Hoewel het pas in 2015 is opgericht, is het belangrijk om de impact van het Chineke! Orchestra op de klassieke muziek te erkennen. Het orkest zet zich niet alleen in voor zwarte en etnisch diverse musici, maar viert ook componisten van zwarte en etnisch diverse afkomst, en geeft verdiende erkenning aan talent dat vaak over het hoofd wordt gezien.
De Proms van gisteravond richtten de aandacht op Edmund Thornton Jenkins, een buitengewoon getalenteerde Amerikaanse componist en muzikant die tragisch jong overleed op 32-jarige leeftijd, net toen zijn carrière echt begon op te bloeien. Zijn onafgemaakte "Ballet" was het eerste stuk van de avond, herwerkt en opnieuw gerangschikt door zijn achterneef Tuffus Zimbabwe.
De opening "Processional" combineerde een filmisch klinkende opening met dramatisch koper in een opgewekte en luchtigere stijl, gevolgd door een tweede deel dat helder en wiegend was met vleugjes romantiek. Het is jammer dat het slotdeel "Danse générale" vrij vergeetbaar is en nog klinkt alsof het verdere afronding nodig heeft.
Foto met dank aan: BBC/ Mark Allan
Daarna trad de altijd charismatische Amerikaanse sopraan Angel Blue aan, te beginnen met Samuel Barber’s "Knoxville: Summer of 1915". Vol nostalgie, kinderlijke verwondering en verwarring bracht Blue Barbers evocatieve muzikale herschepping van een prozagedicht uit 1938 overtuigend tot leven. Ze heeft een fijne klik met het publiek en toont duidelijk een grote liefde voor de Proms, waarbij ze op momenten zichtbaar emotioneel werd.
Na een snelle garderobewissel volgden vertolkingen van echte publieksfavorieten: George Gershwin’s "Love Is Here To Stay", Richard Rodgers’ "My Funny Valentine", Irving Berlin’s "Puttin' on the Ritz" (met een schitterende trompetsolo van Richard Kelley) en Harold Arlen’s "That Old Black Magic", waarbij de aangekondigde "Four Songs" van Margaret Bond helaas ontbraken. Hoewel vermakelijk, paste dit repertoire niet optimaal bij Blue’s stem, die de lagere tonen en rokerige klanken mist die nodig zijn om jazz echt overtuigend te zingen.
Ik heb enorme bewondering voor Blue, die ik al meerdere keren heb zien optreden, maar haar stem reikte gisteravond niet voldoende door de zaal. Na het opnieuw beluisteren van de opname op BBC Sounds klinkt haar stem helderder dan ter plaatse, maar nog steeds enigszins gedempt en minder krachtig. Ze weet hoe ze in deze zaal moet projecteren, dus ik neig ernaar de geluidsmix de schuld te geven, aangezien het volume en de kracht van haar zang simpelweg niet konden tippen aan haar briljante optreden tijdens de Last Night in 2024.
Foto met dank aan: BBC/ Mark Allan
Na de pauze volgde een enorme wending met Dvořák’s "Symphony No.8", helder en optimistisch gespeeld met enorme kracht en energie. Jonathon Hayward is een geweldige dirigent die echt onder de oppervlakte van dit soms schijnbaar eenvoudige muziekstuk duikt om de vele lagen eronder bloot te leggen. Het stuk is structureel zeer ambitieus en stelt het orkest op onverwachte punten op de proef, vooral de cello’s, die het grootste melodische gewicht dragen.
Hayward dirigeerde zonder dirigeerstokje en gaf met zijn handen voortdurend subtiele aanwijzingen aan het orkest; hij is een zeer expressieve dirigent en straalde dat uit op Chineke! Orchestra, die het opnamen in hun briljante uitvoering van het stuk. Het tweede deel toonde het prachtige samenspel tussen fluit en klarinet, en de trompetten waren gewoonweg triomfantelijk in het slot. Een levendig en energiek einde van een wisselvallige avond.
De BBC Proms gaat door in The Royal Albert Hall tot 13 september
Fotocredits: BBC/ Mark Allan
