Beschikbare Talen
Net als All My Sons, de virtuoze Arthur Miller-tragedie die eerder dit jaar in het West End werd heropgevoerd, houdt Miller's minder bekende stuk uit 1967, The Price, een spiegel voor aan de Amerikaanse Droom en blijken de mensen in verschillende mate gebroken door hun verlangen om te slagen. “Ik wil geld,” zegt een personage vroeg in het stuk. “Gefeliciteerd,” antwoordt een ander droogjes.
In vergelijking met All My Sons zijn de inzetten hier echter aanzienlijk lager. Het drama van The Price is bijna geheel van financiële aard. Het speelt zich ook volledig af in één kamer, een zolder waar de vervreemde broers Victor (Elliot Cowan) en Walter (John Hopkins) proberen te beslissen hoe ze de meubels van hun overleden vader moeten verkopen, die door de Grote Depressie platzak was, aan de vooravond van de sloop van zijn herenhuis in Manhattan.
Fotocredits: Mark Senior
En wat een kamer is het. De ster van deze nieuwe productie is ongetwijfeld het decor van Jon Bausor, een Aladdin's grot van Victoriaans meubilair, zwak verlicht en bedekt met stof – het is volkomen geloofwaardig dat deze zolder er al 16 jaar hetzelfde uitziet. Elke tafel, grammofoon of avondjurk uit de kast lijkt iets nieuws te onthullen over het verleden van de broers; een herontdekt schermzwaard uit de tienerjaren van Victor leidt tot een scène die borrelt van onuitgesproken wrok.
The Price is niet Miller's beste stuk, vanwege het trage middengedeelte met de Russische Joodse antiekhandelaar Gregory Solomon die hard onderhandelt en de broers wil vertellen dat smaken veranderd zijn sinds de Depressie, en dat zij dat ook zouden moeten doen. Henry Goodman haalt eruit wat hij kan uit een rol die veeleisend is qua tijd op het podium, en hij belichaamt de delicate balans van cynisme en joie de vivre van het personage. Maar het blijft zo dat te veel van het eerste bedrijf wordt besteed aan het opzetten van verschillende filosofieën van personages, zodat in het tweede bedrijf de kippen terug naar het hok komen iets te abrupt gebeurt.
De vaart in het stuk neemt wel toe in het tweede bedrijf, en deze productie markeert de entree van Walter met een onheilspellende handdruk en een donderslag als geluidseffect. Het blijkt dat Victor zijn college-opleiding heeft opgeofferd om zijn vader financieel te ondersteunen, terwijl Walter zijn droom nastreefde om chirurg te worden; beide hebben natuurlijk onnodig geleden door deze beslissingen, en onthullingen over het leven van hun vader volgen.
Fotocredits: Mark Senior
Hopkins' glad professionele Walter is een doordachte tegenhanger van Cowan's stoïcijnse politiechef Victor, die tot het uiterste koppig blijft over zijn levenskeuzes, terwijl Walter afstand houdt van zijn eigen problemen in zijn huwelijk en met psychische problemen. De twee cirkelen om elkaar heen als haviken, wachtend op een kans om te bewijzen dat ze het leven op de ‘juiste’ manier hebben geleid; de vrouw van Victor, Esther (Faye Castelow), kijkt toe, een slachtoffer van zijn onvervulde ambities.
Toch kan al dit niet de vonk aanwakkeren in een stijf ouderwetse productie waarin regisseur Jonathan Munby lijkt te vrezen zijn acteurs te laten bewegen, anders dan te gaan zitten op een chaise longue vóór weer nerveus op te staan. Het effect is dat de pacing-fouten in het script duidelijker worden, en er een gebrek aan dynamiek is in scènes waarin de personages bijvoorbeeld de fijne kneepjes van belastingaftrek voor liefdadigheid bespreken. Er is ook een ongelukkige toewijding aan sterke New Yorkse accenten voor alle castleden, die niet altijd zelfverzekerd genoeg zijn voor emotionele momenten.
Veel dat interessant zou kunnen zijn aan The Price – hoe we ervoor kiezen om onze vroegere keuzes en de gevolgen daarvan te herinneren – wordt overschaduwd door droge financiële dialogen of overmatig scène-instelen. Het stuk is een interessante curiositeit uit Miller's oeuvre, maar deze productie moet een sterkere reden geven om het opnieuw te bezoeken.
The Price speelt in Marylebone Theatre tot 7 juni
Fotocredits: Mark Senior
