Recensie: ARIADNE AUF NAXOS, Glyndebourne Festival

Richard Strauss' opera binnen een opera, Ariadne aux Naxos, is een curieus wezen: een mengeling van gesproken woord en zang, een mix van muzikale invloeden en thema's die de vraag stellen of hoge kunst ooit kan samengaan met volksentertainment. Twee rivaliserende muzikale gezelschappen – een burlesquegroep en een serieus operagezelschap – moeten op verzoek van de rijkste man van Wenen tegelijkertijd optreden.

Laurent Pelly’s nieuwe productie speelt nadrukkelijk in op het scherpe contrast in toon tussen de frivole eerste akte en het oprechte verlangen in de tweede. Zijn regie van een uitstekende cast heeft een lichte toets in een voorstelling die de opera terugbrengt tot haar essentiële structuur. De muziek en de cast staan hier centraal, zonder afleidingen of wendingen in het verhaal.

Dirigent Robin Ticciati speelt feilloos in op deze focus met een sublieme lichtheid in zijn leiding van een afgeslankt, maar buitengewoon indrukwekkend London Philharmonic Orchestra. De muziek vaart wel, maar blijft ook perfect hangen bij elk gevoel, en er is geen noot mis in deze opwindende uitvoering van Strauss' complexe en gecompliceerde partituur.

Rachel Willis-Sørensen is prachtig als Ariadne; ze geniet ervan de diva-achtige rol in de eerste helft te spelen en werpt zich daarna volledig in de emotionele tragedie van het opera-gedeelte. Haar lagere tonen zijn bijzonder mooi en drukken echte wanhoop en verlangen uit. David Butt Philip brengt als Bacchus fraai uitgewerkte emotie en de chemie tussen beiden overtuigt volledig.

De Duitse sopraan Alina Wunderlin veroverde in 2024 het publiek als Koningin van de Nacht en keert terug in topvorm als Zerbinetta. Haar spel zit vol energie, humor en uitstekende komische timing, maar vooral haar uitmuntende coloratuur stopt echt de show. Strauss’ gehele partituur is ontzettend veeleisend, maar Wunderlin nadert Zerbinetta’s enorme aria, "Grossmächtige Prinzessin", schijnbaar moeiteloos. Haar optreden is alleen al het kaartje waard.

De rest van de getalenteerde cast gaat met humor en kracht aan de slag met de muziek. Samantha Hankey is sympathiek en innemend als de jonge componist, verscheurd en bezorgd dat zijn meesterwerk wordt overschaduwd door een alledaagse cabaretact. Ook Mikhail Timoshenko, Caspar Singh, Liam James Karai en Liam Bonthrone leveren goed werk als de komieken, gekleed in Pelly’s grappige cabaretstijl kostuums.

Massimo Troncanetti’s eenvoudige decor is niet het meest interessante dat we dit seizoen in Glyndebourne hebben gezien. Een enorme rococo-deur met lambrisering schuift tijdens de eerste akte onverklaarbaar langzaam over het toneel, met op de achtergrond een grote gegolfde en gebogen wand. In de tweede akte wordt een gigantische rots toegevoegd waarop de uitvoerenden bewegen tijdens het echte opera-gedeelte. Lampenman Marco Giusti voegt wat broodnodige kleurtoe; het meest indrukwekkend is de onthulling van een stralend heldere zonsopgang tijdens het liefdesduet van Ariadne en Bacchus.

Pelly’s nieuwe productie doet wat veel regisseurs vergeten: de zangers centraal zetten in de uitvoering. Niet altijd een visueel spektakel, maar zeker een smaakvol feest voor de oren.

Ariadne auf Naxos is te zien in Glyndebourne tot 29 augustus

Foto's: © Glyndebourne Productions Ltd. Foto's: Tristram Kenton