Recensie: MARIANELA-TIMELESS, Royal Ballet en Opera

Als je naar de casting van Marianela - Timeless kijkt, lijkt er een vergissing te zijn gemaakt. Zeker Núñez doet toch niet werkelijk vier verschillende stukken? Twee daarvan zijn grand pas de deux en één een dramatisch ballet van 35 minuten?

Maar ja, dat is het geval. Iedereen die Núñez kent, zal niet verrast zijn. Al 28 jaar toont zij haar bovennatuurlijke kwaliteiten aan iedereen die haar ziet optreden. Een danseres met extreme discipline, onberispelijke techniek en veelzijdigheid, zij verdient absoluut een plaats in de ballet Hall of Fame.

Núñez heeft lang op haar eigen programma moeten wachten, en hier is het dan. De repertoirekeuzes erkennen haar lange staat van dienst bij het Royal Ballet en belangrijke partnerschappen, maar het weet niet echt diep te raken.

Het opent met Jerome Robbins' In the Night. Het is een ballet voor drie koppels waarin de beproevingen en moeilijkheden van relaties worden onderzocht, van stille geborgenheid tot toxische afhankelijkheid. Robbins kent mensen, en weet ze om te zetten in ballet, dus hoewel er onmiskenbare emotionele nuances zijn, vind ik het geheel toch een beetje vlak om naar te kijken.

Na de pauze volgen vijf divertissementen. Núñez vormt het begin en het einde, te beginnen met Le Corsaire en afsluitend met het Tchaikovsky pas de deux.

Zij en Vadim Muntagirov zijn inderdaad een fraai paar in Le Corsaire. Elegantie en gezag zijn overal aanwezig. Núñez verlaat tijdens haar 32 fouettés de middellijn niet, en Muntagirov brengt klasse in pyrotechniek zoals niemand anders dat kan.

Het Tchaikovsky pas de deux was pijnlijk traag dus daar zal ik niet teveel over zeggen. Balanchine kan zo geen succes behalen, ongeacht hoe goed de dansers zijn. En ze zijn goed. Het enige passende tempo was Núñez’ solo, en Patricio Revé's dans tijdens het hele stuk bevestigde waarom hij een uitstekende aanwinst is voor het Royal Ballet.

Akane Takada liet subtiele expressie zien in het Wayne McGregor pas de deux Infra met Calvin Richardson, en Fumi Kaneko bracht ons bijna in slaap met het Christopher Wheeldon duo After the Rain samen met Lukas Bjørneboe Brændsrød. Niet hun schuld, het was gewoon weer een krankzinnig trage uitvoering.

Het hoogtepunt van de divertissementen was Matthew Ball en Mayara Magri in Kenneth MacMillan’s balkon pas de deux uit Romeo & Julia. Beiden zijn intelligente artiesten die zichzelf steeds blijven uitdagen. Ball toonde verfijnde uitvoering in Romeo's openingssolo, met een renversé om van te dromen. En Magri blijft communiceren dat haar emotioneel begrip van dans steeds dieper wordt. Dat gezegd hebbende, zal naturalisme voor mij altijd de affectatie overtreffen.

Het slot van de avond was Frederick Ashton’s Marguerite & Armand. Dit is een heilig werk dat verwijst naar de erfenis van de originele cast, Margot Fonteyn en Rudolf Nureyev, dus het is begrijpelijk waarom Núñez het koos. Haar Armand was William Bracewell, wat zijn debuut betekende, en het was een tamelijk sterke start. Individuele interpretatie is cruciaal, maar ik zie Armand als een bevoorrechte, arrogante puppy. Daarvan voelde ik niet genoeg.

Núñez is een ervaren Marguerite, wat mooi bij de rol past, en vanaf de tweede helft van de The Country pas de deux - wanneer haar lot wordt bezegeld - werden de uitvoeringen van beide hoofdrolspelers dieper en ontroerender. Marguerite & Armand is een prachtig werk, maar grillig. Ik vraag me af of je dichtbij moet zijn om echt contact te maken met het loslaten van de personages. Alles wat ik weet is dat de film met Sylvie Guillem en Nicolas La Riche nooit ver uit mijn gedachten is.

Wat heeft Marianela - Timeless ons geleerd? Dat Núñez een ballerina is van extreme discipline en strengheid, en dat deze eigenschappen hoog gewaardeerd moeten worden. Vooruitkijkend denk ik dat de curatie en muzikale leiding nog meer verfijning nodig hebben. Het zou interessant zijn geweest om Núñez in een nieuw werk van een choreograaf die haar inspireert te zien. Evenals haar dans te zien gedreven worden door bruisende tempi. Vooruitgang.

Marianela - Timeless is nog te zien bij het Royal Ballet en Opera tot en met 2 augustus

Fotovermelding: ©2026 Maria-Helena Buckley