de show nog steeds resoneren bij het publiek, met een bijzondere focus op hun vriendschap, identiteit, familie en verbondenheid.

Een van de grootste krachten van het stuk is de aandacht voor de volgende generatie. Wat denk je dat deze jongere personages tegenwoordig zo herkenbaar maakt?

Kai: Scorpius is zo herkenbaar omdat hij helemaal zichzelf kan zijn. Hij is niet bang om zijn eigenaardigheden en kwaliteiten te omarmen, die vanuit sommige perspectieven als fouten worden gezien. Hij durft zichzelf te zijn, zelfs als de wereld om hem heen probeert hem met geruchten en roddels in iets anders te vormen. Ik denk dat dat zo herkenbaar is omdat het is waar we allemaal een beetje naar streven. Het is bijna meer inspirerend dan alleen maar herkenbaar. Hij houdt ervan om te lachen met zijn vrienden en hij heeft een echte gretigheid om deel te nemen aan de magische wereld.

De vriendschap tussen Albus en Scorpius is prachtig en inspirerend. Waarom denk je dat het publiek er zo diep mee verbindt?

Joshua: Albus en Scorpius zijn enigszins elkaars tegenpolen. Ze zijn het yin en yang van elkaar. Ze vullen elkaar aan, en wat de een mist, vult de ander aan, en vice versa. Er is de verwachting dat Malfoy’s en Potter’s vijanden van geboorte zijn, maar zij kiezen ervoor om die erfenis van hun ouders compleet te negeren en voor elkaar te kiezen. Voor Albus is het erg eenzaam binnen zijn familie, hij is de enige Slytherin, hij is een middelste kind en heeft daarmee het klassieke middelste kind syndroom. Scorpius is zijn enige en echte vriend, met wie hij echt kan praten over de dingen waar hij mee worstelt. Het is zo mooi, ze geven niets om wat anderen van hen vinden. Ze zijn zo trouw aan zichzelf in hoe ze over elkaar denken dat ze dat vasthouden en voor elkaar opkomen. 

Rose is zelfverzekerd, intelligent en fel onafhankelijk. Tamia, wat vond je het leukst aan het tot leven brengen van haar?

Tamia: Rose heeft mij zelfvertrouwen gegeven; ze heeft me veel geleerd over mezelf en hoe ik over wil komen op anderen. Ook om op te staan voor dingen waarin ik geloof. Als ik iets oneerlijk vind, is het oké om een stem te hebben. Rose leidt haar afdeling en ze is heel bewonderenswaardig door gewoon aanwezig en echt te zijn met iedereen. Dat is iets wat ik denk dat ik in het echte leven ook ben en wat ik graag wil blijven zijn. Ze is erg loyaal aan haar familie, dus ik heb het gevoel dat we veel overeenkomsten hebben, maar ook wat verschillen die ik graag van haar zou willen lenen. Ik weet het, het is geweldig. Ze is echt geweldig en ik vind het heel leuk om haar te spelen omdat ze eigenlijk een versterkte, overdreven versie van mezelf is. Hulde aan Rose.

Elke generatie krijgt verwachtingen van degenen die voor hen kwamen. Hoe onderzoekt het stuk het vinden van je eigen identiteit?

Kai: Onder de magie, het spektakel en de wonderen gaat het stuk over de relatie tussen vaders en zonen en ouders en kinderen. Het draait niet weg van moeilijke kanten van ouder-kindrelaties. We maken ruzie, we verschillen van mening, we vallen elkaar af, we lopen weg van elkaar. Het wordt op een manier gepresenteerd die waarheidsgetrouw is, waardoor publiek en cast deze moeilijkheden en nuances kunnen accepteren.

Het zou heel makkelijk zijn om Harry Potter, de held die hij is, te schrijven met perfecte kinderen, en voor Draco Malfoy, een schurkachtig figuur in de originele verhalen, kinderen te geven die vergelijkbare neigingen hebben. Het omdraaien daarvan is in ieder geval realistisch en op zijn best confronterend.

Hoe hebben jullie de chemie tussen je personages ontwikkeld tijdens repetities en voorstellingen?

Joshua: We hebben een chemie opgebouwd tijdens de repetities; we zaten hier samen in. Het leek op die band die je opbouwt als je zoveel tijd samen doorbrengt tijdens repetities. We leerden elkaar kennen en ook onze personages, zodat we konden uitvinden: dit is jouw Albus, dit is jouw Scorpius. We klikten echt en begrepen van elkaar wat we waren. Tijdens de voorstellingen ontdekken we nog meer; met DRP (David Ricardo Pearce) die Harry speelt, is er elke keer dat we de deken-scène of de laatste scène doen altijd iets nieuws te ontdekken. Ik denk dat het allemaal gaat om speelsheid en experimenteren, constant. Dat maakt het leuk. We maken er soms een spelletje van om het fris te houden, anders doe je jezelf te kort. Je bent het aan jezelf verplicht om te spelen en nieuwe dingen te ontdekken.

Wat is het meest lonende onderdeel van meedoen aan een productie met zo'n buitengewone erfenis?

Tamia: Het vieren van het 10-jarig jubileum is spannend, ik ben hier nog maar korte tijd, maar ik vertegenwoordig alle Roses die me zijn voorgegaan. Daar vooraan staan is belonend. Ook het samenzijn met al die castleden die al jaren in de show zitten en nieuwe gezichten, dat is zo'n fijne dynamiek. Deze cast is heel hecht en we zijn allemaal een familie en ondersteunen elkaar op en buiten het podium. Als er iets op het podium gebeurt, voel je je minder slecht omdat je mensen hebt die je steunen en dan lachen we er buiten het podium ook om en praten we er even over, en dan gaan we verder. Je blijft er niet lang mee zitten omdat het veilig voelt. Ik denk dat het heel belangrijk is om castleden te hebben bij wie je je veilig en op je gemak voelt omdat dat de hele ervaring een stuk makkelijker maakt voor je.

Welk moment in de show herinnert je er altijd aan waarom live theater zo magisch is?

Joshua: Er komt meteen een moment bij me op. Ik heb deze show gezien toen ik 11 of 12 was. Ik heb om de een of andere reden alleen deel twee gezien, weet niet waarom. Ik had geen idee wat er aan de hand was, maar ik herinnerde me de magie en hoe ongelooflijk het was. Er was een moment waarop een personage transformeerde. Ik herinner me dat ik dat als kind zag en totaal sprakeloos was. Dus elke keer dat het op het podium gebeurt en ik kijk ernaar, niet vanuit het publiek, maar vanuit het perspectief van de mensen op het podium, heb ik altijd zo'n knijp-in-mijn-arm-moment omdat ik weet hoe bevoorrecht ik ben om hier te mogen zijn.

Er is iets aan live theater en deze show, los van films en tv-special-effects en wat niet, die er erg cool uitzien, maar live theater vindt echt voor je ogen plaats. De connectie tussen het publiek en de mensen op het podium is echt. We voelen dat elke keer, je bent altijd in relatie met het publiek. We voeden elkaar constant met energie. Als je reacties hoort op goocheltrucs, en mensen hoort opschrikken bij bepaalde regels en lachen en huilen, dat is brandstof voor iedereen en alles, het is zo fijn om dat mee te maken. Ik denk dat dat het bijzondere is aan live theater, die connectie is zo speciaal tussen de mensen die kijken en de mensen die het doen.

Als je voor één dag een magisch voorwerp uit de tovenaarswereld kon lenen, welk zou je dan kiezen en waarom?

Kai: Tijdomkeerder, die is erg handig, het zou zo gaaf zijn om terug in de tijd te kunnen reizen en dingen vanuit een ander perspectief te bekijken.

Joshua: Voor één dag zou ik gewoon een toverstok pakken. Ik zou wat spreuken doen, een beetje Accio. Kom hier, weet je?

Tamia: Ik zou zeggen de onzichtbaarheidsmantel, zodat ik kamers in kan waar ik normaal niet in kan. Even afluisteren, wie houdt daar nou niet van?

Kijkend naar de komende tien jaar, wat hoop je dat het publiek blijft ontdekken in Harry Potter and the Cursed Child?

Kai: Ik hoop dat het publiek zich blijft herkennen op het podium, op welke manier dan ook. Ik hoop dat publiek en cast dat prachtige moment vinden dat specifiek is voor die dag en dat magische woordspeling volledig bedoeld, magische verbinding van het samen vertellen van zo'n groot episch verhaal.

Tamia: Ik hoop dat het publiek blijft genieten van alle magie en dat de magie fris en levend blijft.

Joshua: Dat de connectie tussen het publiek en de mensen die het doen net zo tastbaar blijft als het altijd is. Het is iets wat je alleen ervaart door naar het theater te gaan. Ik hoop dat mensen dingen herkennen uit hun eigen leven. Het is het citaat van George Bernard Shaw dat theater een spiegel voor het leven houdt. Jezelf kunnen zien op het podium en dat meenemen in hoe je omgaat met dingen in het dagelijks leven, dat is zo'n prachtig iets en ik hoop dat dat is wat mensen na 10 jaar meenemen.

Harry Potter and the Cursed Child wordt opgevoerd in het Palace Theatre

Tickets Kopen voor Harry Potter and the Cursed Child: Both Parts