Beschikbare Talen
Het klinkt als een bootcamp. Een werkweek van 89,5 uur. Achtereenvolgens 14 uur per dag. Overuren zijn zeldzaam (en het ontbreken daarvan is juridisch toegestaan). Werken in een magazijn waar de temperaturen boven de 100 graden uitkwamen. Pesten. Een open put zonder goede veiligheidsbarrières. Een werknemer zo uitgeput en delirant dat een dokter vroeg of ze slachtoffer waren van mensenhandel. Mensen in tranen. Anderen te gestrest om te slapen. Dutzenden werknemers delen een enkele keuken, met één fornuis en één koelkast.
Maar het is geen bootcamp, het is het leven bij de Des Moines Metro Opera, een 51 jaar oud bedrijf dat hooggeprezen is door The New York Times. De krant wist vermoedelijk weinig tot niets over de bijna Dickensiaanse werkpraktijken die het personeel, stagiaires en leerlingen ondergaan, van wie sommigen slechts $75 per dag verdienen voor het privilege om geassocieerd te zijn met het bedrijf.
De praktijken van het bedrijf werden vorige week blootgelegd in een schokkende serie van zes artikelen door Tyler Jett in de Des Moines Register, goed voor meer dan 17.500 woorden die de groei van het bedrijf, de artistieke prestaties en de uitputtende omstandigheden - het woord uitputtend wordt meer dan eens gebruikt - in de loop van zijn geschiedenis beschrijven, tot het huidige seizoen aan toe. Misschien is het meest opmerkelijke dat Jett een opname kreeg van een sessie in 2024 waarin de meeste productiehoofden de algemeen en artistiek directeur van de opera, Michael Egel, gedurende twee uur confronteerden.
Uit de audio meldt Jett dat Egel's reacties includeerden: "Ik kan geen oplossingen bedenken," "Ik weet heel weinig van productie," en "Ik weet niet wat er in jullie werk komt kijken."
Vergelijk die reacties met incidenten zoals een stagiaire die volgens Jett vertelde: "Nadat hij een paar stappen binnen het appartement van Simpson College had gezet, zei hij, viel hij om. Zijn hoofd klapte op de dunne vloerbedekking, wat resulteerde in een hersenschudding en een gebroken tand. Hij maakte zichzelf vuil en werd wakker met zijn vriendin die zijn rug aaide." Of met een stage-supervisor die werd vastgeklemd onder 20 platen multiplex die van de laadklep van een vrachtwagen vielen, waardoor leden van het nabijgelegen voetbalteam moesten helpen om het gewicht te verwijderen. Of een stagiaire die acht voet in de orkestbak viel toen de vloer het begeven gaf - en die ondanks ernstige blauwe plekken aan de heup de volgende dag weer aan het werk was.
Toen veiligheidsoverwegingen en werkmethoden bij het Williamstown Theatre Festival in 2021 door Ashley Lee in de Los Angeles Times aan het licht kwamen, trok het festival zich terug van zijn decennialange afhankelijkheid van stagiaires en leerling-arbeid, stopte de productie om zijn operaties opnieuw uit te vinden, en kwam volledig naar voren deze zomer onder nieuwe, vermoedelijk meer humane systemen. Jett's serie in de Des Moines Register zou moeten aanzetten tot een vergelijkbare evaluatie bij de Metro Opera, hoewel in de serie leden van het personeel defensieve standpunten innamen over werkmethoden en over kunstwerk spraken alsof het onmogelijk is om zware arbeid van het scheppingsproces te scheiden. Hoewel de opera op verschillende momenten bonussen heeft aangeboden wanneer het werk bijzonder zwaar werd, blijft de opera zich beroepen op een uitzondering in de federale arbeidswetgeving voor seizoensarbeiders die hen toestaat de standaard van anderhalf keer het uurloon na 40 uur te omzeilen.
Een beperkt aantal werknemers van de Metro Opera valt onder collectieve afspraken en arbeidsregels via AGMA. Het lijkt evident dat bredere vakbondsaansluiting de backstage-werknemers ten goede zou komen als genoeg werknemers van het festival op een gegeven moment dienovereenkomstig stemmen. Hoewel niemand verplicht kan worden om tegen zijn wil lid van een vakbond te worden, zou in dit geval de bescherming die geboden kan worden meer dan voldoende zijn om lidmaatschap aantrekkelijk te maken.
Net als veel zomertheateroperaties is de Metro Opera voortgekomen uit een zomerstockmodel waar lange dagen en laag- en onbetaald werk de norm waren, allemaal in het teken van ervaring. Maar wanneer de status van een bedrijf is gestegen tot het punt dat nationale media de reis maken om het op te zoeken, is het tijd voor dat bedrijf om zijn praktijken naar een professioneel niveau te tillen in al zijn operaties, in plaats van middelen naar het podium te sluizen met weinig aandacht voor de mensen die het werk zelf verrichten. 90-uur weken maken duidelijk dat één persoon het werk van twee doet; mensen die huilen en in elkaar zakken duiden erop dat de eisen te groot zijn.
Wat zal het kosten voor de Metro Opera om zich te beteren? Misschien zal het zijn productieschaal moeten terugschroeven, mogelijk het NY Times maar winnen en een gezonde werkomgeving creëren die functioneert binnen zijn middelen. Als het zich financieel niet kan veroorloven om te produceren zoals het heeft gedaan terwijl het werknemers veilig en eerlijk behandelt, dan moet Michael Egel misschien zijn ambities iets verlagen. Ondertussen moet hij leren hoe zijn personeel hun werk doet - en wat ze eigenlijk doen - om te voorkomen dat hij ooit weer op klachten antwoord geeft met onwetendheid.
Afgelopen zomer had het Jacobs Pillow Dance Festival een dodelijke afloop door een werkplaatsongeluk, waardoor het festival de rest van zijn seizoen moest annuleren. Gegeven Jett's rapporten en de daarin vervatte verslagen, lijkt het een geluk te zijn dat zo'n lot niet is getroffen door medewerkers van de Metro Opera, hoewel het lijkt dat sommigen van hen misschien letterlijke en emotionele littekens dragen van hun tijd bij het bedrijf.
Net als de zes artikelen in de Register, zijn de arbeidsomstandigheden bij de Des Moines Metro Opera niet noodzakelijkerwijs doorgedrongen tot het bewustzijn van de grote kunstcentra zoals New York, Chicago, Los Angeles en elders. Maar de serie van Tyler Jett zou op het syllabus van elk kunstmanagementprogramma in het land moeten staan, als voorbeelden van wat je niet moet doen bij het runnen van een kunstorganisatie. Maar misschien kan het op die syllabi voortleven met een coda van hoe het erin slaagde zijn praktijken op te schonen, als het nu in actie komt voordat het zijn seizoen van 2026 lanceert - en voordat iemand anders lijdt voor de kunst van de Metro Opera.
Na publicatie is de paragraaf over vakbond vertegenwoordiging herzien vanwege onnauwkeurige taal.
Foto Crediet: Cory Weaver
