Dostępne języki
Występy szkolne uległy zmianie. Już nie są źródłem lęku i niepokoju - teraz widać, jak ekspresja wylewa się ze sceny, a wsparcie bije z widowni.
Festiwal Nowej Generacji trwa w Królewskiej Szkole Baletowej oraz w Teatrze Opery im. Linbury z połączonym występem Królewskiej Szkoły Baletowej (RBS) i Szkoły Amerykańskiego Baletu (SAB). Wszedłem do teatru wcześniej, aby zobaczyć uczniów na scenie, którzy uczestniczyli w swojej przedpremierowej lekcji; czemu nikt nam tego nie powiedział? Jak interesujące było przyjrzeć się, jak pracują - różne podejścia i techniki ukazane jeszcze przed rozpoczęciem występu.
SAB są oczywiście gośćmi, więc przywieźli tylko dwa utwory repertuarowe - oba Balanchine'a - Valse Fantaisie i Who Cares? (fragmenty). Jestem wielkim fanem amerykańskiego baletu, więc widzieć uczniów w akcji to prawdziwa przyjemność. Przypominają nam o możliwym zrywie w tańcu i o tym, że zakończenie czegoś jest zawsze początkiem tego, co następuje; intensywna mieszanka przybycia i odejścia. Spośród wszystkich uczniów najbardziej zafascynowała mnie Simone Gibson w solowej partii 'skaczącej' z Who Cares. Emanuje nowojorskim stylem - nonszalanckim, pewnym siebie i pełnym charyzmy. Warto ją obserwować.
Program RBS był znacznie bardziej rozbudowany, obejmując choreografię uczniów, prace nowoczesne i klasyczne, zarówno oryginalne, jak i zamówione. Krótko mówiąc, taniec był znakomity, a ja po raz kolejny byłem zaskoczony, jak ekspresyjni i pewni siebie (bez arogancji) wydają się uczniowie.
Na zakończenie wieczoru zaprezentowano nową pracę absolwenta Christophera Wheeldona; Christening Suite. Ustawiona do muzyki Johana Halvorsena, Wheeldon przekazał szkole ich Symphony in C i absolutnie postawił ich przed wyzwaniami.
Widzimy, jak trwa dialog Wheeldona między harmonią a dysharmonią, a tancerze w pełni podążają za choreograficznym napięciem, szczególnie w centralnym adagio pas de deux. Finał robi niesamowite wrażenie i przypomina nam, co już wiemy o Wheeldonie; jego choreograficzne umiejętności mieszczą się gdzieś pośrodku Oceanu Atlantyckiego, a obie strony na tym korzystają.
Innym ważnym momentem dla mnie była inscenizacja The Arts of the Theatre Ninette de Valois. Dr Anna Meadmore, menedżer specjalnych zbiorów w RBS, odtworzyła dzieło z 1925 roku po przeprowadzeniu masy badań, aby zaprezentować to, co widzimy dzisiaj. Utwór jest dziełem dla pięciu tancerek i zawiera jedną z najbardziej oryginalnych choreografii, jakie widziałem od dłuższego czasu.
De Valois używa pięciu aspektów teatru, aby ożywić dzieło: Muzyka, Malarstwo (reprezentujące projekt sceny), Taniec, Komedia i Tragedia - i przez pracę widzimy jej fascynację Bronisławą Nijinską, a można argumentować, że także jej wpływ na Fredericka Ashtona.
Ustawiona do La Valse Maurycego Ravela, doskonale wykonanej przez Kate Shipway, tancerze odkrywają swoją 'sztukę' przez klasyczny ruch pełen nowoczesnych tendencji. Najwyraźniej z gestami napędzającymi port de bras, które działają zarówno jako platforma estetyczna, jak i środek narracyjny. Inteligentne i szykowne. Zobaczenie tej pracy naprawdę sprawia, że na nowo przemyślimy wybory de Valois, i skąd właściwie pochodzi 'brytyjski balet', jak go znamy...
Gdzie indziej uczniowie wykonali doskonałe wersje Rapsodii i pas de deux z Romea i Julii (balkonowe), a ja naprawdę zaczynam się łączyć z męskimi tancerzami. To nie zawsze się zdarza w przypadku pas de deux, ponieważ jego zamysłem jest często 'pokazanie' kobiety, ale zarówno Dylan Weinstein, jak i Ivan Malaguti to niezwykle ekspresyjni tancerze, którzy przyciągają wzrok.
Rok 2026 to stulecie szkoły, a sytuacja wydaje się bardzo dobra, z Iainem Mackayem na czołowej pozycji jako dyrektorem artystycznym. Wprowadził wieczór, stwierdzając, jak bardzo czuje się zaszczycony, mogąc wykonywać swoją pracę. I zgadzam się; czuję również ogromny przywilej, mogąc obserwować tych niezwykłych młodych ludzi w tym momencie ich kariery, widząc owoce ich pracy w pełnym działaniu. Przyszłość zapowiada się świetnie - wręcz oślepiająco.
Festiwal Nowej Generacji trwa w Królewskiej Szkole Baletowej i Operze do 4 lipca.
Źródło zdjęcia: © Królewska Szkoła Baletowa. Fotograf: Rachel Cherry
