Recenzja: SO JESTEŚMY: LEÓN I LIGHTFOOT, Królewski Balet i Opera

Posiadanie swojej pracy wystawionej przez Królewski Balet to zawsze wielka sprawa - więc wyobraź sobie oczekiwanie przez 37 lat… oto wchodzą Paul Lightfoot i Sol León.

Lightfoot i León to tancerze, którzy stali się choreografami, a większość swojej kariery spędzili w Nederlands Dans Theater. Po raz pierwszy choreografowali dla zespołu w 1989 roku i od tego czasu są niezwykle udanym zespołem kreatywnym, tworząc i wystawiając dzieła na całym świecie, a teraz w Covent Garden.

Wczoraj wieczorem dom był tłoczny na premierze ich podwójnego przedstawienia; So Are We, a występ rozpoczął się od dzieła z 2006 roku Shoot the Moon. Utwór dla pięciu tancerzy do muzyki Philipa Glassa (Tirol Concerto), dzieło to bada relacje. Najbardziej imponującym aspektem jest scenografia. Zaprojektowana przez Lightfoot i Leóna, trójdzielna konstrukcja obraca się, aby pokazać różne sceny/nastroje, a duży ekran unoszący się powyżej transmituje na żywo wydarzenia.

Całe dzieło ma kinowy wygląd i atmosferę, można je nazwać stylowym. Osobiście jednak nie znalazłem w nim emocjonalnego zaangażowania. Jest coś odłączonego w ich pracy - jakby postacie były puste; wpatrują się nieprzerwanie w publiczność, poruszają się lub wykonują przesadzone wyrazy twarzy, a ten format sprawia, że czuję chłód.

Niektóre momenty pas de deux są połączone, a prace z ekranem są zdecydowanie wpływowe, ale nie mogę powiedzieć, że zostałem głęboko poruszony. Obsada jest w 100 procentach zaangażowana, co niewątpliwie wspiera artystyczne podstawy dzieła.

Drugie dzieło, Salle de danse, to światowa premiera i w jego skład wchodzi 45 członków zespołu. Jego pierwotna forma była filmem tanecznym stworzonym dla Nederlands Dans Theater podczas pandemii, ale teraz duet ożywia go dla Królewskiego Baletu w Londynie.

Podstawowa koncepcja to codzienna lekcja baletu, a dzieło jest epizodycznym doświadczeniem w postaci witraży z tytułami takimi jak ‘Tendus, Glissés, Frappés, Grands battements’. Francesca Hayward i Marcelino Sambé ramują dzieło, a wewnątrz widzimy solówki oraz numery grupowe wytężające się w muzyce skomponowanej przez Ilyę Demutsky'ego.

Wiele ruchów wydaje się być odłączonych od muzyki, ponieważ nie wykorzystuje aktywnie rytmicznej struktury ani nie pasuje do stylu kompozycji. Pod koniec dzieła ta sytuacja się zmienia, gdy wchodzimy w interludia z akcentami tańca narodowego/ludowego (‘Tarentelle’, ‘Mazurka’) i to wydaje mi się znacznie bardziej satysfakcjonujące. Demutsky nawet czerpie z ikonicznej melodii Mazurki Carla Czerny'ego z „Études” (1948) i jak mówią ‘jeśli nie jest zepsute, nie naprawiaj tego’.

Silne momenty znów to pas de deux, w którym widzimy napięcie i zakres dynamiki oraz praktycznie cokolwiek, co podróżuje. W innym miejscu sprawy mogą stać się nieco puste i powtarzalne.

Lightfoot i León są fanami wydłużania nóg, więc jest tego dużo, a także szybkie gesty zmierzające ku absurdowi. Ludzie wokół mnie często się śmiali, ale treść nie pociągnęła mnie w tym kierunku. Pragnąłem większego poczucia połączenia między interludiami a całościową strukturą choreograficzną. Wszystko to wydawało się zbyt rozproszone, by naprawdę rozważać jako całość.

Ponownie tancerze wydawali się cieszyć z tej okazji, a szczególnie wyróżniającymi się osobami byli Luca Acri, Marianna Tsembenhoi i Taisuke Nakao. Nakao to bardzo wyjątkowy tancerz - rzadko widzimy ten poziom dynamizmu i artykulacji z tak stonowaną elegancją. Po prostu wow.

Ogólnie So Are We to stylowa noc, która mnie nie poruszyła. Gust jest osobisty, czuję, kiedy sztuka dotyka mojej duszy, a jak dotąd, Lightfoot i León tego nie robią.

So Are We trwa w Królewskim Balecie i Operze do 20 czerwca

Zdjęcia: Johan Persson