Beschikbare Talen
Nu Rent in september naar de West End terugkeert, voelt dit als het juiste moment voor The Jonathan Larson Project, een terugblik op wat de componist Jonathan Larson deed voordat hij het klassieke verhaal over leven en liefde midden in de AIDS-crisis schreef, gesitueerd in East Village.
Toen Larson op 35-jarige leeftijd stierf aan een hartaandoening op de vooravond van de première van Rent, liet hij een schat aan alleenstaande nummers achter, evenals volledige musicals die nooit voorbij de workshopfase kwamen, waarvan velen tot nu toe nog nooit live zijn uitgevoerd. En in de regie van John Simpkins en het productieontwerp van Nate Bertone voor deze songreeks, die vorig jaar in New York in première ging, klinkt meer dan een vleugje Rent door.
We bevinden ons in een loft in NYC, met een piano die stof verzamelt in het midden, en de productie heeft iets van Rent's rauwe, bohemische eerlijkheid. Er is een charmant zelfgemaakt projectorapparaat dat Larson-huisfilmpjes toont, en de cast verplaatst constant rekwisieten op en af het podium, wat een gevoel geeft van het creatieve proces dat gaande is. Zelfs onze vijf performers lijken geesten van de Rent-cast – Max Harwood en Michael Mather smachten en verlangen naar de toekomst op de manier van Mark en Roger, en Imelda Warren Green's sultane, enigszins absurde cabaretnummer vroeg in de show doet denken aan Maureen.
Maar de echte aantrekkingskracht van dit als een zelfstandige productie ligt in de nummers, waarvan de meeste geen succes hadden in Larson's leven door timing in plaats van kwaliteit. Deze show bewijst Larson's veelzijdigheid als componist – er zijn rockinvloede musical theatre-nummers over het maken van het in New York, maar ook radiofriendly zomerige popmuziek, milieubewuste protestnummers en high-concept toekomstsatire.
Er zijn nummers die radicaal zouden hebben gevoeld toen ze werden geschreven – casual seks roemen als "een geneesmiddel voor iedereen hier" op het hoogtepunt van AIDS-angst – en nummers die alarmerend voorzienig zijn (Larson's toekomstige Republikeinse kandidaat wordt gesponsord door Trump Industries). Het wordt allemaal gedragen door een charismatische cast van vijf die zich verheugen op het opruien van het publiek voor de show, geleid door musical theatre-veteraan en voormalige X Factor runner-up Marcus Collins.
Maar de kwaliteit van het materiaal doet het publiek verlangen naar meer van het algemene concept, bedacht door Jennifer Ashley Tepper. Zonder enig verhaal om deze uiteenlopende nummers samen te binden, raakt Larson's geschenk voor het scheppen van karakter door liedjes verloren in de details. In een poging om een gevoel van Larson's creatieve proces op te wekken, kan de productie niet lijken te beslissen tussen afgeslankte jamsessies en volledig gechoreografeerde nummers, en kiest voor een storende splitsing tussen de twee.
Via de set en kostuums hebben we een universum voor ons getoverd van vijf jonge mensen die creëren en protesteren in New York, wat vervolgens niet wordt uitgewerkt. Vroeg in de show hint 'One of These Days', het 'I Want'-nummer uit Larson's verworpen dystopisch musical Superbia, op de individuele ambities van elk van de vijf, en we besteden de rest van de show eraan hopend meer over hen te leren, alleen om teleurgesteld te worden.
The Jonathan Larson Project is dus lastig in te delen. Het is geen volledige musical die onuitgegeven nummers samenvoegt (zoals gebeurde met zoveel componisten uit het Gouden Tijdperk), noch is het een revue in de stijl van Stephen Sondheim's Putting it Together of Side by Side, waar geliefde nummers nieuw leven krijgen buiten hun originele context. Het is niettemin een geweldige diepe duik in wat de jonge Larson deed, voor hardvochtige fans of als introductie op zijn werk, maar deze nummers verdienen een beetje narratieve structuur.
The Jonathan Larson Project speelt tot 22 augustus in Southwark Playhouse Borough
Fotocredits: Danny Kaan
