Beschikbare Talen
Het seizoen 2025-26 van St. Ann’s Warehouse culmineert met de productie van The Donmar Warehouse van De Dienstmeid, een productie van Jean Genet over klassenstrijd en vage identiteit, in een nieuwe versie geschreven en geregisseerd door Kip Williams. Voorstellingen zullen tot 14 juni in St. Ann’s Warehouse plaatsvinden. Lees hier de recensies!
Met hun meesteres weg, spelen twee dienstmeiden hun donkerste fantasieën over Madame, hun abusieve “influencer” werkgever. Ze spelen obsessief rollenspellen de hele dag door, tot het punt dat ze haar “murderen” totdat het verschil tussen spel en realiteit begint te vervagen. Williams’ hedendaagse benadering is een actuele parabel over moderne identiteit en de destructieve wens om zowel te emuleren als te annihileren wat we idolateren.
De productie van Williams heeft Phia Saban (House of the Dragon) en Olivier Award-genomineerde Lydia Wilson als de dienstmeiden, Solange en Claire; en Bridgerton doorbraakster Yerin Ha is Madame, hun meesteres.
In Williams’ versie, met videodesign van Zakk Hein en scenisch ontwerp van Rosanna Vize, voeren de personages hun fantasieën live uit en zenden ze deze uit op hun telefoons. De gelivestreamde content, tot in het absurde gefilterd, drijft overschaduwd Madame’s chique, ziel-loze boudoir, en versterkt het verraderlijke spel van verkleedpartijen dat zich binnenin ontvouwt.
Tim Jackson, The Arts Fuse: De Dienstmeid is een ideaal vehikel voor Williams’ “cinetheatre” aanpak. Politiek gezien adresseert zijn theatrale strategie ons huidige moment, dat wordt gekenmerkt door gemedieerde realiteiten, geperformede identiteiten en toenemende klassenverschillen. Williams’ technologische innovaties dienen ook de dramatiek van zelfontbranding in het stuk; de onophoudelijke stroom van beelden, schermen, reflecties, en verhoogde taal verdiept de verkenning van narcisme in het stuk.
Thom Geier, Culture Sauce: Zonder de dreiging van echte geweld komt Williams’ De Dienstmeid vast te zitten in zijn toegegeven mooie oppervlakten. Een tijdje is dat meer dan genoeg om ons geboeid te houden. Wilson en Saban behouden een scherpe focus door hun rituele routines terwijl ze vaardig hun bewegingen met iPhones vastleggen (en in real-time filters toevoegen). Aan het einde draagt Wilson’s Claire een designerjurk en een metalen pruik terwijl ze haar dagelijkse stapsaldo haalt op een offstage loopband. Ik weet niet wat het met Genet te maken heeft, maar de toewijding is lovenswaardig.
Kyle Turner, New York Theatre Guide: Zelfs op zijn meest verhitte momenten vangt De Dienstmeid nooit de elektrische gevaarlijkhied die komt met het getuigen van de gevolgen van de acties van de personages of iets revolutionairs dat met de theatrale vorm wordt gedaan. De productie maakt zich zo druk om hedendaags te zijn, en het tekst om te vormen tot een verhandeling over de kunstmatigheid van ons huidige tijdperk, dat er geen ruimte is gelaten voor iemands ziel.
Jackson McHenry, Vulture: Williams’ cine-theatre is een interessant apparaat, maar wat als kijker meer boeiend is, is de manier waarop menselijke verlangens en acties vervormd of onthuld worden door deze technische wervelingen. Gebruik een videocamera zoveel je wilt, maar hanteer het met de juiste intentie. Maak het scherm niet tot een doel op zich.
Gemiddelde Beoordeling: 67.5%
.jpg?format=auto&width=300)
