Beschikbare Talen
Wat vonden de critici van Rhinoceros bij A.R.T. met in de hoofdrollen Paul Giamatti, Tatiana Maslany John Turturro en meer? In Rhinoceros lijkt op een zondagochtend alles normaal… totdat het dat niet meer is. Eén voor één veranderen vrienden en collega’s in neushoorns, en Bérenger (Turturro) wordt gedwongen te kiezen: volgt hij de massa of blijft hij standvastig? Even treffend als bij de première vlak na de Tweede Wereldoorlog, herinnert Rhinoceros ons aan het belang van het vasthouden aan onze menselijkheid temidden van toenemende druk om te conformeren.
De cast van Rhinoceros bestaat uit Harriett D. Foy (Housewife), Paul Giamatti (Jean), Peter Francis James (Grocer / Papillon), Tatiana Maslany (Daisy), Kristine Nielsen (Grocer’s Wife / Mrs. Boeuf), Alex Ross (Dudard), Clay Singer (Botard / Waiter), en John Turturro (Berenger). Britt Faulkner, Johnny Kuntz, David Mason, Amelia Sipkin, en Scott Stangland zijn de understudies.
Rhinoceros bevat een scenografie van Obie Award-winnaar Riccardo Hernández; kostuumontwerp door Drama Desk Award-winnaar Anita Yavich; lichtontwerp door Tony Award-winnaar Jen Schriever; geluidsontwerp door Tony Award-winnaar Fitz Patton; special effects door Markus Maurette; haar- en pruikenontwerp door Tom Watson; en make-up ontwerp door Kyle Krueger. Drama Desk Award-winnaar Thomas Schall is de fight director; en Jill Johnson is de movement advisor. Ryan Gohsman is de Production Stage Manager. Casting is door ARC /Duncan Stewart, CSA & Jarrett Reiche, CSA. Karina Cowperthwaite is regieassistent, Omid Akbari en Jessie Baldinger zijn assistent-scenografen, Andrew Wehling is assistent-Costume Designer, Aaron Tacy is assistent-lichtontwerper, en Bailey Trierweiler is assistent-geluidstechnicus.
Laten we horen wat de critici zeggen!
Samantha Genzer, Boston.com: “Rhinoceros” is bewust dialogenrijk, en de humor en allegorie hangen af van lange gesprekken. Maar zelfs sterke dialogen kunnen gaan slepen als er weinig visuele of technische beweging rond is. Frequentere wisselingen in licht, geluid of decor hadden die langere uitwisselingen meer vaart kunnen geven en het publiek continu betrokken kunnen houden. Gelukkig wisten de acteurs meestal de energie terug te brengen met een scherpe grap, snelle uitwisseling of een uitbarsting van fysieke komedie.
Ty Burr, Boston Globe: Het A.R.T. heeft wat aanpassingen gedaan aan de lang gangbare Engelse vertaling van Derek Prouse, door enkele bijfiguren te schrappen en scènes te stroomlijnen, maar ze hebben gelukkig de verleiding weerstaan om correlaties met huidige bewegingen of personen te zwaar te benadrukken — geen oranje pruiken of rode hoeden op de neushoorns — deels omdat dat niet nodig is. Zeker niet wanneer er dialogen in “Rhinoceros” zitten die zo uit een boze Facebook-post lijken te komen: “I never believe journalists. I don’t need them to tell me what to think” of “All you get at universities are effete intellectuals with no practical knowledge of life” (beiden uitgesproken door Clay Singer als een collega van Bérenger, een uitgesproken marxist met vurige meningen maar zonder ruggengraat).
Bob Verini, NY Stage Review: Soms zorgt de gelukkige combinatie van de juiste regisseur, de juiste cast, het juiste ontwerpteam en een historische context ervoor dat een werk dat eerder als achterhaald werd gezien weer nieuw leven wordt ingeblazen. Dat is het geval met Rhinoceros bij American Repertory Theater. Uitmuntend geregisseerd door Diane Paulus, met een geweldige groep van acht spelers onder leiding van John Turturro en Paul Giamatti, raakt Eugène Ionesco’s metafoor die Hitlers opkomst en Stalins triomf verklaart – schijnbaar rationele mensen die zich willens en wetens veranderen in gedachteloze beesten – met nieuwe kracht, in een tijd waarin we dagelijks worden geconfronteerd met opportunistische graaiers en slijmballen die ons begrip van wat het betekent om écht mens te zijn steeds verder ondermijnen.
