Dostępne języki
Angielski Narodowy Balet kończy swój sezon, zgodnie z tradycją, w wspaniałej (choć niezbyt dobrze klimatyzowanej) Royal Albert Hall w Londynie. Od kilku miesięcy wystawiają sztukę Sir Kennetha MacMillana
W tej nowej, skróconej wersji klasycznego baletu można zobaczyć wysokiej klasy taniec, ale produkcja nie do końca pasowała do rozległego wnętrza Hall. Zwykle oglądamy produkcje ENB w formacie panoramicznym, jednak ta była w wersji z niezmienioną sceną proscenium, a bez tego łuku w tym miejscu trudno było skupić się na kluczowych momentach opowieści na zatłoczonej scenie. Dodatkowo, projekcje Charlotte MacMillan do scenografii były z pewnością unikalne i pełne charakteru, ale scena wciąż była trochę pusta jak na tak dostojne miejsce.
Było wiele krytyki dotyczącej różnych cięć, jednak mi historia płynęła dość dobrze i z pewnością była łatwo dostępna dla licznych dzieci w publiczności. Bajkowy gość na chrzcinach Aurory pozostawał iskrzącym widokiem nawet bez tak formalnego wejścia. Georgia Bould była muzyczną i zwinną wróżką Piosenkarką, podczas gdy Ivana Bueno promieniała witalnością jako Wróżka zaczarowanego ogrodu, a kolorowe i błyszczące kostiumy Nicholasa Georgiadisa nadawały scenie dodatkowej splendory.
Anri Sugiura to interesujący wybór do roli Lilac Fairy, będąc wciąż tylko Pierwszą Artystką, w roli częściej tańczonej przez Główne lub Pierwsze Solistki. Radzi sobie dobrze z wymaganiami tej roli, które są szczególnie ważne dla opowieści. Cała słodycz i wdzięk sprawiają, że delikatnie przemyka po scenie, będąc prawdziwie eteryczną wróżką o czystych liniach i długich kończynach. Mogłaby bardziej pracować nad swoją Obecnością Sceniczną, zwłaszcza w tak dużym miejscu, aby być naprawdę dominującą i zapadającą w pamięć w tej roli.
Sugiura spędza dużo czasu obok bardziej doświadczonego Jamesa Streeter jako zabawnego Carabosse. Jest tu w pełni pantomimowym złoczyńcą, z ogniem łokciowym i złowrogim śmiechem w eksplodującym występie pełnym charyzmy. To nie lada wyczyn, biorąc pod uwagę wiele warstw falbanek i ponad trzydziestostopowy upał.
Emma Hawes i Aitor Arrieta byli w doskonałej formie jako Księżniczka Aurora i Książę Désiré. Hawes jest niewinną i szczerą Aurorą; w noc otwarcia była nieskazitelnie precyzyjna, a jej pierwsze solo mieniło się na rozległej scenie, demonstrując siłę i spokój w Rose Adagio. To tancerka, która doskonale wie, jak daleko iść w różnych choreograficznych wyzwaniach. Posiada również wspaniałe kremowe ciało, a opowieść płynęła łatwo przez jej ciało w całkowicie pewnym występie.
Arrieta więcej niż dorównywał technicznej doskonałości Hawes; nigdy nie widziałem go tak pewnego siebie i skaczącego na tak duże wysokości. Jego występ rozwijał się imponująco, demonstrując doskonałą muzykalność i kontrolę w pas de deux weselnym oraz końcowym solo.
Nie odczuwałem braków w „dziergających damach” z urodzin Aurory ani Czerwonego Kapturka, jednak nasze wprowadzenie do Księcia brakuje kontekstu bez poprzedniej sceny polowania. Arrieta ma naturalne ciepło i obecność, ale jest nam przedstawiony na pustej scenie jako samotna postać, co wydaje się nieco niespójne.
Chociaż podobały mi się kapryśne projekty sceniczne Charlotte MacMillan, gdy akcja się zaczęła, stwierdziłem, że projekcje między scenami były dość powtarzalne i nudne. Akty mają długie prologi muzyczne, a z tak pustej sceny łatwo było „wyjść z momentu”, aż historia wznowiła się.
Oczywiście, produkcja taka jak ta oferuje nam możliwość zobaczenia szerokiej gamy tancerzy firmy, w tym kawalerzystów, zalotników, wróżek i przyjaciół Aurory, wszyscy wypełniają scenę. Swanice Luong była szczególnie zauważalna w tej ostatniej roli, doskonale reagując na akcję i przynosząc nieograniczoną energię do swoich momentów w zespole. Na koniec słowo uznania dla Rhysa Antoniego jako Kota w Butach, który wniósł wszystkie niezbędne dowcipy i finezję do rozrywki, ale w masce, pełnym płaszczu i wysokich kozakach jego zaangażowanie nigdy nie osłabło w tym, co musiało być niezwykle trudnych warunkach.
Firma wygląda majestatycznie tańcząc MacMillana Śpiącą Królewnę, ciesząc się płynnym opowiadaniem i pięknymi kostiumami w mocnym finale sezonu, ale najlepiej byłoby ją oglądać w tradycyjnym teatrze.
Śpiąca Królewna trwa w Royal Albert Hall do 28 czerwca.
Zdjęcie: ASH
