Dostępne języki
Sezon 2025-26 St. Ann’s Warehouse kulminuje produkcją The Donmar Warehouse zatytułowaną The Maids, Jean Genet dotyczącej walki klasowej i zatartej tożsamości, w nowej wersji napisanej i reżyserowanej przez Kip Williamsa. Przedstawienia będą trwały w St. Ann’s Warehouse do 14 czerwca. Przeczytaj recenzje tutaj!
Gdy ich pani jest nieobecna, dwie pokojówki odgrywają swoje najciemniejsze fantazje o Madame, ich nadużywającej „influencerce”. Obsesyjnie odgrywają role przez cały dzień, aż do momentu, gdy zaczynają „mordować” ją, do punktu, w którym granice między wystąpieniem a rzeczywistością zaczynają się zacierać. Współczesne spojrzenie Williamasa jest aktualną przypowieścią o nowoczesnej tożsamości i destrukcyjnej chęci naśladowania oraz unicestwiania tych, których podziwiamy.
Produkcja Williamasa z udziałem Phii Saban (House of the Dragon) oraz nominowanej do Nagrody Oliviera Lydii Wilson odgrywają role pokojówek, Solange i Claire; a gwiazda Bridgerton, Yerin Ha, wciela się w Madame, ich panią.
W wersji Williamasa, z wideo zaprojektowanym przez Zakka Heina i scenografią autorstwa Rosanny Vize, postacie odgrywają i transmitują swoje fantazje na żywo na swoich telefonach. Transmitowane na żywo treści, przefiltrowane do nie do poznania, wiszą nad luksusowym, bezdusznym boudoir Madame, potęgując niebezpieczną grę w przebieranie się, która rozwija się wewnątrz.
Tim Jackson, The Arts Fuse: The Maids to idealny nośnik dla „cinetheatre” Williamasa. Politycznie, jego strategia teatralna odnosi się do naszego momentu, który definiowany jest przez zmediatyzowane rzeczywistości, odgrywane tożsamości i rosnące podziały klasowe. Technologiczne innowacje Williamasa również służą dramatowi samopaleń; jego natłok obrazów, ekranów, odbić i podwyższonego języka potęguje eksplorację narcyzmu w sztuce.
Thom Geier, Culture Sauce: Bez zagrożenia realną przemocą, The Maids Williamasa utknęło na swych przyznawanych ładnych powierzchniach. Przez jakiś czas to w zupełności wystarcza, aby nas zaangażować. Wilson i Saban utrzymują ostry fokus podczas swoich rytualnych rutyn, zręcznie rejestrując swoje ruchy za pomocą iPhone’ów (i dodając filtry w czasie rzeczywistym). Na końcu, Claire w interpretacji Wilson zakłada projektowaną suknię i metalową perukę, osiągając jednocześnie cel kroków na bieżni poza sceną. Nie jestem pewien, co to ma wspólnego z Genetem, ale poświęcenie jest godne podziwu.
Kyle Turner, New York Theatre Guide: Nawet w swoich najbardziej intensywnych momentach, The Maids nigdy nie uchwyca elektryzującego niebezpieczeństwa, które towarzyszy świadkowaniu konsekwencjom zachowania postaci lub czemuś rewolucyjnemu, co dzieje się w formie teatralnej. Produkcja jest tak skoncentrowana na współczesności, przemieniając tekst w traktat na temat sztuczności naszej obecnej epoki, że nie zostawiła miejsca dla czyjejś duszy.
Jackson McHenry, Vulture: Cine-teatr Williamsa to interesujące urządzenie, ale to, co jest bardziej fascynujące jako widza, to sposób, w jaki ludzka żądza i działanie zostaje zniekształcone lub ujawnione poprzez te techniczne wiry. Używaj kamery wideo na co chcesz, ale dzierż ją z intencją. Niech ekran nie stanie się celem samym w sobie.
Średnia ocena: 67.5%
.jpg?format=auto&width=365)
