Gastbijdrage: Artistiek Directeur Kate Cross Over de Nieuwe Adaptatie van DE GEHEIME TUIN en Het Ei dat 20 Jaar Wordt

The Egg Theatre is een pionierende ruimte in Bath waar kinderen en jongeren de kracht van theater ontdekken. Elk jaar presenteren ze meer dan 400 uitvoeringen, organiseren ze dynamische deelnameprogramma’s en bevorderen ze toegankelijkheid. The Egg viert 20 jaar werk met een nieuwe adaptatie van Francis Hodgson Burnett's De Geheime Tuin. Artistiek directeur van The Egg, Kate Cross, vertelde aan BroadwayWorld over de adaptatie, het werk van het theater en waarom stereotypen ter discussie moeten worden gesteld.

Wat hebben kinderen, theater, klimaatverandering en handicap met elkaar gemeen? The Egg denkt dat het antwoord misschien te vinden is door Frances Hodgson Burnett’s kinderklassieker uit 1911, De Geheime Tuin, aan te passen tot een toneelstuk voor een gezinspubliek.

Laten we eerst over klimaatverandering praten. Is het wel of niet een geschikt onderwerp voor een jong publiek?

Bij The Egg zijn we van mening dat er geen onderwerpen zijn die voor jongeren taboe zijn (laten we eerlijk zijn, ze zien ALLES online), maar hoe je met bepaalde onderwerpen omgaat, is de cruciale factor.

Mijn kijk op de ‘hoe’: als volwassenen hebben we de misvatting dat alles goed was totdat onze generatie kwam en alles verknalde, ‘kinderen, jullie zijn onschuldig en goedbedoelend, wat betekent dat het verbouwen van je eigen groenten en het kopen van je kleren op Vinted eigenlijk in je Gen Alpha DNA zit en we rekenen op jullie!’ Deze houding wordt gevoed door schuldgevoel.

Eigenlijk marcheren we al sinds de eerste industriële revolutie naar dit punt, wat ons niet ‘schuldiger’ maakt dan onze voorouders, maar zoals we zijn, zo geneigd tot schuld, zoeken we onze vergeving in het ‘onderwijzen’ van de jongere generatie of, erger nog, de verantwoordelijkheid aan hen delegeren.

Als dit ons vervolgens leidt naar het afbeelden van een post-apocalyptische parabel voor 7-jarigen, is dit dan volledig verantwoordelijk? Omgekeerd – is het gepast om te zeggen ‘Jullie kunnen dit, neem deze wilde bloemenzaadjes, ga naar huis en red de wereld, boterbloem voor boterbloem’!

Zoals onze nieuw ontdekte Climate Narratives Consultant, Hannah Mulder, ons briljant uitlegde, is het werk dat kunst kan doen niet het uitbeelden van de dystopie van onze angsten, noch de utopie van onze hoop, maar de ‘thrutopia’ van onze collectieve verbeeldingen.

Wat meer is, de vreugde van een goed klimaatverhaal is om de notie van onderlinge afhankelijkheid en verbinding te vieren: is dit niet de belichaming van de reden waarom mensen überhaupt naar het theater gaan, om een gevoel van transformatie en verbondenheid te ervaren dat we niet ervaren in andere delen van ons dagelijks leven, en om verbonden te voelen met degenen uit het verleden, het heden en de toekomst door de lens van een artistiek voorstel?

Wanneer Tom Wentworth (toneelschrijver) en Steph Kempson (regisseur) deze adaptatie van De Geheime Tuin voorstelden, stelden ze zich een door handicap geleide versie voor die de helende kracht van vriendschap, diversiteit en natuur viert, terwijl het de inherente ableistische houding herframeert. *

Onze Creative Access Dramaturg, Kate Lovell, is bedreven in het opnieuw voorstellen van verhaallijnen in een positieve zin en kan de nadruk behendig verschuiven naar een bevredigend resultaat. We hebben haar activistische wijsheid, in balans met mededogende pragmatiek, inmiddels op verschillende projecten ervaren.

Kate heeft ons geholpen om met enkele van de complexiteit om te gaan van hoe handicap in de roman wordt geframed. Bijvoorbeeld, het personage Colin heeft een niet nader genoemde aandoening die zijn leven beperkt. Hij wordt afgebeeld als afhankelijk en ongelukkig. ‘Hij heeft wel vermoeidheid en fysiologische problemen’, zegt ze, ‘maar hij is vooral gehandicapt door het internaliseren van de onderdrukking die hij ontvangt van de volwassenen die geobsedeerd zijn door zijn zwakte en incapabiliteit.’ Hij is gewikkeld in watten dat net zo goed asbest kan zijn. Men stelt zich voor dat een simpele omkering deze inherente ableisme zou corrigeren, terwijl de complexiteit van de uitdaging net zo verstikkend is als dat een ‘aanvullende oplossing’ roekeloos is.

Het is wanneer Hannah identificeerde dat de roman de individu als de plaats centraal stelt waar verandering moet plaatsvinden, in plaats van te kijken naar diepere systemische kwesties en structuren, dat we ons verbonden voelden met Hannah (klimaat) en Kate (toegankelijkheid). Beide kwesties zijn symptomen van de waargenomen overtuiging in dominantie en onderdrukking, of het nu gaat om ‘man’ en ‘het land’ of van persoon tot persoon (geslacht, handicap), en als we deze onderliggende structuren konden uitdagen, dan zouden we de oplossing voor enkele van de meer oppervlakkige verhaalmomenten kunnen vinden.

De Geheime Tuin die zal vermaken en boeien zonder terug te vallen op tropes en omissies die een status quo in stand houden die ons hier heeft gebracht.

*The Egg is proactief in het werken met gehandicapte artiesten en het inbedden van het sociale model van handicap in haar werk: de opvatting dat mensen worden beperkt door maatschappelijke barrières in plaats van door een aandoening.

De Geheime Tuin zal van 2-26 juli te zien zijn in The Egg, Theatre Royal Bath

Hoofdfoto Credit: Emile Clarke