Beschikbare Talen
Het lijkt nu bijna onmogelijk, maar toen ik opgroeide in het stadscentrum van Liverpool in de jaren '70, zag je heel weinig zwarte mensen, niet in de winkels, niet bij de wedstrijd, niet op school. Zeker, iedereen kende Muhammad Ali en Viv Richards, we hadden een vage kennis van Martin Luther King Jnr en we hielden allemaal van Tony Osoba's brutale McLaren in
Cultuur was mijn route naar een tot dan toe onzichtbare geschiedenis. Gil Scott-Heron's "The Revolution will not be Televised"; Alex Hailey's Roots; en The Gary Byrd Experience's "The Crown" (dat echt op het curriculum zou moeten staan). Later las ik WEB Du Bois' The Souls of Black Folk (wat ik net om de hoek van deze locatie bij Goldsmiths las) en keek ik naar Trevor Noah's onthullende pleidooi voor herstelbetalingen op YouTube. Natuurlijk is niet elke Scouse Boomer zo gelukkig als ik.
Emeka Agada (die deze nieuwe productie heeft geschreven) speelt Dr. Oko, een Cornel West-achtige academicus op de dodendraad voor subversieve daden. De autoriteiten willen echter meer, onbetwistbaar bewijs van geplande terrorisme om de meerdere beroepsprocedures van de opsluitstaat te weerleggen, dus sturen ze Asante (Kenneth Butler met bijna Malcolm X-bril), voorheen Oko's sterleerling en nu een journalist, om het van hem te ontfutselen.
Een groot deel van dit twee-personenstuk kan worden overgenomen uit een ouderwetse Oxbridge-tutorial - de radicale professor argumenteert met een student over hun relatief kleine meningsverschillen op het gebied van beleid en actie. Maar Asante is van de generatie zwarte Amerikanen die een legitieme aspiratie naar een middenklasse-status hebben, economisch als het niet helemaal sociaal is. Natuurlijk zou het onverstandig zijn om op te merken dat zulke rooskleurige perspectieven de afgelopen tien jaar voor velen op de achtergrond zijn geraakt. Oko wil het systeem vernietigen: Asante wil het hervormen - en dat is de breuklijn die het stuk verkent.
Agada geeft zijn intellectuele karakter de gravitas die hij nodig heeft, maar door de zwarte baret te dragen om terug in de tijd te gaan, zie je de geest van Kwame Ture (Stokely Carmichael) nog onder de oppervlakte borrelen. Zijn zaak wordt met passie en autoriteit gepresenteerd, maar stuit specifiek op het probleem van familie. Butler laat zien dat de jongere man vuur in zijn buik heeft, maar hij heeft ook een dochter en dat levensveranderende evenement zal hem altijd terugbrengen naar een compromis met The Man.
De speeltijd is vastgesteld op 70 minuten, maar liep iets langer op de persvoorstelling. Dat bracht de productie in een bekend probleem voor een passieproject als dit - de bijna onweerstaanbare drang om het argument te overdrijven. Dat element van herhaling (we wisten al dat Oko een drugsprobleem had en dat de spuit een nuttig wapen is als je zwarte mannen wilt verdelen) diende om de langzaam brandende energie die de eerste 60 minuten van het stuk zorgvuldig was gekweekt, te verstoren.
Als er tekortkomingen zijn in het tempo en de structuur, is wat belangrijker is dat dit nieuwe stuk überhaupt wordt opgevoerd, een bewijs van de bereidheid van dit theater om risico's te nemen met zijn programmering en om de hele lokale gemeenschap te bedienen. Met een knip of twee, kan ik zien dat dit werk in scholen verschijnt, gekoppeld aan belangrijke debatten over wat het betekent om vrij te zijn en over de vele schrijvers en activisten die in het script worden genoemd.
Of kinderen beschermd moeten worden tegen sociale media is nu een heet onderwerp - dat ze meer toegang nodig hebben tot hedendaagse en doordachte interpretaties van geschiedenis en cultuur, is ongetwijfeld onbetwistbaar.
De Laatste Zwarte Messias in het Jack Studio Theatre tot 16 mei
Foto's: Henry HU