Exclusief: Jason Moore over het brengen van theatraliteit in de wereld van ELLE en zijn terugkeer bij AVENUE Q

Jason Moore is geen onbekende als het gaat om het werken met uitvergrote personages. Als regisseur van shows zoals Shrek the Musical en The Cher Show kent Moore van binnenuit het vak van het op leven brengen van geliefde figuren op een hele nieuwe manier. Enter Elle Woods.

Voor het publiek dat begin jaren 2000 werd geïntroduceerd aan Legally Blonde, was de roze geklede Elle terecht een van de meest iconische vrouwelijke personages van die tijd. Door genderstereotypen te doorbreken en volledig zichzelf te zijn, is Elle in de jaren daarna een vaste waarde in de popcultuur gebleven. De nieuwe prequel-serie van Prime Video met dezelfde naam bewijst dat ze voorlopig nergens heen gaat.

Aangevoerd door de uiterst sympathieke Lexi Minetree in de hoofdrol, vervoert de serie het personage naar de stad Seattle rond 1995, waar Elle zich voor het eerst in haar leven niet op haar plek voelt. Terwijl ze zich aanpast aan deze nieuwe omgeving, ontdekt ze een duister complot in haar gemeenschap en probeert ze, met hulp van nieuwe vrienden, de dader te achterhalen. Daarbij leert ze ook waardevolle lessen over zichzelf en het soort persoon dat ze wil zijn voor haar omgeving.

Om de serie te starten regisseerde Moore de eerste twee afleveringen en was hij tevens uitvoerend producent voor het gehele seizoen. We spraken met de Tony-genomineerde theater- en filmregisseur, die vertelde over het samenwerken met Minetree om de essentie van Elle te vangen, zijn theatralistische regiestijl en zijn terugkeer naar Avenue Q, decennia na de originele productie. Alle afleveringen van seizoen één van Elle zijn nu te streamen op Prime Video.

Dit interview is ingekort voor duidelijkheid en lengte.

Je hebt eerder met bekende IP’s gewerkt, zoals Shrek the Musical. Wat heb je geleerd van het werken aan grote franchise-titels wat behulpzaam was bij Elle?

Ik denk dat je gaat nadenken over vragen als: "Wat verwachten mensen te zien?" Bij een prequel is dat minder vastomlijnd, dus dan wordt het meer: "Wat van het personage willen ze zien?" Voor Elle was het vooral belangrijk om het pre-9/11 gevoel mee te nemen – het was een zeer vreugdevolle, optimistische kijk op de wereld. Dat voortzetten was het belangrijkste. Er zijn ook mensen die beschermend zijn over de IP en nerveus over veranderingen. Je wilt hen laten zien dat je het begrijpt en er ook van houdt.

Dit is een generatie jonge mensen die behoefte heeft aan het perspectief van Elle Woods in tijden waarin het leven cynisch is, mensen op jonge leeftijd aan alles worden blootgesteld en er veel factoren zijn die je zelfvertrouwen kunnen ondermijnen. Wat mensen echt komen zien, is Shrek, Cher en Elle Woods. Dus het wordt de taak van Brian d'Arcy James [als Shrek], Stephanie J. Block [als Cher] of Lexi Minetree om de essentie van het personage neer te zetten. En voor mij is dat eigenlijk niet vaag.

Je moet twee of drie kenmerken kiezen die natuurlijk staan op je acteur en die ook het origineel bevatten. Voor Lexi zocht ze een Broadway-voice coach genaamd Kate Wilson. Ze spraken over intonatie, ademhaling, mannerismen en reacties. We verzamelden een paar van die kenmerken en lieten de rest los. Vertrouw erop dat als je een paar dingen goed krijgt, je teruggrijpt, maar dat je niet probeert te imiteren of kopiëren.

En het brutale deel van dat antwoord is: je moet ervan houden en het daarna vergeten. Want als je constant bang bent om iets niet waar te maken, beter te zijn dan, of dat mensen het niet vinden werken, is dat geen creatieve plek om vanuit te werken. Je moet ook vertrouwen hebben dat je je werk hebt gedaan en dat je liefde ervoor zichtbaar zal zijn.

Wat waren een aantal van die dingen die je zeker wilde doen?

Ik zat eraan vast omdat het script zo goed was. Het is echt een hoge lat, en het vinden van Lexi betekende dat die lat gelegd kon worden. Je wilt iets specifieks, maar tijdloos. Het production design is erg jaren '90: gekleurde transparante telefoons en piepers, maar de fotografie was modern. Het was alsof je moderne fotografie gebruikte om een exacte replica van een jaren '90 slaapkamer te fotograferen. Het lijkt modern, maar wat je fotografeert is authentiek. Dat was een leidend principe voor de uitstraling van de show.

Ik wilde het widescreen schieten. Ik wilde dat het een weelderige, diepe fotografie zou hebben omdat de wereld van Elle heel gelaagd en plush is. De originele film had een erg fel kleurenpalet. Ons kleurenpalet lijkt daarop, maar het is niet suikerspinnig of bubblegum-achtig. Het is niet als een oude Trapper Keeper.

Dat klopt ook met de locatie: het toch wat donkere Seattle.

Ja. Weten dat het grootste deel van de show zich in Seattle afspeelt, zorgde altijd voor dat contrast in het verhaal. Het idee van Elle als een zonnestraal in een bewolkte omgeving was een beeld waar we mee werkten. Kijk maar eens naar de pilot, telkens als Elle in beeld is, zie je zonnevlekken. Ze draagt als het ware haar eigen volgspot met zich mee.

Een onderdeel van Lexi’s performance was het beslissen dat Elle Woods een theatraal personage is. Ze is groter dan het leven, maar we wilden dat het gegrond zou blijven zodat we ook de moeder-dochter emotie en de toxische tiener-ervaring konden onderzoeken.

We hadden een soort code op de set: "Laten we de iets theatralere versie doen. Het iets grotere ademhalen, de iets grotere reactie, de geïmproviseerde lijn." We waren ons heel bewust van het draaien aan die knoppen. Het was heel precies op de set, maar veel van die keuzes maakten we later in de montage. Voelt dit te breed? Of juist te alledaags?

Omdat je in musical theater werkt, was er iets uit de musical dat je gebruikte of dat je manier van regisseren of het zijn als uitvoerend producent beïnvloedde?

[Mijn werk] is vaak een vrij verhulde komedie, maar dan wel op een geaarde manier. Ik ben een grote fan van de musical en ik bleef maar zeggen: "Courtney, neem je pauze," terwijl dat helemaal niet in de film zat. Maar mijn algemene interesse, stijl en theatraliteit beïnvloedden het meer dan de musical zelf.

Ik wilde ook iets vragen over de helaas overleden grote James Van Der Beek. Hij speelt dit seizoen een belangrijke rol en volgens mij had je eerder met hem gewerkt bij Dawson’s Creek. Kun je vertellen hoe hij voor deze serie werd gevraagd en hoe het was om met hem te werken aan Elle?

Ik regisseerde vroeger vijf afleveringen van Dawson’s Creek en leerde James en die hele groep kennen. Legally Blonde heeft een nostalgisch gevoel en we waren ons ervan bewust dat de jaren '90 een bepaald iets hebben. James was in zekere zin een herinnering, net zoals de rol van Reese in de film of show. Het paste op zoveel niveaus: zijn talent, onze liefde voor hem als persoon en het interessante meta-element dat hij meebracht. We hadden een bijeenkomst, het was leuk om hem weer te zien en de connectie te voelen. Ik regisseerde alleen de eerste twee afleveringen en zijn personage verschijnt pas in aflevering drie, dus ik had niet de eer hem daadwerkelijk te regisseren.

Hij was een geweldige man. Er is een reden waarom zijn talent bleef bestaan, en hij bracht een duivelse humor naar de set. Hij was erg genereus in omgang met anderen. Hij heeft ook veel kinderen; hij is een echte vader geworden. Op de set lachten we vaak, want het was alsof we zeiden: "Jij bent nu de vader. Je bent niet meer de zoon." 

Je regisseerde recent een productie van Avenue Q in Londen, wat je natuurlijk ook 20+ jaar geleden op Broadway deed. Je hebt veel regie-ervaring opgedaan sindsdien. Hoe heeft dat je benadering van het materiaal nu beïnvloed?

Ik ben nu een veel betere regisseur, dus het was leuk om terug te gaan en mijn groei te zien. We maakten die show over twintigers toen we zelf in onze twintigers waren. Nu zijn we dat niet meer en zie je het anders. Ook had ik een andere groep jonge medewerkers die het passend maken voor jonge mensen van nu.

Ik voelde dat ik een hoop dingen kon verbeteren die ik de eerste keer niet zo goed vond en lagen kon toevoegen die het stuk interessanter maakten. Het was altijd al interessant, maar met deze groep kreeg het een eigen kijk. Het heeft meer hart omdat de humor niet meer schokkend hoeft te zijn.

Destijds waren mensen afgeleid door het poppenseks en de humor eromheen. Nu is dat niet zo'n big deal, mensen voelen de emotie erachter meer, wat wij ook zo ervoeren. Het is de bekende show met alle geweldige grappen, maar er zijn ook nieuwe, ontzettend grappige grappen die deels verwijzen naar het tijdsverschil. We leven nu in een tijd waarin het nog moeilijker is om een appartement te krijgen, waardoor dat thema urgenter aanvoelt. We konden dingen veranderen zodat het nu toepasbaar voelt, ook al zou het 30 jaar geleden ook konden kloppen.

Fotocredits: Kevin Mazur/Getty Images for Prime Video/Prime Video