Κριτική: ARIADNE AUF NAXOS, Φεστιβάλ Glyndebourne

Ο Richard Strauss δημιούργησε μια όπερα μέσα σε όπερα, το Ariadne aux Naxos, ένα παράξενο δημιούργημα: ένας υβριδικός συνδυασμός προφορικού λόγου και τραγουδιού, μίξη μουσικών επιρροών και θεμάτων που εγείρουν το ερώτημα αν η υψηλή τέχνη μπορεί ποτέ να συνυπάρξει με την λαϊκή διασκέδαση. Δύο ανταγωνιστικές μουσικές ομάδες – μια βουρλεσκτική ομάδα και μια σοβαρή όπερα – καλούνται να δώσουν τις παραστάσεις τους ταυτόχρονα, κατόπιν αιτήματος του πιο πλούσιου άνδρα στη Βιέννη.

Η νέα παραγωγή του Laurent Pelly αξιοποιεί την έντονη αντίθεση στον τόνο ανάμεσα στη χαλαρότητα της πρώτης πράξης και την έντονη συναισθηματική λαχτάρα της δεύτερης. Υπάρχει μια ελαφριά προσέγγιση στη σκηνοθεσία του εξαιρετικού καστ, σε μια παράσταση που απλοποιεί την ουσία της όπερας. Εδώ η μουσική και το καστ είναι το επίκεντρο, χωρίς περισπασμούς ή αλλαγές στην ιστορία.

Ο μαέστρος Robin Ticciati ανταποκρίνεται σε αυτή την εστίαση με μια υποδειγματική ελαφρότητα στη διεύθυνση της λιγότερο φορτωμένης, αλλά εντυπωσιακά επιβλητικής, Ορχήστρας Φιλαρμονικής του Λονδίνου. Η μουσική έχει ρυθμό, αλλά παραμένει τέλεια στην έκφραση κάθε συναισθήματος, χωρίς να υπάρχει ούτε μια νότα εκτός θέσης σε αυτή την συναρπαστική ερμηνεία του σύνθετου και περίτεχνου σκορ του Στράους.

Η Rachel Willis-Sørensen είναι υπέροχη ως Αριάδνη· απολαμβάνει να ανεβάζει τον ρόλο της ντίβας στο πρώτο μέρος και στη συνέχεια βυθίζεται πλήρως στην συγκινητική τραγωδία του δεύτερου. Οι χαμηλές της νότες είναι ιδιαίτερα γοητευτικές και μεταφέρουν πραγματική απελπισία και λαχτάρα. Ο David Butt Philip αποδίδει με ωραίο συναίσθημα τον ρόλο του Βάκχου και η χημεία μεταξύ των δύο είναι πολύ πειστική.

Η Γερμανίδα σοπράνο Alina Wunderlin κέρδισε τις εντυπώσεις το 2024 ως Βασίλισσα της Νύχτας και επιστρέφει σε άριστη φόρμα ως Ζερβινέτα. Η υποκριτική της είναι γεμάτη ενέργεια, ευφυΐα και θαυμάσιο κωμικό χρονισμό, αλλά το εξαιρετικό της κολούρα πραγματικά κλέβει την παράσταση. Το ολόκληρο έργο του Στράους είναι απίστευτα απαιτητικό, όμως η Wunderlin αντιμετωπίζει το τεράστιο άριο της Ζερβινέτας, "Grossmächtige Prinzessin", σχεδόν αβίαστα. Η ερμηνεία της αξίζει μόνη της το εισιτήριο.

Το υπόλοιπο ταλαντούχο καστ χειρίζεται τη μουσική με ευφυΐα και ζωντάνια. Η Samantha Hankey είναι συμπαθητική και ζεστή στο ρόλο του νεαρού Συνθέτη, που βρίσκεται σε ένταση και αγωνία για το αν το αριστούργημά του θα καταληφθεί από μια κοινή καμπαρέ ομάδα. Καλή είναι επίσης η απόδοση των Mikhail Timoshenko, Caspar Singh, Liam James Karai και Liam Bonthrone ως οι κωμικοί, ντυμένοι με τα διασκεδαστικά κοστούμια καμπαρέ του Perry.

Το λιτό σκηνικό του Massimo Troncanetti δεν είναι από τα πιο ενδιαφέροντα που έχουμε δει αυτή τη σεζόν στο Glyndebourne. Μια τεράστια πόρτα ροκοκό με πάνελ μετακινείται μυστηριωδώς σιγά-σιγά στη σκηνή κατά την πρώτη πράξη, με φόντο μια τεράστια κυματοειδή και καμπυλωτή όψη. Η δεύτερη πράξη προσθέτει έναν γιγάντιο βράχο ανάμεσα στον οποίο κινούνται οι ερμηνευτές για το κανονικό μέρος της όπερας. Ο φωτισμός του Marco Giusti προσφέρει το πολύ αναγκαίο χρώμα, πιο εντυπωσιακά με την αποκάλυψη μιας λαμπερής ανατολής κατά το ερωτικό ντουέτο της Αριάδνης και του Βάκχου.

Η νέα παραγωγή του Pelly κάνει αυτό που πολλοί σκηνοθέτες ξεχνούν: βάζει τους τραγουδιστές στο κέντρο της παράστασης. Δεν είναι πάντα ένα οπτικό θέαμα για τα μάτια, αλλά σίγουρα είναι ένα απολαυστικό γεύμα για τα αυτιά.

Η Ariadne auf Naxos παίζεται στο Glyndebourne μέχρι τις 29 Αυγούστου

Φωτογραφίες: © Glyndebourne Productions Ltd. Φωτογράφος: Tristram Kenton